Choose a challenge

Over koetjes en kalfjes

2011-08-10T06:23:00.000-07:00

Vandaag een stukje over koetjes en kalfjes. Koeien spelen namelijk een heel belangrijke rol in de Rwandese cultuur, je zou ze bijna als de rode draad erdoorheen kunnen beschouwen.

Het idee voor deze invalshoek schoot me te binnen tijdens een coördinatievergadering tussen het districtshospitaal en zijn gezondheidscentra. Ik kwam er te weten dat koeien aangekocht werden voor enkele gezondheidscentra. “Worden deze aangeworven als verpleegsters?” De logica ontsnapte me ergens op het eerste moment… (een gevoel dat ik trouwens vaker en vaker aangenaam begin te vinden in plaats van frustrerend) Echter, bleek dat de koeien zullen dienen als melkbron daar waar kinderen met malnutritie opgevolgd worden. Toch een goed idee dus.

Geschiedenis
Als ik eventjes heel kort door de bocht ga, zou ik kunnen stellen dat koeien de verdeelsleutel waren bij de indeling in bevolkingsgroepen. Voor de kolonisatie had het toenmalige Rwanda een feodale structuur die een kader vormde voor de verhoudingen tussen tutsi en hutu. De tutsi’s waren degenen die het vee en de grond in bezit hadden. De hutu’s bewerkten het land en waren verantwoordelijk voor het hoeden van het vee. In ruil kregen ze de melk van de koe in vruchtgebruik. Het was dus eerder een socio-economische indeling dan een etnische. Zo kon iemand die door een epidemie al z’n vee verloor ‘degraderen’ van tutsi tot hutu. Het etnische aspect werd pas benadrukt door de Belgische koloniale administratie wanneer de etnie vermeld werd op de identiteitskaart.

Over de conflicten waar Rwanda onder geleden heeft vanaf de jaren ’50 wil ik het hier niet uitgebreid hebben, kwestie van geen oude koeien uit de sloot te halen. Wel vermeld ik dat, in een klein land met een grote bevolkingsdichtheid, de behoefte aan land voor de groeiende veestapel vaak wordt gezien als 1 van de oorzaken van het geweld.

Van ‘Ankole’ over ‘exotique’ tot ‘amélioré’
Gigantische hoorns zijn kenmerkend voor Rwanda’s traditionele Ankole-koeien. Dit ras is oorspronkelijk afkomstig uit het Midden-Oosten en werd door kweektechnieken aangepast. Des te groter de hoorns, des te groter het prestige. De hoorns kunnen tot 1,8m lang worden en spelen een rol in de thermoregulatie van de koe. Daarnaast waren de hoorns ook handig in een leefomgeving die vroeger vaak gedeeld werd met oa. leeuwen. De koeien sliepen in een cirkel met de kalveren in het midden, de hoorns naar buiten gericht tegen indringers.

Ankole-koeien aan Lac Muhasi

Een nadeel van de Ankole-koeien is dat ze slechts weinig melk geven, van 3 liter in het droog seizoen tot 5 liter in het regenseizoen. Daarom promoot de regering de omschakeling naar Europese koeiensoorten, de ‘vaches exotiques’. Deze kunnen tot 30 liter per dag produceren. Echter, ze vereisen veel meer zorg en passen zich moeilijker aan bij droogte en hitte. Daarom zijn er kweekprogramma’s waarin men de voordelen van beide soorten probeert te combineren. Deze worden ‘vaches améliorées’ of ‘vaches modernes’ genoemd.

Trouw, hier ook bekend als ‘malliage’
Elk weekend wordt er hier in Rwanda lustig op los getrouwd. Een nationale sport lijkt het soms, vrienden en collega’s hebben er hun handen vol mee.

Ook bij deze hoeksteen van de samenleving vinden we verschillende koe-aspecten terug. Eerst en vooral is er kort voor het huwelijk ‘la dot’. De verloofde betaalt hierbij een bruidschat aan de familie van het meisje. Ondanks het feit dat het bedrag reeds op voorhand onderhandeld werd, wordt op de dot toch een soort toneel/ceremonie opgevoerd waarbij men op de een of andere manier onderhandelt. 100% begrijp ik het allemaal niet, alles gebeurt in het Kinyarwanda. Echter, na een aantal uren komt men tot een akkoord en tenslotte komt het meisje – die zich ergens in de buurt schuil houdt – te voorschijn… Soit, welke ‘munteenheid’ gebruikt men om de dot te betalen? Jazeker: koeien. Al naargelang afkomst en mogelijkheden van de familie stijgt het aantal en de kwaliteit van de koeien. Gezien een steeds groter deel van de Rwandezen in verstedelijkt gebied woont, betaalt men nu vaak toch het equivalent in Rwandese franken.

verlovingsdocument, onder puntje 7 de bruidsschat: une vache moderne!

Een week later is er het echte trouwfeest. Alweer een ganse ceremonie. Hier vinden we de koeien onder de vorm van de Intore-dans. Hoewel de dans eerder een krijgsdans is, heeft men mij toch verteld dat het spreiden van de armen de hoorns van de koeien symboliseert. Aangezien dit vandaag past in mijn verhaal geloof ik dat met plezier.

Taal
Enkele voorbeeldjes uit het koe-kinyarwanda:

- bij een traditionele begroeting: amashyo (‘ik wens je veel vee’) waarop de ander antwoord: amashyo n’gore (‘ik wens veel vrouwelijk vee’, deze geven namelijk melk en kalveren)
- als naam: de dochter van een collega heet Kanyana ofte ‘petite vache’, de zus van een vriendin koos onlangs ‘Sine’ als naam voor haar dochter (=bruine kleur van een bepaald soort koe)
- in uitdrukkingen: ‘Aho imfizi irindirije nihoyimiriza’, letterlijk vertaald : ‘wanneer de stier de koe wil dekken, doet hij dat zonder te wachten’. (kansen grijpen wanneer die zich voordoen…)

Intore-dansers

Vriendschap
Het geven van een koe aan iemand is in Rwanda het ultieme symbool van respect en vriendschap. Het eerste kalf dat de koe ter wereld brengt, wordt dan terug cadeau gedaan aan de oorspronkelijke gever. Zo wordt het wederzijdse aspect van de vriendschap uitgedrukt.

Na rondvraag blijkt dat verschillende van mijn collega’s effectief koeien bezitten, dit ondanks het feit dat ze in de stad wonen. De koe verkopen, laat staan opeten, kan natuurlijk niet. Dit wil dus zeggen dat men buiten de stad op zoek moet naar een terrein en iemand die de koe zal verzorgen. Dit kost natuurlijk geld, vriendschap kent op deze manier dus een stevige prijs. Een enkele durft stilletjes toegeven dat de koe in deze moderne tijden dan ook wel een beetje als een vergiftigd geschenk kan gezien worden. Of hoe traditie en moderniteit soms moeilijk samengaan…

typisch Rwandese Imigongo-kunst: gemaakt met gedroogde koeienmest

Hoeveel?
Vragen hoeveel koeien iemand bezit, is naar het schijnt niet heel beleefd. Het antwoord is dan ook eerder ontwijkend. Verschillende redenen hiervoor worden aangehaald:

- bijgeloof: zeggen hoeveel koeien je hebt, zou kwade geesten over hen uitroepen
- belastingen: uit vrees erop belast te zullen worden, zoals vroeger het geval was
- privé: het aantal koeien dat je hebt is staat recht evenredig met je rijkdom en dat gaat anderen niet echt aan (zoals een belg je ook niet zal vertellen hoeveel hij op zijn bankrekening heeft staan)

Tot slot: in Rwanda kun je als compliment tegen een meisje zeggen: ‘tu ressembles à une vache’… Echt waar!

In België eens proberen?

We run to make other people running...

2011-05-14T01:02:00.000-07:00

Hallo, hallo,

22 mei wordt er in Kigali gelopen! Wij - dat zijn Joost, Michel en Hans -  
hebben besloten om de Rwandese heuvels te temmen bij wijze van 
deelname aan een halve marathon. (21,088km)

Echter, dat doen we niet zomaar. We willen een centje bijeenlopen voor 
'Afrique en Marche'. Dit is een vereniging gesticht door Wendy en Cesar, 
een bevriend deens/belgisch-rwandees koppel. 
(www.afriqueenmarche.com) 
Zelf verloor Cesar een been tijdens de oorlog in '94 door een landmijn. 
Nu heeft hij een atelier waar hij zelf protheses maakt.

Via onze actie willen we zoveel mogelijk protheses sponseren. 3 personen 
zijn reeds geidentificeerd: Michel Harerimana, Asouman Kitungano en Dieudonné 
Muhima. Bekijk ook de video op http://vimeo.com/13389439

Hoe kun je sponseren?
- stort bijdrage op het rekeningnr 363-0193701-32 met vermelding 'Marathon'

(indien nodig: IBAN: BE90 3630 1937 0132  en SWIFT: BBRU-BE-BB)
- kom langs in Kigali en zoek ons op...

Alvast murakoze cyane!

Michel, Joost, Hans

Mijn werk, PAPSDSK

2010-12-08T00:23:00.000-08:00

Nadat ik eerder uitgelegd heb wie mijn werkgever BTC is, kan ik nu specifieker ingaan op het project waar ik voor werk. Mijn project situeert zich in het domein van de gezondheidszorg en heeft de sexy naam: PAPSDSK. (spreek uit: paps-dee-is-kaa of papsdesk)

PAPSDSK staat voor: Programme d’Appui institutionnel à la conception et la mise en oeuvre du Plan Stratégique de Développement Sanitaire de la ville de Kigali. Al veel wijzer ?

Sinds 2006 voert Rwanda in verschillende fases een decentralisatie door waarbij bevoegdheden van het centrale niveau naar de provincies en districten overgeheveld worden. PAPSDSK werkt in de 3 districten van Kigali, de hoofdstad. Ons algemene doel is gans het gezondheidssysteem van Kigali aan te passen aan de noden van de sterk groeiende bevolking. (nu ongeveer 1 miljoen, in 2020 min of meer het dubbel)

Aangezien BTC aan bilaterale coöperatie doet, is elk project dus ‘geankerd’ aan een instantie van de Rwandese overheid. Onze partner is het stadsbestuur van Kigali..Zoals de naam PAPSDSK uitlegt, is ons doel het uitwerken en implementeren van een Strategisch Plan. Dit specifiek voor de urbane context van Kigali. Echter, naast dit objectief dat zich vooral op institutioneel niveau situeert, ondersteunt ons project ook gans het gezondheidssysteem in een bredere context.

Enkele activiteiten:

- coördineren van de activiteiten van Stad Kigali in het domein van de gezondheidszorg

- financieren van prioritaire investeringen: bouw 7 gezondheidscentra, aankoop medisch
materiaal,…

- verschillende ziekenhuizen onderling netwerken

- informatiesysteem ondersteunen (das mijn domein, later meer…)

- opleiden van gespecialiseerd medisch personeel

- schoolgezondheid

Ons project loopt 4 jaar en het budget bestaat uit 15 miljoen lieve eurootjes. Daar kun je al eens iets mee doen, he?

BTC, wa is da?

2010-11-10T06:50:00.000-08:00

Het is windstil geweest op deze blog, maar daar zou komende weken verandering in moeten komen. Ik zal eens proberen te schetsen wat ik hier doe. Echter, om het overzichtelijk te houden, zal ik dit zowaar structureel aanpakken. Dus, vooraleer mijn project en mijn functie uit de doeken te doen, beschrijf ik eens BTC en z'n context, mijn werkgever.

Hiervoor neem ik voor 99 procent een blogstuk over van collega BTC-junior Hanne Michiel. Niet uit luiheid, echt waar, gewoon omdat ik het zelf niet beter/leuker zou kunnen beschrijven.

Dus vanaf hier gaan alle honneurs naar Hanne:

De grote Belgische steden werden de laatste jaren geteisterd door een nieuw fenomeen: ‘wervers’, oftewel jongens en meisjes, gewapend met clipboard, pen en flashy regenjas die uw doorgang naar het station, de winkelstraat of het park vastberaden versperden. Hun missie: u (hier gaan we weer) ‘sensibiliseren’ voor hun goede doel in kwestie -Oxfam solidariteit, WWF, Amnesty International, UNICEF,..- en, vooral, uw hart en uw portefeuille openstellen voor ditzelfde doel. Minstens éénmaal heeft u uw trein gemist en zeker één van hen heeft u intussen overtuigd van het nut van het werk van zijn of haar organisatie, de noodzaak dit werk onafhankelijk te blijven uitvoeren en bijgevolg van de cruciale impact van uw bijdrage. Al was het maar om de volgende keer met een brede grijns te kunnen zeggen: ‘maar ik ben al donor’ en zo zonder gewetensbezwaren de andere wervers af te wimpelen en uw trein van 18u24 te halen. Of omdat u het beeld van een uitgeregend jong meisje met grote hoopvolle ogen op uw gemoed werkte als Clouseau in zijn betere dagen. En ach, twee en een halve euro per maand, wat is dat nu?! Fiscaal attest inbegrepen!

De BTC -Belgische Technische Cooperatie- belooft plechtig uw doorgang naar het station nooit te versperren, niet te smeken om een doorlopende opdracht, neen, u hoeft zelfs geen balpen of sleutelhanger te kopen, en ook een eenmalige schenking of legaat is niet nodig.
En toch is deze organisatie actief in ruim 300 projecten, verspreid over een twinigtal landen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika, en stelt zij haar middelen en expertise ter beschikking van de strijd tegen armoede in sectoren zo divers als onderwijs, gezondheidszorg, toegang tot drinkbaar water, voedselzekerheid en good governance.
Bovendien biedt de BTC werk aan een 650-tal personen in binnen- en buitenland, en onderhoudt zij nauwe contacten met de Wereldbank, de Europese Unie, verschillende niet-gouvernementele organisaties en universiteiten.

Waarom wil deze organisatie dan uw geld niet?! Simpel: ze heeft het al. De BTC is het Belgisch agentschap voor ontwikkelingssamenwerking en wordt dan ook gefinancierd door de Belgische overheid. Met uw belastingsgeld dus. Al is dit vast de reden dat uw vertrouwder bent met pakweg Artsen Zonder Grenzen ‘AZG’ dan met ‘BTC’, dit betekent niet dat zij u niet wil sensibiliseren, overtuigen van haar missie en zich verantwoorden ten aanzien van haar gulle schenkers.

In de praktijk van de ontwikkelingssamenwerking zijn er belangrijkere verschillen tussen niet-gouvernementele organisaties en bilaterale hulp dan de manier waarop ze gefinancierd worden (zeker gezien ook sommige ngo’s voor het merendeel van hun fondsen afhangen van de overheid).
Gouvernementele of bilaterale ontwikkelingssamenwerking impliceert immers dat elk project, elk programma, het resultaat is van een akkoord tussen België en een andere overheid, in mijn geval de Rwandese. Dit betekent dat wij het nationale beleid in de sector waarin we werken moeten respecteren en versterken, en dat we in de meeste gevallen zeer nauw samenwerken met de overheid: een project werkt vaak binnen een bepaald ministerie of met de lokale overheden zoals de provincie.
Dit systeem heeft voor- en nadelen. Zo spreekt het vanzelf dat wij als buitenstaanders niet zomaar projecten kunnen opzetten zonder rekening te houden met de nationale overheid en politiek. Het is immers hun taak om hun land te besturen en op langere termijn te ontwikkelen en te handhaven. Ontwikkelingssamenwerking kan hierbij een handje helpen, dit proces versnellen, ideeën aanreiken maar niet in de plaats van de staat in kwestie komen te staan. Werken met de overheid vermijdt vaak dubbel werk, dubbele investeringen en helpt de inspanningen van verschillende donoren te coördineren. Zo kan het land in kwestie haar eigen taken beter plannen, wat dan weer bijdraagt tot sterker beleid op langere termijn!

Alle BTC-juniors van Rwanda

De keerzijde van de medaille is dat de interventies van de bilaterale samenwerking zich dus afspelen in en rond bureaucratische pretparken. Heel veel regels die er in de praktijk vaak toe leiden dat onze projecten traag op gang komen, kreunen onder de administratie, en veel tijd besteden aan het volgen van procedures in plaats van het werken met en voor de bevolking! Zeker in een land met een sterke staat zoals Rwanda wegen al deze regels zwaar door. Klein voorbeeldje: in Rwanda wordt zeer streng opgetreden tegen corruptie. De wetten hieromtrent zijn duidelijk. Het is voor een project dan ook niet toegelaten om zomaar te beslissen met wie het samenwerkt -voor het organiseren van opleidingen, het aankopen van voertuigen, het aannemen van personeel, zich te voorzien van kantoormateriaal-. Dit alles verloopt via de befaamde ‘marchés publics’ wat kort samengevat wil zeggen dat het project moet bekend maken waar het naar op zoek is, waarna geïnteresseerde ondernemers, studiebureaus, … een voorstel tot samenwerking kunnen indienen. Zo gaat dat ook voor pakweg fotokopies. Toen ik op een dag opgedragen werd een duizendtal kopies te nemen ter voorbereiding van een planningsatelier, was de kopiezaak die het contract binnengehaald had echter gesloten. Geen nood, gelukkig kende een collega nog een andere ‘papeterie’ waar reeds een samenwerkingscontract mee bestond. Helaas was dit contract afgesloten op basis van de capaciteit van deze handelszaak om balpennen te leveren, en niet bepaald die wat betreft het leveren van fotokopies. Tien uur heb ik doorgebracht in de zaak, met het handmatig recto-verso kopieren van die duizenden pagina’s, op een kleine huisprinter. Lang leve de anti-corruptie…

De andere kant van het verhaal luidt uiteraard dat de BTC ook binnen het Belgische beleid opereert, en de Belgische wetten moet respecteren. Werken voor de BTC is dus als het ware werken voor twee overheden tegelijkertijd. Niet-gouvernementele versus bilaterale hulp, wat draagt het meest bij, heeft het meeste impact? Is het werk bij een NGO ‘aangenamer’, concreter? Beter? Vullen beiden elkaar aan of opereren ze parallel? Vragen die ik mij hier geregeld stel, maar zeker geen gemakkelijk antwoord op vind!

Toevoeging van mezelf: aangezien ik vorig jaar voor een kleine ngo werkte, kan ik voor mezelf wel vlug enkele antwoorden verzinnen. Stof voor een blogstukje in de toekomst, beloofd. Echter in het kort: beide hebben hun voor- en nadelen. Dus ik zou zeggen: laat beide maar verder hun best doen…

Eerste werkdag.

2010-09-22T07:46:00.000-07:00

Ondertussen ben ik hier al 2 weken, maar toch nog eventjes een terugblik op mijn eerste werkdag....

Onze bureaus waren gevestigd in de gebouwen van stad Kigali. (moet je eigenlijk rekenen als provincie want heeft zelfde statuten als de 4 andere provincies) Men wist op ons project dat men daar op termijn weg zou moeten, maar in tegenstelling tot vele andere Afrikaanse landen kan het in het huidige Rwanda soms snel gaan. Ziehier een illustratie.

Op woensdag werd medegedeeld dat men 2 dagen later begon aan de afbraak van onze gebouwen....

Die bewuste vrijdag was dus mijn eerste werkdag. 's Morgens moest nog uitgevochten worden welke van de 2 geselecteerde plaatsen werd gekozen. 's Middags begon de effectieve verhuis.

Wat volgde was een kleine cultuurclash....niet slecht als introductie. Een Franse collega had speciaal zijn short en werkschoenen aangetrokken en pief poef paf zijn bureau was verhuisd. Ook mijn Belgische collega-junior Marieke was druk in de weer. Ik hielp waar ik kon. Echter....eens ze alles in dozen gestoken hadden, hielden mijn Rwandese collega's het voor bekeken. Ongelooflijk. Marieke en ik aan het sleuren en zij aan het toekijken en de situatie aan het bespreken. Natuurlijk ging de boel niet echt vooruit....

Rond 16u klaarde echter de hemel op. Een klein legertje 'werkmieren' was opgetrommeld en zij konden het vuile werk beginnen opknappen....

Zo zag het er vroeger uit.

Zo ziet het er nu uit....

Moraal van het verhaal?

Mijn Rwandese collega's zijn hele competente mensen die dagelijks in hun hemd aankomen. Een financieel directeur, boekhouder, specialist publieke gezondheid,.... Sleuren en beulen is aan hen niet besteed. Trouwens, het staat ook niet in hun contract....

Zo zal ik dit jaar ook niet te veel kopies moeten inbinden of koffie zetten. Dat is namelijk het werk van mijn lieve collega Ambroise en als ik dat doe (wat ik best zou willen) dan pak ik zijn werk af. Zou je toch ook niet leuk vinden? Dus als wij eventjes gans die verhuis zelf doen, waar moeten die professionele 'sleurders' dan hun brood verdienen....

Moraal van het verhaal: als je als Westerling in deze nieuwe context aan de slag moet, kunnen vele zaken een bron van frustratie zijn. Echter, als we deze zaken daarentegen proberen te begrijpen, dan moet je je er vaak niet aan ergeren. Integendeel, vaak is het boeiend. Misschien ten koste van enige efficiëntie of logica, maar moeten efficiëntie en logica de enige normen zijn?

Nieuwe locatie

It's time for africa!

2010-09-06T09:59:00.000-07:00

Hallo hallo,

zoals Leopold II het de vorige eeuw zei, of onlangs Shakira: It's time for Africa! Ook de BTC (belgisch technische coöperatie, www.btcctb.org) kon zich daar in vinden en voila: donderdag zat ik op het vliegtuig richting Rwanda.

Rwanda, daar wordt af en toe wel eens iets over gezegd of geschreven....en dat zal ik dit jaar ook doen. Ben hier nu nog maar enkele dagen en reeds genoeg inspiratie opgedaan voor een blogstukje of 10. Echter, vandaag houdt ik het bij een droge introductie.

Vorige week vrijdag was mijn eerste werkdag: direct spektakel. We moesten namelijk verhuizen wegens min of meer buitengevlogen uit onze kantoren. Hoe dit verliep beschrijf ik later wel nog eens... Dan deed ook het gerucht de ronde dat het maandag wel eens verlof kon zijn....

En inderdaad: vandaag ik het maandag verlofdag. De president Paul Kagame laat zich vandaag 'herinhuldigen' na de verkiezingen. (op het moment dat ik dit schrijf passeert een helikopter met zoeklicht over ons huis, hier niet ongewoon, de Rwandese versie van een patrouille) Paul wordt vast en zeker een vaste klant in mijn blog. De vent zit vol ideeën en verrassingen. Af en toe vergeet hij daarbij zijn basiscursus democratie....maar echt waar, hij doet zijn best.

Voila, tot hier mijn eerste woordjes vanuit de wijk Kimihurura, Kigali.

Gegroet!

PS: weetje van de dag: wist je dat de Rwandezen in het zwembad lijntjes trekken in de breedte? Das iets
      minder ver....maar wel ambetant als ge lengtes wilt zwemmen

Praktisch:

    tel: +250 782 536 402

   post: BTC Rwanda
           Hans Maesen - PAPSDSK
           41, Rue Député Kayuku
           PB 6089, Kiyovu
           Kigali, RWANDA

Bijna gepasseerd....

2010-04-12T10:22:00.000-07:00

Als laatste blogberichtje wil ik nog enkele foto's met jullie delen van een Nicaraguaans fenomeen: fietspooling....

Aan allen die me gelezen hebben: vele groeten! Aan allen die me niet gelezen hebben: ook vele groeten!

28 april land ik 's morgens in het verre Brussel. Hopelijk onder behoorlijke temperaturen.

Afspraak 7 mei voor een foto-avond over mijn ervaringen in Nicaragua. Om 20u in Zaal Ter Linde, Geluwe.

Adios!

Teleton

2010-04-03T14:38:00.000-07:00

Vorige week vrijdag stond gans Nicaragua in het teken van den Teleton. Dat is een nationale inzamelactie voor Los Pipitos. Qua bekendheid en impact doet het me een beetje denken aan ‘Kom op tegen Kanker’ bij ons. Iedereen spreekt erover, er is een show live op nationale en regionale tv…

Duizenden schoolkinderen lopen de straten af met een collectebus en in elke stad is er de ganse dag een ‘show’. Daar zijn er optredens van kinderen en muzikanten. Heel interessant om een stukje Nicaraguaanse cultuur te proeven.

Uiteindelijk werd over gans Nicaragua 13 518 000 cordoba’s opgehaald, das een kleine 500 000 euro. Daarmee worden verschillende medische centra onderhouden of gebouwd.

Missionaris Maesn

2010-03-24T14:31:00.000-07:00

Ik denk dat velen dit ondertussen weten, maar toch voor de duidelijkheid: ik werk hier bij Los Pipitos, een vereniging van ouders van kinderen met een handicap.

Een deel van mijn werk hier was het uitwerken en opvolgen van een handleiding kinesitherapie. Daarin leg ik zo eenvoudig mogelijk belangrijke zaken uit voor ouders van een kind met een motorische handicap tussen 0 en 6 jaar. Belangrijkste thema’s zijn daarbij de motorische mijlpalen (controle hoofd – rollen – zitten – staan – lopen) en vermijden van contracturen.

In ons centrum in Esteli werk ik wekelijks met de ouders die met hun kinderen komen. Ik toon hen hoe ze bepaalde oefeningen kunnen doen en leg hen uit wat belangrijk is. Naar een kine gaan is hier niet evident. Vaak wegens geen geld, maar buiten Esteli is er meestal gewoonweg geen kine. Daarom moeten de ouders zelf weten hoe ze hun kind kunnen begeleiden/stimuleren.

Nu mijn tijd hier stilletjes aan op zijn einde loopt, deed ik een tour langs verschillende andere afdelingen van Los Pipitos in het noorden van Nicaragua. Daar werden de ouders van kinderen met een motorische handicap tussen 0 en 6 jaar samengeroepen. Van heinde en verre kwamen er mama's met hun kind. Sommige moesten 2 uur wandelen en erna nog een uur op de bus, dit in de loden hitte met een kind op de arm. Stel u het even bij ons voor....

Ik voelde me een beetje als een missionaris. Van de ene naar de andere plaats trekkend, telkens mijn boodschap verkondigend. Alleen al spreken over het belang van kine is hier heel belangrijk. Mensen weten niet dat je vergroeiingen kan voorkomen, dat hun kind misschien zal kunnen wandelen mits oefeningen. Kinderen worden soms geopereerd, maar geen enkele chirurg die het nodig vind ouders te informeren over revalidatie. Resultaat is dat de operatie vaak na een tijdje nutteloos blijkt geweest te zijn.

Hartverwarmend is de dankbaarheid van de mensen in de landelijke gebieden. Vaak wordt ik er aangespraken als 'meneer doktoor' of 'meneer de medicus'...Een beschaamde vrouw gaf me zwijgend, half gebogen, bijna zonder me in mijn gezicht aan te kijken 4 mango's...

Enkele sfeerbeelden :

Internationale vrouwendag

2010-03-09T08:55:00.000-08:00

Ook hier was het gisteren - 8 maart - internationale vrouwendag.

Een mannelijke collega merkte fijntjes op:
''Voor mij kan dat er wel door, zo'n dag voor de vrouwen. Als de andere 364 maar voor ons zijn....''

Tja, over machismo kan ik hier wel nog eens een boompje opzetten.

Bezoek Thijs

2010-02-25T11:31:00.000-08:00

Hola,

vorige week had ik mijn laatste bezoek. Niemand minder dan den Thijs kwam even ontdooien.
(jaja, den dezen van 'de Nieuwste Ontwikkeling' http://www.denieuwsteontwikkeling.be/)

In vogelvlucht mocht ook Thijs de schoonheid, de openheid, de warmte....van Nicaragua en zijn mensen ervaren. Nicaragua, waar vulkanen en meren achter elke bocht opduiken. Ik ben er na al deze tijd eigenlijk een beetje trots op. Alsof het allemaal een beetje van mij was....

Geniet mee met enkele foto's....

Kheb mijn hoofdje volgeladen....

Uitzicht over het koloniale Granada

Nicaragua op zijn mooist: Isla Ometepe

Volcan Concepción

Local bus op Isla Ometepe: Thijs gaat aan de haal met de kip van het meisje

Volcan Concepción, gezien vanop het dak van de bus

Volcan Concepción, 's avonds gezien vanuit ons hotel

Beklimming Cerro Negro, een van de jongste vulkanen ter wereld

Zicht op de andere vulkanen: Santa Clara, Telica en de rokende San Cristobal

Thijs kon zijn enthousiasme moeilijk verbergen

Beklimming: iets meer dan een uur

Afdaling: 1 minuut

Volcan Momotombo met rijstveld op de voorgrond

Thijs met mijn landbouwmannen in het nieuwe kiekenkot

Salto de Estanzuela bij Estelí

PS: Ideeën voor volgende reisbestemming nodig?....

Help!

2010-02-09T09:31:00.000-08:00

Help!

Ik zit vast in mijn kantoortje....

Vanmorgen heb ik het afwerken van mijn 'systematizacion de experiencia' gepland. Wat dat juist is, dat bespaar ik u, laat ons zeggen: het is computerwerk. Het kantoortje was echter gesloten, de collega die de sleutel heeft schijnt ziek te zijn of zo. Echter, via het winkeltje geraak ik binnen want er is een klein verbindingsdeurtje.

Nu blijkt dat mijn collega van het winkeltje gaan vliegen is en nu is ook het verbingingsdeurtje genadeloos op slot. Ontsnappen is nu onmogelijk. Voor de ramen is er tralies, een raam in Nicaragua is namelijk geen raam als er geen tralies voor is.

Op zich geen probleem, ik werk nu rustig geconcentreerd verder.

Zelfs de babbeltjes moet ik niet missen, de raampjes staan open. Zojuist kwam een van onze jongeren langs met zijn dagelijkse vraag, normaal aan mijn collega gericht:

* Zeg, ben ik echt nen bandiet?
- Nee jongen, dat ben je niet.
* Ook geen klein beetje?
- Welja, een klein beetje soms wel....

Gegroet!

Stappe stappe door de Segovias

2010-02-02T10:58:00.001-08:00

Vrijdagavond na het werk de bus opgestapt richting Ocotal. Ik was van plan een stukje Nicaraguaans platteland te gaan bewandelen. Een Volensvrijwilligster werkte er verschillende brochures uit met wandelingen, dit om het ruraal toerisme te bevorderen. Toerisme waar uw verteerde centjes bij de lokale bewoners terechtkomt. Niet bij de Amerikaanse miljonair die er zijn hotel geplant heeft.

Zoals wel vaker, waren de mensen rondom mij behoorlijk geinteresseerd. De ene vraag na de andere vraag wordt dan op je af gevuurd, altijd dezelfde terugkerende thema’s....

Vanwaar ben je? Belgie? Ligt da in de Verenigde Staten? Nee? Ligt da in Spanje misschien? Ah, in Europa.... En waar is da? Hoe is de economie daar?

En de vrouwen? Wa vind je ervan? Heb je er in uw land ook eentje zitten? Trouw? Ale, jong, nie onnozel doen.... Echt waar? Serieus? Hmmmm....

Soit, uiteindelijk bleek er ook iemand Volenscollega Heleen te kennen, mijn bestemming. Savonds flesje rode wijn gedronken die mijn ouders mij gebracht hadden. De eerste in 8 maanden, dat deed deugd....

Zaterdagmorgen vroeg om 6u15 de boemelbus op naar het dorpje San Pedro. Vandaaruit begon de wandeling, uitgelegd met eenvoudige pijlen en beschrijving in de brochure. Al vlug kwam ik tussen de suikerrietvelden aan de praat met een vrouwtje. Ze wist me te vertellen dat ze met een chela (= blanke) een cooperatieve aan het vormen waren.
Bleek colega Heleen te zijn... De belgen zijn hier echt gekend. Dat werd nog meer bewezen toen even later een motorijder in the middle of nowhere naast me stapte en me vroeg: ‘hoe ist Hans?’ ‘Euh goed, maar vanwaar ken je mij?’ Bleek dat het iemand was die de dag ervoor deel was van mijn omstaanders op de bus.

Het was een heerlijke wandeling door een heel afgelegen gebied. Van het ene praatje naar het andere. Alle mensen geinteresseerd en vooral verwonderd.

Vaak gaat dat zo: je passeert langs een groepje huisjes, meestal van adobe gemaakt. (= in de zon gebakken klei) Enkele kinderen komen aarzelend naar buiten, rustig gapend. Dan volgen even later de schuchteren die zich gedekt opstellen. Zo stroomt een tiental kinderen naar buiten, God weet hoe ze allemaal in het huisje pasten. Tot slot komt moeder hen ook van in de verte kijken. Met de dapperen sla ik een babbeltje. Ik vraag of ik een foto mag nemen en toon die hen. Dan barst het feest los. Schuchterheid maakt plaats voor verwondering en blijdschap....

Na het oversteken van de Rio Coco kwam ik uiteindelijk na 4u op en neer wandelen aan in Ciudad Antigua, de eindbestemming. Daar staat een stevige kerk, de deuren uit de 17^de eeuw nog present.

In een pulperiaatje (= kruidenierswinkeltje) vroeg ik waar ik kon eten. 5 minuten later stond mijn bord rode bonen, rijst en cuajadakaas voor mijn neus. Fantastisch.

Na nog wat wederzijds (zowel de bewoners als ik) rondgapen in het dorpje terug richting Ocotal en Esteli met de bus.

Gegroet

PS: Katrijn en Heleen, twas in orde!

Taxi Tuanis

2010-01-26T07:52:00.000-08:00

Dit weekend een nieuw persoonlijk record gebroken, namelijk het record ‘met zoveel mogelijk een taxiritje ondernemen’.

Enkele maanden geleden deed ik mee aan een serieuze poging, maar deze werd ongeldig verklaard. We kropen met 11 in een taxietje, maar vertrekken lukte niet. Taxi zakte door zijn knieen. Mooie poging, maar jammergenoeg ongeldig verklaard wegens ‘geen sprake van een taxiRIT’

Vrijdag met enkele vrienden afgesproken bij een vriendin. Eerst sloot Jan zich aan. En zoals dat hier dan vaker gaat, volgde Alleman ook al snel. Resultaat, we waren met 13. Rond 23u gingen we naar de Semaforos om eventjes de beentjes los te schudden.

En toen gebeurde het....met 13 in de Kia Pride. Tel daar de chauffeur bij en we waren met 14. Hilarisch.

Om te ademen: happen als een vis. Bewegen moeilijk wegens bil tegen uw linkerwang, elleboog in uw knieholte….ai dios mio!

Maar iedereen content. Wij omdat we maar 10 ipv 20 cordobas moesten betalen. (toch nog altijd een dikke 33 eurocent) De chauffeur omdat hij in 1 rit 130 cordobas verdiende zonder dat zijn auto het begaf. (toch wel een dikke 4 euro)

Greetz!

Op bedevaart

2010-01-18T14:43:00.000-08:00

El Sauce is een dorpje, gelegen in de bergen tussen Leon en Estelí. In de jaren 1700 is daar op de een of andere manier een zwarte Christus aangekomen uit Guatemala. Sinds die tijd is El Sauce een pelgrimsoord, zeg maar het Santiago de Compostela van Nicaragua. Elk jaar in januari trekken mensen er van heinde en verre al wandelend heen.

Vrijdagmiddag belde Veronica me op:
- Zeg, gaan we nie naar El Sauce?
* Euh, wat mij betreft ist goe. Heb je al schoenen?
- Euh, nee. Maar maak je geen zorgen, komt in orde.

Zo gezegd, zo gedaan. Om 18u begonnen we eraan. Al vlug kwamen we andere mensen tegen die ook op pad waren. We moesten Esteli verlaten via de wijk ‘Oscar Gamez’, onze lokale versie van de Bronx of zo. We bleven in groep en de bendeleden gaven ons vrije doorgang.

Ongelofelijk welke mensen we onderweg tegen kwamen. Mensen die reeds van Jinotega, Wiwili en San Rafael onderweg waren. Sommigen al 2 dagen op stap. Bij een man zagen we het bloed uit zijn schoen komen... Echter, naast de echte bedevaarders ook veel ‘feestvierders’. Blikje bier in de hand en maar stoeven in hoeveel uren ze het jaar ervoor aangekomen waren. Al bij al een leuk gezelschap, overal groepjes onderweg in het donker met de zaklamp. Dat alles onder een fantastische sterrenhemel.

Een van de mysteries bleef de afstand. Versies lopen uiteen van 36km tot 81km. Mensen vertellen trots dat ze het jaar ervoor de ‘65km’ wandelden in een dikke 6 uur. ‘’Serieus, heb je dan gewandeld aan een gemiddelde van 10km/u?’’ ‘’Jazeker jongeman, dat heb je goe berekend!’’ Tja.....

Opt gemak gingen we vooruit. Veronica met schoenen die ze geleend had van haar 10-jarig nichtje. Al snel bleken die eigenlijk te klein te zijn. Echter, de weg vol stenen en vervolgens een pad lieten niet toe te wisselen met de meegebrachte sleffers. Ook haar ‘koorden’ deden al vlug pijn. (pezen) Tot 23u, wanneer de weg veranderde in een stofweg zonder veel stenen. De weg werd vervolgd op sleffers...

Nog even ruziemaken. De mentaliteit van een Vlaming en een Nicaraguaanse is nu eenmaal zo tegengesteld als iets maar tegengesteld kan zijn. Daar waar wij zeggen: ‘blijven gaan’ zegt een Nica ‘opt gemakske, laat ons hier een beetje zitten’. En dat niet voor 5 minuten. Eerder een half uur en dan na driekwartier nog eens....

Uiteindelijk kwamen we behoorlijk strompelend om 5u30 smorgens aan. Heerlijk gevoel!

Miljaar, net op tijd voor de mis. Dat moest er nog bij van Veronica. Indrukwekkend te zien dat de meeste pelgrims bij het binnengaan van de kerk op de knieën naar voor gaan. Hoewel in slaap vallen tijdens missen niet zo opvallend is, slaagde ik er deze keer toch in dat een stuk of 5 keer te doen, telkens gevolgd door een vriendelijke elleboogstoot van Veronica.

Uiteindelijk belandden we om 7u ’s morgens terug op een bus richting Esteli. Missie volbracht, denk je dan, nu op het gemak naar huis. Niets van: 2 uur dooreen geschud worden terwijl je lichaam niets anders wil dan in slaap vallen is een tegenvaller. Om 9u kwamen we aan en moesten we nog 500m te voet tot in mijn huis. 2 strompelaars, je had de mensen ons moeten zien nakijken. Een zatlap loopt er hier in het weekend rechter bij.

En hoe ver was het nu? Geen flauw idee....... Waarom moeten wij westerlingen altijd weten hoe laat en hoe veel en .....Laat ons zeggen:was in elk geval een eindje gaan...Twas ver...

Wees gegroet.

Feliz año nuevo en zalig pasen!

2010-01-12T09:33:00.000-08:00

Ondertussen heb ik het goed en wel door: we zijn in 2010 geland.... Ik blijf het zeggen: de tijd vliegt.
Even in vogelvlucht verslagje van wat er de laatste maand gebeurde.

De laatste 10 dagen van 2009 kwamen mijn ouders langs. Ze kwamen met een dag vertraging aan: naar het schijnt is het winter in Belgie. Mijn ouders waren nog niet goed en wel ontdooid of we begonnen aan een drukgevulde tocht door Nicaragua. Koloniale steden Granada en Leon, Stille Oceaan in Las Piñitas, koffie-oogst en bergen in Yali en Miraflor, vulkanen van Masaya en Mombacho, kloof van Somoto en mijn territorium in en rond Esteli. Mijn ouders kwamen, zagen en af en toe viel hun mond open.

Wat hen opviel:
- busbegeleiders die aan 80km per uur uit de bus hangen om reclame te maken of bagage van het dak te halen
- overal luide muziek
- dat Victoria iets beter is dan Toña
- de vriendelijkheid van de Nicaraguanen
- de evangelische predikers die je soms tot in mijn huis hoort brullen
- hoe de Nicaraguanen al hun geld er doordraaien met de feestdagen (vuurwerk, rum, ....)
- de liften achter in de pickup of op het camionnetje boven de koeien

31 december vierden we mee trouwfeest van Evelien en Juan. Mezelf als fotograaf, mijn ma als keukenhulp en mijn pa om de Flor de Caña te proeven samen met een nonkel die bleek te werken voor een cooperatieve die met Oxfam werkt. 1 januari vertrokken we vervolgens om 4u30 om om 7u smorgens in de luchthaven te zijn. Van een vertrekuur gesproken....

Ik vind het super dat mijn ouders gekomen zijn. Bij deze kunnen ze ook beter begrijpen wat hun zoontje altijd weer naar het buitenland drijft...

Veel uitblazen was er niet want op 2 januari had ik afgesproken met Fritn en Dutn, 2 vrienden uit het pittoreske Geluwe. Zij kwamen reeds bij mij thuis langs half december en verkenden vervolgens het land terwijl ik met mijn ouders tourde. Nu hadden we tijd voor een stapke samen 'into the wild', naar de verre Caraibische kust.

Eerst stond hiervoor een ruteado (bussen die iedereen oppikken, kippen inbegrepen) van 7u tot Rama op het programma. Vandaaruit zijn er geen wegen meer in gans de regio. Al het vervoer over rivieren, lagunas en zee. Dus 1,5u per speedboot tot in Bluefields, ex-piratenstadje aan de kust.

Wat mij fascineert aan het Caraibische stuk van Nicaragua is de mengelmoes van culturen. Doordat het zo verafgelegen is zijn de Spaanse kolonisatoren nooit tot daar geraakt, de Engelsen steunden er piraten, Afrikaanse gestrande slaven konden er hun slavernij ontvluchten, de inheemse Miskito's overleefden er..... Je hoort er Spaans, Miskito, Engels (de Jamaica-versie), Creools, Garifuna,....om de kluts van kwijt te geraken.

Vanuit Bluefields trokken we nog 2 uur verder weg van de beschaving per speedboot. Een beetje op goed geluk gingen we naar Orinoco, een van de 3 Garifuna-gemeenschappen in Nicaragua. De garifuna’s zijn afstammelingen van West-Afrikaanse slaven. Deze belandden aan de Caraibische kusten van Centraal-Amerika doordat ze schipbreuk leden. Ongelooflijk hoe zo’n gebeurtenis van 400 jaar geleden nu nog zijn sporen laat zien.

Orinico vond ik de max. Het deed me meer aan Ghana dan aan Nicaragua denken. Dezelfde zwarte bevolking, schaterlachen, dansstijl....tot zelfs fufu! Fufu is de cassave die men met een stok tot een puree stampt, vervolgens opgediend in een lichtpikant soepje. (hier van kokos!)

Na 2 dagen Orinico trokken we naar El Bluff, de haven van Bluefields. Vandaaruit zouden we de ferry nemen naar Corn Islands, 2 prentkaarteilandjes. Echter de zee stond te wild en men liet de boot niet vertrekken. Maar liefst 20 uur later kon ons avontuur dan toch beginnen. 6 uur van links-naar voor- van rechts- naar achter op de behoorlijk wilde zee. Amai, mijne wrak. Nog nooit zoveel kotsende mensen gezien.

Beetje opgelucht aangekomen maar dan moesten we nog van Big Corn naar Little Corn Island. Terug de Oceaan op voor 14km in de speedboot. Crazy, met ons bootje op en over de metershoge golven.

Corn Island is een paradijsje. Palmbomen, wit zand, helderblauw water....

Een iguana.

Fritn ging er zowaar bij gaan dromen.....

En toen kwam nog het ezeltje met de lange snuit.....en de vakantie was uit...

Rest me nog aan iedereen het beste te wensen voor 2010. Merci voor de opgestuurde wensen!

Adios...bye...toedeledoe!

La purisima - La griteria

2009-12-11T11:51:00.000-08:00

Ondertussen zijn we al halfweg december. December is in Nicaragua de maand van de feesten. (zegt men, mij lijkt het dat de Nicaraguanen gans het jaar door feesten)

Een van de belangrijkste feesten is ‘la purisima’. Dat is een feest ter ere van de onbevlekte ontvangenis van Ons Lieve Vrouwke. 7 dember is er de grootste Purisima van het land. Dat in Leon, daar ‘la griteria’ genoemd (vrij vertaald: het roepfeest) Het centrale plein voor de kathedraal loopt dan vol. Om 18u ’s avonds wordt het feest geopend door de bischop. Dan roept hij:

‘’Que causa tanta alegria?’’ (wat veroorzaakt er zoveel vreugde?)

‘’La concepcion de Maria!’’ (de ontvangenis van Maria!)

Daarop begint het vuurwerk. Plots licht er uit het vuur ‘’Viva la virgen’’ op, check op de foto waar het eigenlijk echt om draait.

Ik moet ooit nog eens over de multinationals schrijven, hun macht en greep op de mensen lijkt me hier nog groter dan in Belgie. Hoewel, groter misschien niet....maar in elk geval gemakkelijker zichtbaar.

Wanneer de ‘toros encuetados’ er aan beginnen wordt het letterlijk te gek. Dat zijn mannen die een houten constructie op hun hoofd hebben vol vuur. Plots schieten dan de vuurpijlen in het rond. Ja, in het rond, niet in de lucht. Op ooghoogte suizen ze om uw oren.....totaal onverantwoord. Zelf zag ik 3 mensen (licht) verbrand. Mensen met kinderen lopen van links naar rechts met hun kroost, net zoals de toros encuetados....

Maar de Nicaraguanen vinden het tof. Brood en spelen! Er zijn misschien wel 50 mensen verbrand, maar de andere 3000 hebben zich toch maar goe geamuseerd....

Na dit inferno trekken de mensen rond in de stad. Overal zijn er huizen waar er een soort minitafereeltje met Maria is opgesteld. Daar roepen de mensen dan ‘que causa tanta alegria’, waarop het antwoord ‘la concepcion de Maria’ volgt met een koeke of een spekke als beloning. Een beetje zoals Sinte-Maarten bij ons. De mensen dragen hun rugzak op bun buik, kwestie van hem zo rap mogelijk te vullen en geen tijd te verliezen.

Tot een gat in de nacht gaat het zo door, mooi allemaal.

Leg wat in mijn schoentje....

2009-12-04T12:04:00.001-08:00

Een typisch straatbeeld hier zijn telefoon- en elektriciteitsdraden vol schoenen. Reeds aan velen gevraagd waar dit voor staat. Toch bizar, zeker in een land waar schoenen een zekere vorm van luxe zijn. Velen moeten het stellen met plastieken sleffers of gaan blootvoets door het leven.Enkele verklaringen:

Sommigen zeggen dat deze schoenen van zatlappen zijn. Deze liggen vooral in het weekend namelijk op elke hoek van de straat hun roes uit te slapen. Grapjassen nemen dan hun schoen en gooien ze over den draad. Haha, vind ik eigenlijk wel grappig. De gemiddelde zatlap wacht hier niet tot het intreden van de nacht. Smorgensvroeg om 7u zie je ze al hun flesjes merkloze rum kopen. Kost minder dan een euro per liter, naar het schijnt heel schadelijke alcohol.

Anderen zeggen dat dit betekent dat in de nabijheid drugs verkocht wordt. Lijkt me wat bizar want het maakt het de politie niet zo moeilijk.
(wist je trouwens dat je hier een licentie moet hebben om bepaalde types lijm te kopen? Dit om het lijmsnuiven tegen te gaan)

Onder de vreemdelingen was het een tijdje gewoonte uw schoenen over den draad te gooien op uw laatste avond. Symbolisch of zo. Op een morgen zag ik eens iemand half op ons huis klimmen en de schoenen van onze buur werden van den draad gehaald. Zijn oude, kapotte schoenen liet hij achter en weg was hij.... Mooi beeld.

Video Los Pipitos

2009-12-01T08:51:00.000-08:00

De onderdirectrice van Los Pipitos moest onlangs naar Duitsland. Aangezien zij geen noot duits fluit was het idee een presentatie van ons centrum te maken in een filmke. Ik werd tot cameraman – regisseur – arrangeur gepromoveerd. Dit resulteerde in stunt- en nachtwerk. Het was de vrijdag om 20u klaar, de zaterdag om 4u smorgens was het vertrek.

De vlaamse versie vind je hieronder:

Voor de polyglotten, op youtube in vind je de video ook in het Spaans en het Duits.

Gegroet!

Werken en leven in Nicaragua: het leven zoals het is…

2009-11-27T14:47:00.000-08:00

Een onderdeel van mijn werk is het uitwerken van een handleiding in basiskinesitherapie. Deze bevat richtlijnen en informatie voor ouders van een kind met een handicap. Heel basis maar wel zaken die heel belangrijk zijn voor de ontwikkeling van het kind.

Onder andere de vertegenwoordigers van het RBC werken nu met mij. Dat zijn personen die in de verafgelegen dorpjes in contact staan met de families van gehandicapte personen. Zij kregen vorige maand een eerste versie. Vanmorgen hadden we een ontmoeting waarbij ik uitgebreider inging op de thema’s die de handleiding bevat. Bedoeling is ook dat ideeen, vragen en wijzigingen aangebracht worden door de vertegenwoordigers. Participatie heet dat. (als je dat woord niet kent, krijg je geen werk in de cooperatie)

Wat volgt is een stukje ‘’werken en leven in Nicaragua: het leven zoals het is’’

Aanvang was gepland om 8u. In totaal zijn waren er 15 personen die zouden komen. Wie was er aanwezig om 8u? Niemand. Enkel God en de Heilige Geest. (als ik het huis van een vriend verlaat, worden zij altijd met me meegestuurd door zijn evangelische moeder) Aanwezigheid om 8u45: 3 personen. Uiteindelijk om 9u15 begonnen met 6 aanwezigen.

Het te laat komen in het Zuiden is natuurlijk geen nieuw thema. Ik heb er ook totaal geen probleem mee. Echter, hier in Nicaragua heb ik het soms iets moeilijker om me aan te passen dan in Afrika. Hier zijn er 2 verschillende wetten/systemen/normen.... De mensen weten wat op tijd komen is. Als je een bus neemt naar Managua, start die stipt op de minuut en niemand komt te laat. Als er echter gewerkt moet worden....
In Ghana daarentegen gebeurde alles overal en altijd met vertraging. Daar kon ik er me dus veel beter op afstellen. Zelfs het nieuws van 19u begon er pas om 20u20....

Het eerste stuk van mijn discours was een sensibilisatie. In de dorpen is er geen kine, dus de familie moet zelf voor een groot stuk instaan voor preventie van contracturen, stimuleren van ontwikkeling,... Om indruk te maken toonde ik enkele typische gringovideo’s met de boodschap: ‘’Yes, I can!’’ Zowel de vertegenwoordigers als de ouders moeten geloven in hun kunnen en in een toekomst...

Vb: http://www.youtube.com/watch?v=VJMbk9dtpdY

Vervolgens een veel minder spectaculair, maar belangrijker deel. Alles ivm kinesitherapie. Op het einde van de voormiddag vroeg ik naar vragen, voorstellen, commentaren ivm de handleiding en de presentatie. En wat kwam er over de bus? 2 vragen over kine en 7 over de video’s. Tja......

Zo gaat dat wel vaker. Een kritische geest is toch ook een product van onze cultuur en onderwijssysteem. Als ik hier een voorstel doe of iets presenteer is het antwoord dan ook altijd: Amai Hans, heel goed !! (tuanis, deacachimba,...)

Wat ik hier vaak moet uitleggen is dat niet elk kind met een handicap per definitie een rolstoel en een operatie nodig heeft. Veel kinderen die zich moeilijkheden hebben om te stappen krijgen bijvoorbeeld een rolstoel via een of andere donatie. Gevolg is dat het kind een jaar later totaal niet meer kan stappen. Nog een jaar later is de rolstoel kapot. Echter, rolstoelen doneren is een van de meest sexy manieren om te steunen...
(op nr 2, verkoopt ook heel goed: projecten met comedores comunales (eetplaatsen) met gratis eten voor de kinderen in de dorpen. Waar ziten de 5 fouten?)

Volgens mij levert het RBC-project mooi werk. Echter, het kan altijd beter. Als cooperant moet je kritisch zijn en dat ben ik graag. Enkel opletten voor de adder in het gras: cynisme....

Residentie en andere avonturen

2009-11-18T11:05:00.000-08:00

Nadat ik op 26 oktober met de directrice van de mirgratiedientst was gaan babbelen schreef ik dat ik een goed voorgevoel had. Om de een of andere reden wilde zij mij helpen. En ja hoor, enkele dagen later kreeg ik een telefoontje dat het zaakje geregeld was.

Ik dus op 3 november op naar Managua, voor de 4de keer. Eens aangekomen zeggen ze mij dat ik een uur moet wachten. Na dat uur begin ik druk te zetten op het vrouwtje aan het loket. (heb ik geleerd, anders gebeurt er niets) Een half uur en 3 bezoeken aan haar loket later kwam de kat uit de mouw. Bleek dat hun systeem plat lag en mijn residentie kon niet in orde gebracht worden. Nadat mijn gezicht blauw-groen en geel had uitgeslagen zei ik vriendelijk vaarwel. (ook dat heb ik geleerd, kwaad worden helpt niet)

Nadat ik mij telefonisch verzekerd had dat ze hun systeem teruggevonden hadden ging ik opnieuw naar Managua. Op vrijdag den 13de, het lot uitdagen heet dat... Aankomen in de grote, chaotische zaal van de migratiedienst voelde ondertussen al bijna aan als thuiskomen, zo gewend was ik het al. En wonder boven wonder, in een uur tijd had ik mijn felbegeerde kaartje in mijn handen!! Ik heb het circus van de Nicaraguaanse migratiedienst doorstaan....

Wachtend op mijn kaartje sloeg ik een babbeltje met een gepensioneerde gringo. (amerikaan) Deze nodigde me uit om het weekend door te brengen in Masachapa, een vissersdorpje aan de Stille Oceaan. Den Wallace, zo heette mijn nieuwe vriend, was 83 jaar maar met hulp van zijn wandelstok nog behoorlijk fit. Hij had over gans de wereld gewerkt voor den petrolindustrie. Beetje schizofeen. Terwijl wij met Volens aan ‘economia solidaria’ proberen te bouwen, was ik bij iemand beland die waarschijnlijk eerder dacht aan maximale winst en al zijn gevolgen... Maar soit, der waren genoeg andere onderwerpen om over te babbelen. Bijvoorbeeld de Belgisch Congo....

Wat bleek... ‘’Weet jij eigenlijk waarom ik je uitgenodigd heb?’’ Tja...nee.... ‘’Omdat je belg bent’’ Bleek dat hij in Congo gewerkt had in de jaren ’50 tot na de onafhankelijkheid. Hij had den besten tijd van zijn leven doorgebracht met Belgen, zei hij. Wat een absurd moment was me dat. Ik zat ’s avonds in godvergeten dorpje in Nicaragua, met een gringo te kijken naar foto’s uit 1954 van Congo en van de expo 58 en Brussel... Die man trok zelfs een stuk Belgisch pensioen.Congo was zijn eerste buitenlandse ervaring geweest en mij leek zijn neokoloniale geest nog niet uitgedoofd. Hij had een kast van een huis, volledig uitgerust met huisvrouwtje, tuinman en chauffeur. Hoewel hij me ze leek te respecteren, stond mijn toon tegenover hen me niet aan. Leek me soms iets te blafferig... De dorpelingen kregen wel een goeiedag, maar toch redelijk vanuit de hoogte gezeten in zijn fietstaxi als een koning op zijn troon.
‘’Everybody hates me in this village, but I don’t mind...’’
Toen de politie hem onderweg wilde doen stoppen reed hij droogjes door.... Niet te doen:
‘’Sorry men, I saw you too late’’
Hij moest ook naar zijn schrijnwerker gaan want op het nieuws had hij gezien dat er een lading mahonyhout (mag niet gekapt worden) in beslag werd genomen door de politie.
‘’Eventjes checken of dat mijn bestelling niet is’’

Er waren maar liefst 3 wegen vanuit Managua naar deze regio. Nadat er al 2 waren, werd er recent een 3de bijgelegd. Prachtige weg door de groene bergen. Waarom? Omdat Arnulfo Aleman, ex-president en goeie vriend van de huidige clown, Daniel Ortega, een huis (kasteel) heeft langs die weg.... Zo gaat dat hier...

Er werd voor mij een visser uitgezocht en men regelde dat ik zaterdag mee kon gaan vissen. Om 5 u ’s morgens werd ons bootje naar de zee gerold op boomstammen en hopla weg waren we. Ons bootje heette Morena en mijn kompanen Shanghai, Ariel, Carlo en Richard. Had sandwichen en sigaretten mee, kwestie van vrienden te maken. Vooral de sigaretten hadden succes. De zon rees op uit de zee en na een uur kwamen we aan bij onze netten, die er de dag ervoor uitgegooid waren. Nu is dit een simpele zaak: zowaar met GPS. Hoe ze dat vroeger deden weet ik niet, maar ze deden het.
We trokken de netten binnen, terwijl den Carlo de vissen al bewerkte. Het was een magere vangst. Enkel genoeg om de benzine voor de motor te betalen. 5 uur op zee beulen voor niets...maar dat kon de sfeer niet bederven.

’s Middags ging ik naar het nabijgelegen San Rafael del Sur. Daar waren het dorpsfeesten en in Nicaragua gaat dat bijna altijd gepaard met ‘’Stiereke-rijd’’ Wat houd dat in: in een arena spelen de mannen van het dorp cowboy. De zatsten/zotsten kruipen op de stier en hopla: ‘brood en spelen’!!
Zondags nam ik afscheid van den Wallace en keerde terug naar mijn iets bescheidener nestje in Esteli...

Miljaar, was me dat een echte gringo, meer cliche kon bijna niet:
- toen we in zijn auto stapten, was de eerste vraag: ‘’Ge zijt toch gene linksen e?!’’ Euh.... nee nee....
- eerst passeerden we langs een Subway voor een sandwich. Toen ze een zakje hadden om de restjes mee te geven was hij dolenthousisast: ‘’What a great idea!!’’
- om te slapen had hij een drankje mee naar bed: een Coca-Cola....
- ‘’Wat? Leven jullie met 3 in een huis zonder televisie???’’
- Hij keek via sateliet altijd naar Fox News, ferm rechts. Items waren hoe slecht Obama wel is en een soldaat die zijn compañeros had doodgeschoten. Was het wel gene moslim zeker....

Gegroet!

Orkaan Ida

2009-11-11T15:21:00.000-08:00

Het is niet mijn gewoonte uit te pakken met miserie. Dat is er al genoeg. Maar toch een overpeinzing (zo zegt een collega dat) over een stukje actualiteit uit Nicaragua:

Vorige week donderdag passeerde aan de Caraibische kust orkaan Ida en haalde er verwoestend uit. Gevolg: miserie en ellende. Het gebied is een van de armste streken van het tweede armste land van Latijns-Amerika. Net zij worden telkens weer getroffen door de orkanen. De gevolgen van orkaan Mitch (1998) en Felix (2007)zijn er nog zichtbaar en hopla, daar is de volgende weer. De dorpjes die bestaan uit houten huisjes met daken uit bladeren worden in luttele minuten van de kaart geveegd. (daken uit bladeren zijn dan wel leuker voor de foto’s dan metalen golfplaten, echter, de realiteit is dat die symbool staan voor armoede. Jaarlijks moeten die vervangen worden, gemakkelijk 1 week werk. Sterk en duurzaam zijn ze niet.)

In juli ben ik in een verlengd weekend tot in dat gebied geweest. Na 20 uur (!!) bussen over de slechtste wegen van het land bereikt ik Bonanza in het gebied dat bekend staat als de ‘driehoek van de mijnen’ De bus moest ’s nachts tweemaal gerepareerd worden. Een keer was de radiator lek. Deze werd gestopt door een plastieken vork te smelten. Via een evangelischen typ kon ik er dorpjes van de Mayanga-indianen bezoeken. Daarvan zijn er nog ongeveer 9000. Ik werd er binnengeleid in enkele huizen voor medische raad omdat ik ‘doctor’ ben. Hetgeen ik er gezien heb is extreme armoede.

Het zien van armoede doet me weinig (pauvrete, c'est pas la misere), van extreme armoede daarentegen sta ik aan de grond genageld met tranen in m’n ogen. Er werd eenmaal per dag gegeten. Menu: pap van geplette bananen en water. Heb er een ondervoed kind gezien van 3 jaar dat kleiner was dan zijn neef van 9 maanden.

De wetenschap dat die mensen opnieuw getroffen zijn maakt me triest...

De uitloper van de orkaan zorgde bij ons vorige zaterdag voor een dag regen, zonder problemen echter. In El Salvador echter zorgden de regens voor 157 doden.

Migración, miseria y milagro?

2009-10-28T14:38:00.000-07:00

Een jaar in een land verblijven, dat doe je niet zomaar. Daar moet je een visum voor hebben. In Nicaragua krijg je bij het binnenkomen als belg 3 maand cadeau.

Hier volgt een beschrijving in het lang en het breed. Waarom? Omdat ondanks het feit dat al wat hierop volgt mij de keel uithangt, er 1 iets interessant is: ‘het is toch eens een ervaring’. Ik vroeg dus de residentie aan voor 1 jaar op de dienst migratie in de hoofdstad Managua.

Eventjes afwijken:
Managua is de meest oninteressante hoofdstad die ik ken. In 1972 is die stad vernield door een aardbeving en ze hebben er nog altijd niet echt aan gedacht de stad herop te bouwen. Vuil, heet, arm, druk,…Grootste bezienswaardigheden zijn mensen te paard en kar op de drukke wegen en enkele gebouwen die meer dan 1 verdieping hebben.

Over gans die procedure waren we goed geinformeerd door Heleen, een collega die het ons voorgedaan had zonder problemen. Reeds in België doorkruiste ik gans Brussel. Een voorbeeld: bewijs van goed gedrag en zeden (is mijn onschuldig gezicht nie voldoende als bewijs?)

1. bewijs moet je aanvragen in het stadhuis. Dit moet ondertekend worden, niet door gelijk welke klerk. Moet minimum schepen of burgemeester zijn.
2. deze moet vertaald worden in het Spaans. Niet door gelijk welke klerk maar door een beëdigd vertaler.
(die u voor een standaardblaadje die je zelf kan vertalen in 10 minuten met de glimlach zegt: 55 euro aub)
3. die vertaling moet ondertekend worden door de rechtbank, dat om te bewijzen dat de vertaler wel beëdigd is (kassa. 20 euro)
4. vervolgens moet je met dat blaadje den trein naar Brussel op om vervolgens in Brussel ministerie van Justitie te zoeken. Deze willen er een stempel opzetten om te bewijzen dat de rechtbank wel een rechtbank is. (kassa...)
5. Vervolgens naar de andere kant van Brussel richting Ministerie van Buitenlandse Zaken. Ook daar zijn er professionele stempelzetters die geld moeten verdienen. Hier heet dat legalisatie. (kassa....)
6. Vervolgens naar de ambassade van Nicaragua voor de ultieme stempel. Die moeten er een nachtje over slapen: ‘’keert morgen eens terug señor’’ De volgende dag: klaar is kees. (kassa....)

Resultaat:
1. het papiertje is in orde (maar er zijn er nog andere gelijkaardige: geboorte-akte, medisch attest,....)
2. veel mensen hebben werk
3. velen hebben geld verdiend
4. ik ken Brussel al redelijk goed

Eventjes afwijken:
Wat mijn medisch attest betreft, wat een klucht. Dit kon ik via mijn NGO laten doen op een afdeling van het Ministerie van Volkgezondheid. Ik daarnaartoe zonder afspraak te maken, kwestie van het aantal op-en-af Brusselreizen te beperken. Vonden ze daar niet leuk, den doktoor wilde ne nie zien. Maar beetje zielig doen tegen de secretaresse hielp en zij regelde het toch. Doktoor vond dat niet leuk en vervolgens ging het onderzoek zo:

- U is koet kesont?
- Jazeker, meneer, oppie toppie!!!

Vervolgens POEF de stempel derop en ik was goedgekeurd. Dat vol van koorts en met toegeschroeide keel door de klierkoorts.... Niet enkel in apenlanden kom je dus toestanden tegen.

Bueno, eens alle papieren in België geregeld het vliegtuig naar Nicaragua op om daar de volgende papierophaling te doen. Ene papier moet door advocaat geschreven worden, andere opgezocht worden door collega tussen het stof van het archief,.... Dit moet verzwegen worden, dat moet gezegd worden,.... Ook papier opstellen dat je weigert de 3000 dollar deposito te betalen die normaal geëisd wordt.

Dan de eerste keer naar Managua gereisd op 10 augustus. Eerst naar de ‘cancelaria’ waar ze een stempel op de belgische documenten willen zetten. (voeg dus een zevende puntje toe aan het lijstje hier hogerop) (kassa...) Dan bellen, bellen en wachten op de advocaat die z’n mijn papieren nog niet in orde had gemaakt. Wat hij wel duidelijk had gedaan was een stapje zetten de nacht ervoor.

Vervolgens naar de dienst migratie. Buiten wachten tientallen mensen u op die er hun zaakjes doen. Notarissen om aktes op te stellen, mensen die pasfotos maken, styloverkopers... Vervolgens kom je in een grote zaal vol loketten. Eerst nog 2 papieren ter plaatse invullen. Daarvoor eerst aanschuiven om te betalen. Dan aanschuiven om die papieren te hebben. Dan het volgende juiste loket kiezen en daar zit iemand die doet met u wat hij wil. Na 2 minuten papieren doorzoeken had hij zijn analyse al klaar. Dit, dit en dit ontbreken.

Terugkeren dus. Mijn collega van administracion lastigvallen en zij vond min of meer de juiste papiertjes.

17 augustus, tweede reis naar Managua. Nu worden mijn papieren wel aanvaard. Wil wel nog niet zeggen dat ik mijn residentie hebben. Wil gewoon zeggen dat je alle papieren verzameld hebt en dat een andere corrupte klerk ze nu eens zal bekijken. Ge moet ons binnen 2 maanden maar eens bellen.

-‘’Ge zult wel 2 maanden visum moeten bijkopen e manneke’’.
- ‘’Jamaar, als de procedure loopt krijg je normaal toch een voorlopige toelating om in het land te zijn?’’
-‘’Ge zult wel 2 maanden visum moeten bijkopen e manneke’’.
- ‘’Maar meneer, mijn collega heeft enkele maanden geleden dezelfde procedure
gedaan en die kreeg een voorlopige toelating.’’
-‘’Ge zult wel 2 maanden visum moeten bijkopen e manneke’’.
-‘’Maar meneer, heb je nie goed geslapen mss?’’
- ‘’Ge zult wel 2 maanden visum moeten bijkopen e manneke’’. Bij die rij moet je
papier afhalen, bij die rij moet je betalen en dan kom je maar terug hier in de rij staan voor uw stempelken in uw paspoort.
- GRRRR

20 oktober deed ik dan het langverwachte telefoontje. Dat ging zo:

Allo? Ah wacht ik verbind u door.
Tjingeling tjingelang tralala trilili x 30
Allo? Kzou et nie weten, ik verbind u door.
Tjingeling tjingelang tralala trilili x 30
Allo? Nee meneer, das mijn verantwoordelijkheid niet.
Tjingeling tjingelang tralala trilili x 30
Allo? Rustig blijven meneer, nog eventjes geduld. Waarom kom je niet naar het loket in Managua?
Tjingeling tjingelang tralala trilili x 30

Het ergste moest nog komen. Na 25 minuten (telefoon op het werk heeft timer) had ik iemand aan de telefoon die mijn dossier blijkbaar opgevist had. Bleek dat ze me nog een papiertje bijvroegen. Ik kwam rood en paars tegelijk. Ik zei dat dat niet kon en daarop werd de telefoon ingehaakt....

Vervolgens via via aan nummer van de directrice van die dienst geraakt. Daar mijn beklag gedaan en die wou wel luisteren. ‘Bel binnen een uur terug, ik zal uw zaak eens bekijken.’

Een uur later bel ik terug. ‘Bel morgen eens terug’

De volgende dag bel ik. ‘Meneer, er een ontbreekt een papiertje.’ Dan stond ik weer evenver als de dag ervoor. Ik legde haar uit dat dat niet kon en dat ik sowieso dat papier niet in orde kon krijgen voor mijn visum verlopen was. ‘’Weet je wa, komt ne keer met mij praten in Managua.’’

26 oktober, de laatste dag van mijn visum ging ik dan maar het land uitgaan naar Costa Rica om dan de dag terug het land binnen te komen. Echter, ik moest toch door Managua passeren en maakte afspraak met de directora Pamela Aguilar.
Die bekijk mijn mapke eens en over het ontbrekende papier niets. ‘’We zullen het voor de commisie brengen’’. Bel vrijdag eens terug.

Maar ik had wel geen visum meer en normaal kan je maar 1 keer bijkopen. Eventjes over en weer gefluister en een meneertje aan het loket en ik kreeg een maand bij. Tja.... De kantoren van migratie trouwens vanbinnenuit gezien. Het was er een wemelen van heen-en-weer geloop en gefluister. Mensen kennen op die dienst, das waar het eigenlijk om draait.

Verdere uitleg kreeg ik niet en heb ik ook niet gevraagd. Kwestie van het rustig te houden.

Vrijdag volgt dus nieuwe episode. Heb eigenlijk wel goed voorgevoel. Om de een of andere redenen lijkt die directora mij te willen helpen....

In elk geval, ondanks de miserie is het een ervaring. Je leert hoe onefficient iets kan geregeld zijn. Maar ook hoe het moet voelen voor mensen uit de Derde Wereld die in Belgie willen wonen. Ik kan mij inbeelden dat het niet veel gemakkelijker is. Voor mij is er trouwens een alternatief (land verlaten en terug binnen komen) Voor hen echter niet....

Amen

El niño, Honduas en andere historische gebeurtenissen.

2009-10-08T13:33:00.000-07:00

Hola,

ziehier een samenraapsel van enkele items, al dan niet interessant.

EL NIÑO

Het is regenseizoen en het zou normaal af en toe eens ferm mogen regenen. Dat gebeurt echter niet, daarvoor is het weerfenomeen 'el niño' verantwoordelijk voor. De regering doet niets, zegt men, dus zullen er families in problemen komen.

HONDURAS

Ik weet niet of dit een hot item is in Belgie, maar hier wordt de staatsgreep in Honduras wel op de voet gevolgd. Vorige maand sloop president Zelaya terug zijn land binnen. Hij zit nu vast in de ambassade van Brazilie, waar hij omsingeld wordt door het leger. Naar het schijnt zitten ze hem daar goed te pesten met chemisch spul en zo.
Na zijn inval namen couppleger Mitrailletti en de zijnen grondige maatregelen. Ik kopieer de blog van een collega die in Honduras zit, zonder toestemming dan nog:

In een poging om alle informatie tegen de De Facto regering (regering die eigenlijk geen regering is) te verijdelen, heeft de De Facto regering een decreet in het La Gazetta (Hondurees staatsblad) gepubliceerd dat voor de komende 45 dagen geen enkele bijeenkomst mag gebeuren zonder toelating van leger of politie, dat eenieder die na de avondklok buiten gezien wordt onmiddellijk en zonder pardon gearresteerd wordt en dat alle radio- en tv-zenders "die statements maken die de vrede en publieke orde verstoren, of die de humane waardigheid van publieke ambtenaren aantasten, of de wet aanvallen." door politie en leger gesloten kunnen worden.

AFSCHEID NADINE EN GUILLERMO

Vorig weekend alweer een vol afscheid. Deze keer waren ex-huisgenoot Nadine en buurman Guillermo aan de beurt. Nadine gaf een vuurshow. Bij Guille bleef het beperkt tot een Flor de Caña-show.Ondertussen ben ik het hier wel gewoon afscheid te nemen en nieuwe gezichten te zien. (de blanken wonen altijd in dezelfde huizen en werken in dezelfde organisaties, dus je leert ze wel kennen) Guille en Nadine zal ik toch wel missen, het waren goeie vrienden.

Van beide heb ik wel souveniers. In geval van Guille is dat positief: enkele nuttige spullen geerfd en luidsprekers overgekocht. Van Nadine is mijn souvenir iets minder: elke morgen zie ik in de spiegel hoe ze mijn kapsel naar de knoppen heeft geholpen. Ik had haar 'carte blanche' gegeven om mijn haar te knippen, maar had de fantasie van Nadine niet in rekening gebracht. Resultaat, ze had een soort spiraal in mijn haar geknipt. ''Wakala'' zei ik hier, dat is zoveel als ''Bwékes''. Nog zo goed en zo kwaad als mogelijk de boel terug rechtgeknipt, nu heb ik wel geen froefroe en zo meer.LOS PIPITOS
Deze maand stond jammergenoeg in het teken van ‘chaos’ in Los Pipitos. Op het einde van de eerste week werden 2 collega’s van het CET (centro estimulación temprana) de laan uitgestuurd. Als cooperant hoef ik hierover geen mening te hebben, maar ik voeg er toch graag aan toe: terecht.

Na hun ontslag mobiliseerden beide dames een groep ouders en begon de ellende. Binnenvallen van de kantoren, verspreiden van leugens, manipuleren van ouders, Los Pipitos Esteli op nationale televisie......niets ontbrak eraan. Blijkt dat Los Pipitos in het verleden ook al dergelijke woelige periodes heeft doorgemaakt. De groep die de 2 ontslagen collega’s steunt bestaat dan ook voor een stuk uit mensen die van de gelegenheid gebruik maken om oude rekeningen of frustraties te vereffenen.

Los Pipitos nationaal komt zich moeien, er zijn samenkomsten van de assocación, ....maar over het werk en de jongeren wordt weinig gepraat. Jammer allemaal, want het echte werk lijdt eronder.

Nu lijkt de rust terug gekeerd te zijn, maar dit kan schijn zijn....

In de taller agricultura was ik afgelopen maand druk bezig met het aanpassen van de structuur van de ‘circulo’. Dat is het moment ’s morgens waarin de jongeren praten over welke dag het is, wie er aanwezig is, hoe ze zich voelen, wel werk er te wachten staat, welk materiaal er daarvoor nodig is.... Voor de meeste jongeren in de taller agricultura is dit heel moeilijk. Nu is er een groot bord met een duidelijke structuur vol pictogrammen.

Nu druk bezig met het afwerken van mijn handleiding 'kinesitherapie'. Bedoeling is dat ouders en begeleiders hiermee de belangrijkste zaken weten voor de begeleiding van jonge kinderen met een handicap. (+/- tot 5 jaar) Hoe de ontwikkeling stimuleren, hoe verkortingen vermijden, hoe doorligwonden vermijden...
Daarmee zal ik dan ''opleidingen'' geven in het centrum, in omliggende centra en in de comunidades.Die comunidades liggen soms onbereikbaar in berg en bos. Sommige griezelig zoals in de sprookskes...VIRGEN DEL ROSARIO

Eergisteren werd er onder de collega's plots de vraag gesteld: werken we morgen? Bleek dat er een feestdag was de dag erop, maar het was pas om 15u duidelijk dat er de dag erop niet gewerkt moest worden. Zo gaat dat hier wel vaker... Interessant om zien wie er dan gaat lobbyen bij den directeur en zo, dat zijn mensen die dan plots heel gemotiveerd zijn.

Het was namelijk feestdag van de patroonheilige van de stad. De maagd Rosario of zo, hoewel ik niet weet of dat bewezen is.
(waarom schrijf ik da: hier gaat het er altijd over dat men in Nicaragua heel traditioneel is en dat wij westerlingen er maar op los.... Echter, om de haverklap is er wel een 16-jarig meisje zwanger...)
Dus: eerst zien, dan geloven.

Nicaraguanen zijn heel gelovig. De maagd werd gans de stad rond gedragen en een massa die volgde. De maagd waggelde heen en weer door de menigte, ze had precies gedronken. De stoet werd voorafgegaan door de groep van 'excellente leerlingen'. Lijkt een beetje vies voor ons, maar is hier heel gewoon. Er zijn ook om de haverklap wedstrijden en zo om de beste er uit te halen.

MINIVOETBAL in NUEVO AMANACER

In een bario aan de buitenkant van Esteli speel ik mee met een minivoetbalploegje. Het gaat er hevig aan toe. Daar waar in Belgie elk contact verboden is, lopen de duels hier eerder zoals in het basket. Bodycheck hier, duwtje daar... We bereikten de finale, die we jammergenoeg wel verloren met 4-3. Ik heb er wel een certificaat aan overgehouden... Mijn naam staat zo geschreven: Jans Masilla, tja...

Zo, tot zover deze lezing.

Hans

Springlevend!

2009-09-28T20:46:00.001-07:00

Hola,

den latste tijd ontsnapt het bloggen mij hier een beetje. Vooral wegens veel andere dingen te doen. Maar maak je niet ongerust: ik ben nog springlevend!

Getuige volgende foto's

De laatsten is in de Cañon de Somoto, hier vlakbij. Van 15m de kloof invliegen, da geeft toch een duwke als ge landt...

Binnenkort doe ik echter wel eens de moeite iets meer inhoudelijk te typen.

Vele groeten!

Aqui se come gallo pinto.

2009-09-09T11:34:00.000-07:00

Hola,

al een tijdje geleden zo lijkt het me. Niet veel tijd dus vlug enkele fotos met commentaar.

De mannen van de agricultura hebben elk hun bak volgezaaid. Hopen dat de tomaatjes en de paprikas willen meewerken... Muizen, muizen en nog eens muizen. Als ik op mijn werk een pet van de muur haal, blijkt er een familie in te leven, wil ik de klok eventjes juist zetten, blijkt er een familie in te leven...

In Salvador trouwens nog andere muizen gezien.Een van mijn 'Pipitos' kwam helpen in onze tuin. Cruz was in de wolken.

Toen Michael Jackson stierf, was het hier een hele tralala. Onze vriend Ronny deed mee aan een imitatiewedstrijd. Ziehier een foto met groupie Evelien.

Vrienden Thijs en Laure trouwden 5 september. Toch pijnlijk dat ik er niet bij kon zijn. Los Pipitos leefde echter mee, getuige het filmke en deze foto. (doe een beetje moeite en je kan het lezen)

Een week op cursus geweest in Cojutepeque, El Salvador. Het ging over inclusieve educatie, heel interessant en leuke groep. Erna ook het weekend blijven plakken in en rond hoofdstad San Salvador met enkele collega's

Juan werd deze week beroofd door 4 venten. Hij kon er niet mee lachen. Gelukkig heeft hij steun van den 'Bond van Grote en Jonge Gezinnen'.

Deze persoon is alvast een van de verdachten...

Zo, kort en bondig, het leven zoals het is...

Wordt vervolgd.

Seguimos caminando...

2009-08-10T15:09:00.000-07:00

Hola dierbaar Belgie,

nog eens wat nieuws uit Nicaragua - pais de las maravillas - zo zei een taxichauffeur het mij in Managua. Gelijk heeft hij.

Na dik 2 maand werken valt het mij op dat ik nog niet veel over mijn werk heb geschreven. Dat komt omdat het definieren van mijn taken een 'proces' was, dat tijd en geduld vraagt. De tijd dat een cooperant al van zijn eerste dag zijn uitleg begon te geven is voorbij -of- zou toch voorbij moeten zijn. Mijn pa zou het zo uitleggen: cooperatie komt van het Latijnse woord 'cooperare', dat samenwerken betekent.

De eerste maand stond in het teken stond van mijn 'integratie': ogen en oren vooral openhouden, mondje vooral dichthouden. Ik draaide enkele dagen mee in elk atelier waar de jongeren aan het werk zijn. Vervolgens volgden een tweetal weken van veel blabla en weinig boemboem. Overleggen waar de grootste 'debilidades' zijn (+/- tekortkomingen) en waar ik kan ondersteunen. Ook uitschrijven van proyecten en jaarplanning. Redelijk wat aan de computer dus.

De enige computer die vrij is staat naast de centrale telefoon. Ben dus ook halftijds receptionist-telefonist. Eigenlijk wel interessant. Ik schat dat de helft van de telefoons niets met het werk te maken heeft. Dat heeft verschillende redenen.
- bellen met de telefoon van het werk komt nu eenmaal goedkoper uit, dat moe je hier niemand uitleggen
- collegas die geen vaste telefoon hebben, geven het nummer van het werk op. Veel worden dus opgebeld door om het even wie.
- dan is er nog collega X en zijn amante. (minnares) Vooraleer ik telefoons van hem doorverbind, moet ik altijd eerst weten belt. Als amante Y belt, is hij er namelijk niet...

(wat de status en activiteiten van minnaressen, vriendinnen met rechten, echtgenoten, lieven, maridas,.... en zo betreft: daar kan ik ook nog wel enkele keren over bloggen. De meesten hebben hier een heel ''actief'' leven)

Uiteindelijk dan toch echt uit de startblokken kunnen schieten. Heb 3 grote lijnen in mijn werk:
1. in het centrum is er een 'centrum voor vroege stimulatie'. Daar komen ouders met hun jonge kinderen die niet in een atelier kunnen werken. De meesten hebben CP, hersenverlamming en komen 1 halve dag per week. Ik zal met de ouders werken met de bedoeling hen basiskennis over kinesitherapie te geven. Geld voor een kine is er namelijk niet en 1 halve dag per week is te weinig. Zelf kunnen ze echter leren hoe vergroeiingen en doorligwonden te voorkomen, hoe hun kinderen te stimuleren om te kunnen zitten/staan/lopen. Daarvoor zal ik ook een handleiding schrijven.

2. in het landbouwatelier moet ik methodologisch ondersteunen. Hoe de werking meer structureren, hoe meer een focus leggen op het 'leren' in plaats van het 'produceren', hoe omgaan met enkele problemen die de jongeren hebben, hoe meer integratie van de werking in de thuissituatie bereiken...

3. derde taak is het begeleiden van jongeren die hier hun servicio social komen doen, wat je min of meer kan vergelijken met een stage. De studenten komen uit 2 scholen en zijn 15-16 jaar oud. Probleem is dat ze heel onregelmatig komen. Als ze dan al komen, doen ze daarbovenop niet veel. Ook vanuit de school is er nagenoeg geen opvolging. Mijn taak is deze scheve situatie wat recht te trekken.

Wat punt 2 en 3 betreft ben ik deftig op weg. Het werk ivm kinesitherapie zit nog in de embryonale fase. Na de eerste maand van geduldig inwerken was het effectief beginnen werken toch andere koek. Al snel begin je de situatie, de cultuur, de mentaliteit veel beter te kennen. Interne conflicten, slecht werkende horloges, gebrek aan organisatie/communicatie, 'take it easy'-collega's,... zo'n dingen. Daaruit volgt dat niet alles even gemakkelijk losloopt zoals je verwacht. Enerzijds kan je daar heel veel over klagen, anderzijds kan je het ook als een uitdaging zien. Seguimos caminando is mijn lijfspreuk op het werk. Kun je vertalen als: we blijven vooruit wandelen.

Let wel: ik ben niet aan het klagen, ik doe het heel graag. Ik werk hier in een andere realiteit en daarop was ik wel voorbereid. Mijn ervaring in Ghana was daarvoor een goede oefening.

Concretere verhalen en resultaten van mijn werk komen wel nog. Aan verhalen geen gebrek...

Seguimos caminando....

Afscheid, afscheid en afscheid...

2009-07-31T11:41:00.000-07:00

Hola,

deze week stond een beetje in het teken van afscheid nemen.
Dinsdagavond was het afscheid van Nadine, mijn Duitse huisgenote. (rechts hierboven) Zij heeft hier anderhalf jaar haar sociale dienst gedaan, jaja, in Duitsland bestaat nog altijd verplichte legerdienst. (of sociale dienst als alternatief) Nu zijn Evelien en ik eventjes met zijn tweetjes, maar morgen komt er al een vervanger: Ruben, een spanjaard.

Vrienden kwamen langs voor wat een rustig afscheid zou worden. Het liep echter anders. Iemand had enkele muzikanten meegenomen en er ontstond spontaan een jamsessie. Heerlijk, vooral als onze Catalaanse buur Guillermo aan een concertje flamengo begint. Rond 23u30 hadden onze buren het wel gehad (begrijpelijk) en dan verloopt de communicatie als volgt: ze gooien stenen op uw dak tot het stopt. Ik kan u verzekeren: op een golfplaten dak komt dat hard aan...(vind ik toch minder begrijpelijk, verbale communicatie zou ook werken want we spreken allemaal Spaans) Traditie onder de buitenlanders is ook het gooien van een paar schoenen over de kabels in de straat. Blijven ze hangen, dan keer je terug. Verdwijnen ze, dan niet of zo.... zo heb ik het toch begrepen. Wel geen te mooie schoenen gooien, want dan zijn ze de volgende dag al dankbaar van de draad gehaald.Donderdag was het opnieuw afscheidsdag. Op mijn werk was er het afscheid van 2 Duitse en 2 Belgische vrijwilligsters. Dat gebeurt traditioneel met een piñata. Een piñata is een pop gevuld met snoep. De jongeren slaan er al dansend om beurten op terwijl de piñata via een koord heen en weer vliegt. Waar de traditie vandaan komt, weet ik niet. Het is leuk, maar toch niet supereducatief. Vooral de jongens laten er al hun agressie de vrije loop. Breekt de pot in de pop dan vallen de snoepen op de grond en is het elk voor zich. Altijd hopen dat ze zich niet te veel snijden aan de potscherven....
Donderdagavond was er ook nog de laatste avond van Heleen de Zweedse. Dezelfde muzikanten waren nog altijd in Esteli en ze hadden nu ook de goeie weg gevonden. Weer dus een heel muzikale sfeer en weer werd er getrakteerd met stenen op het dak....

Tot slot nog een mooie foto van Moizes, al zeg ik het zelf.
Vele grz!

Dia de la revolución.

2009-07-23T15:58:00.000-07:00

Hola,

vorige zondag was het ook in Nicaragua 19 juli. Hier is dat de dag van de revolutie. Precies 30 jaar geleden werd een einde gemaakte aan de Somoza-dynastie en kwamen de linkse sandinisten aan de macht.

Ik was onderweg van hoofdstad Managua richting mijn thuisbasis Esteli. Wat we in de dikke 2 uur durende rit te zien kregen was indrukwekkend. Het was alsof gans Nicaragua de omgekeerde reis aan het doen was, zo'n volksverhuizing heb ik nog nooit gezien. Kilometers en kilometers lang was de panamericana gevuld met bussen, zowel vanbinnen als vanboven volgeladen en uitgerust met de nodige portie rood-zwarte vlaggen, kleuren van de sandinisten.De (sandinistische) regering had gratis bussen en vrachtwagens ingelegd vanuit gans het land om het centrale plein van voldoende volk te voorzien: voer voor de camera's. Den Daniel, hier spreekt iedereen over de president met z'n voornaam (alsof ze hem persoonlijk kennen), deed z'n toespraak voor gigantisch veel volk.In Nicaragua is alles gepolitiseerd. Er wordt hier dan ook enorm veel over de politiek gebabbeld. Thuis, op het werk, in de bus,... een groot contrast met de desinteresse in Belgie. Zelfs kinderen van 5 jaar zeggen hier vol overtuiging: 'ik ben sandinist!' Nadeel is dat de bevolking heel gepolariseerd is: je bent sandinist of liberaal, zwart of wit. Veel ruimte voor nuances is er niet. De enige 2 kranten zijn allebei ferm rechts. De regering wordt dus constant bekritiseerd, vaak met manipulatieve informatie. De sandinistische sites en radiostations daarentegen zijn dan ook weer niet positief. Zoeken naar objectieve informatie is hier dus een constante evenwichtsoefening.

Savonds stelde ik mij de kritische vraag of de dag van de revolutie niet politiek misbruikt wordt. (in vraagvorm gesteld, maar zo is het zeker) Het is weliswaar een sandinistische revolutie, maar wel een revolutie voor gans het land, voor alle Nicaraguanen. Nu is het zo dat de dag van de revolutie pure propaganda is voor de sandinisten. Ik schat dat er tussen de honderdduizend rood-zwarte vlaggen misschien 100 blauw-witte vlaggen (Nicaraguaanse vlag) te zien waren... Zo'n kritische vraag is olie op het vuur in Esteli. Resultaat: behoorlijk luide discussie. Esteli is gekend als hét bastion van de sandinisten en ik schat dat 99 procent van de mensen die ik ken dan ook sandinistisch is.Eigenlijk ken ik maar 1 iemand die liberaal is. Een vriendin, vooral omwille van het feit dat de sandinisten bij de grondherverdeling grond hebben afgepakt van hun familie. Toen ze enkele jaren geleden kans had op een job, werd nagegaan uit welk nest ze afkomstig was. Toen men erachter kwam dat ze niet sandinistisch was, kon ze wel fluiten naar haar job. (let wel, ik ben niet tegen de sandinisten hoor, gewoon een voorbeeld hoe alles gepolitiseerd is)Tot hier de lezing, voor jullie eens keer bekeken vanuit politiek standpunt. Voor ons hier is dat dagelijkse kost....

Nicahondusalvanoticias

2009-07-14T11:45:00.000-07:00

Hola guap@s,

vorige week zaterdag zouden we vroeg vertrekken voor een uitwisseling van ''mujerers campesinos'', boerinnen zouden ze in West-Vlaanderen zeggen. De uitwisseling stond in het teken van transformatie (vb snoepkes maken) en commercialisatie van producten. Drie collegacooperanten die in deze branche werken hadden dit in elkaar gebokst. Zo worden ervaringen en ideeen uitgewisseld.

De vrouwtjes van Heleen zouden de vrijdagavond aankomen in Ocotal vanuit hun dorpen om zaterdagmorgen te vertrekken. Echter, ze daagden niet op. Geruchten over de toestand in Honduras hadden daar waarschijnlijk mee te maken. Heleen schoot in actie en met 2 telefoons in de hand slaagde ze in haar missie. Eentje werd om 21u savonds bereikt en moest de dag erop om 5u smorgens vertrekken om tijdig bij ons te zijn. Een ander werd zaterdagmorgen bereikt terwijl ze examen aan het maken was. Ze verliet het examen (''dat doe ik later wel opnieuw'') en een uur later stond ze klaar om te vertrekken.

We vertrokken richting Honduras, waar een spannend weekend aan de gang was want president Zelaya wou ook terugkeren naar zijn land. (zie vorig bericht en de kranten) Aan de grens geen 300 soldaten te zien of zo, situatie was rustig maar wel gespannen. Wel enkele jonge soldaatjes, in volle uitrusting. Hun ogen angstig-onzeker-nerveus en met blinkende gouden horloges. Eens in Honduras volgden verschillende stops door het leger. Iedereen zijn paspoort afgeven en dan telkens ijzige stilte. De soldaatjes overleggen een beetje over en weer, god weet waarover. Al snel bleek dat Nicaraguanen niet welgekomen waren in Honduras. Met een of ander papier waarop ze verklaarden dat ze enkel in transit naar El Salvador waren werden we toch doorgelaten. En zo werd dit herhaald bij verschillende andere controles. Ondertussen niet vergeten te vermelden dat de rit ons door prachtige landschappen voerde.

We pikten collega Maite op met haar 2 vrouwtjes nabij Perspire. Bij een ander checkpoint werden onze namen genoteerd en doorgegeven naar de grens in El Salvador. Daar moesten we naar majoor Nunez vragen, die zou ons het land uitlaten of zo. Aan de grens daar was alles kalm, wel veel vrachtwagens want die waren geblokkeerd geweest door een manifestatie aan de Salvadoraanse kant. Vlotjes El Salvador binnen en iedereen content, vooral de Nicaraguaanse vrouwtjes denk ik.

Het blijft een gespannen situatie in Honduras. Collega's die er werken zitten met veel onzekerheid. Informatie is moeilijk te verkrijgen en meestal gemanipuleerd. De bevolking raakt verdeeld tussen Micheletti (mitrailletti, gorilleti) en Zelaya. Het is vooral kiezen tussen de minst slechte van de twee, het zijn alletwee sloebers. Zelaya is democratisch verkozen, Micheletti daarentegen is een pop van enkele rijke Hondurese families die gans het land controleren. Tot hier het uitleggen van een supercomplexe situatie in 2 zinnen. (veel uigebreider en interessant: http://www.mo.be/index.php?id=50&tx_uwnews_pi2[art_id]=25674&cHash=48762ee6c3)

De zondag gingen we met de jeep naar La Joya, een dorp waar collega Hanzel een project heefft en waar de uitwisseling zou plaatsvinden. We lieten de vrouwen er achter voor een week. Bedoeling is dat ze zelf recepten en ervaringen uitwisselden zonder te veel inmenging van cooperanten.

Wij hadden ondertussen een regionale ontmoeting van alle cooperanten van Volens die in Centraal-Amerika werken. Heel interessant. Wat kan beter, reflectie over onze rol als (jonge) cooperant, uitwisselen van succesvolle ervaringen, gesprekken over de situaties in de landen... (met steeds Honduras in de hoofdrol),... Ook Roger Ponseele kwam spreken, voor velen doet die naam wellicht een belletje rinkelen. Hij is een Gullegemnaar die in El Salvador werkte met de guerrilla ten tijde van de burgeroorlog en er is blijven plakken.

Ten slotte bleef ik ook een beetje plakken in El Salvador. Samen met Amelie van het weekend gebruik gemaakt om een vulkaan te beklimmen. Dit mocht niet door de politie wegens te onveilig. Daarop brachten zij ons naar boven. Haha, gratis taxi naar boven. Iets onder de top konden we slapen in cabañas, met spectaculair zicht op El Salvador, Honduras en Nicaragua. De dag erop wandelden we te voet naar beneden, dat was dan weer niet gevaarlijk....

Nog vlug naar een klein vissersdorpje geweest waar we heerlijke Sopa de Mariscos gegeten hebben.

Dan al liftend terug naar huis. Dat gaat hier supervlot want bijna iedereen rijdt in pick-up. Vlotjes Honduras doorkruist en dan het bedje in. (of de hamaca...)

Vele groeten!

PS: nog een weetje voor de Menenaars, wist je dat Serge Berten een van de eerste cooperanten van Volens was?

'Golpe' in Honduras: zoek de president

2009-06-28T10:25:00.000-07:00

Nieuws,

na een woelige week is het er vanmorgen van gekomen: staatsgreep bij onze noorderburen in Honduras. In Belgie misschien minder hot dan het laatste nieuws over het sterrenmeisje, maar lijkt mij toch interessant.

Eerste probleem hier is de juiste informatie vinden. Vaak is er geen informatie en als er dan informatie is, best eerst de bron bestuderen. Ik probeer het een beetje te duiden.

Het is zo dat meneer Zelaya, de president een referendum wilde organiseren, de befaamde 'vierde urne'. Wat hij daarin wilde vragen is een beetje stof voor discussie. Het gaat over veranderingen in de grondwet. Deze zouden ten goede moeten komen aan de armere bevolking. Anderen zeggen dat het puur gaat over het verlengen van zijn ambtstermijn. Momenteel kan een president geen 2 opeenvolgende termijnen hebben uitdoen in Honduras.

Waarschijnlijk zullen beide wel voor een stuk waar zijn...

Het leger wilde niet meewerken aan het organiseren van het referendum en in de loop van de week werd de top ontslagen door de president. Vanmorgen heeft het leger dan maar aangeklopt bij meneer Zelaya en hij zou nu ontvoerd zijn naar Costa Rica. Das wel een mooi land naar het schijnt...

Honduras is een dik uur naar het noorden vanuit Esteli. Normaal ga ik er zaterdag naartoe voor een ontmoeting tussen 2 projecten van collega's. Hopelijk blijft het allemaal een beetje tranquilo.

Maite is een collega die in Honduras zit. Ook zij probeert het allemaal een beetje uit te leggen: http://mayalaviajera.blogspot.com/

Vele grz!

Casa 'den zoeten inval'

2009-06-22T12:14:00.000-07:00

Hola guapos y guapas,

vandaag stel ik ne keer ons huis voor. Ik woon er nu 2 weken en sinds vorig weekend ben ik echt geinstalleerd.

Ik woon samen met Evelien en Nadine. Evelien is ook belga en werkt hier net als ik voor Volens, wel in een ander project. Nadine is duitse en werkt hier voor Funarte, project waar iedereen altijd een schilderborstel in zijn hand heeft. Ze doen educatieve workshops aan de hand van kunst. We delen een keuken en leefruimte onder een soort afdak. Het is er gezellig zitten want heel open richting de tuin. (wildernis) Naast ons wonen 2 duitsers Tombra-Larissa en catalaan Guillermo. (zowaar ne catalaan waar je ook spanjaard tegen mag zeggen)

Op de foto Evelien met Juan. Evelien weet van aanpakken. Donderdag zei ze dat ze wel goesting had om ne moto te kopen. De foto is genomen op zaterdag.

De sfeer is relax. Tis een komen en gaan van mensen, ne zoeten inval dus. Vooral rond etensuur zijn we heel populair. Hier in Esteli kent iedereen iedereen en nieuws gaat vlug de ronde. Naast een meiske lopen op straat, daar heb je sanderendaags best een uitleg voor.

Mijn kamer is eindelijk in orde. Heb een coole kast gevonden die nu iets minder muf ruikt na azijnbehandeling. Mijn badkamertje is schimmelvrij en geschilderd. Nu nog een nieuwe elektrische douchekop en dan is het gedaan met koude douches.

In Nicaragua moet 50 procent van de bevolking rondkomen met minder dan 2 dollar per dag. Dit voel je dagelijks, er wordt gestreden voor elke dollar. Dit weekend kwamen 2 jonge gasten aankloppen. Ze hadden gezien dat ons voortuintje er vuil bij lag. Ze stelden voor het op te kuisen in ruil voor een beetje geld. Het helpt ze op de lange termijn niet veel vooruit maar weigeren was toch onmogelijk. Liever zo dan dat ze iemand bestelen.

Andere anekdote is die van ons huurgeld. Het is zo dat elke huurder z'n huur betaalt aan de zus van de verhuurder. Die woont in Managua en komt bijna nooit in Esteli. Nu ik erbij gekomen ben ontvangt de vrouw dus 3 keer huurgeld in plaats van 2 keer. Belde ze dit weekend met de melding dat de verhuurder misschien zou komen. Voor ons geen probleem maar voor haar wel. Blijkt dat ze niet doorzegt aan haar broer dat er een huurder bij is. Zo kan ze mijn deel volledig in haar eigen zak steken....

Ondertussen wordt ook meer en meer duidelijk wat mijn taken zullen zijn binnen het project. De inloopperiode is gedaan. De show kan beginnen... Later meer daarover.

Vele groetjes!

Hans

Ps: interessant artikel naar aanleiding van 30ste verjaardag van de revolutie op mo.be, onder andere met commentaar van Maribel, Volenscollega

http://www.mo.be/index.php?id=348&tx_uwnews_pi2%5Bart_id%5D=25466&cHash=bd8b738532

Somos locos por la vida...

2009-06-15T14:41:00.000-07:00

Hola amigos,

nicanieuws! Ondertussen ben ik hier al bijna 3 weken, de tijd vliegt.

Sinds woensdag woon ik op mijn definitieve stek. Afscheid genomen van doña Edna, ze was er niet goe van. Hieronder ne foto van haar in betere tijden en van huisgenote July die haar Jemense hoofddoek aan Greyley heeft. (Grizzley als ze het niet hoort)
Ik woon nu samen met Evelien, ook jonge cooperante van Volens en Nadine, een duitse. Eenvoudig maar met een supertoffe leefruimte en keuken: er is gewoon een dak boven, maar geen muur richting de tuin, heel open. De muren zijn beschilderd door een of andere artiest, muy bonito.

In mijn kamer heb ik een prive-badkamertje. Het zwarte schimmel is er al van de muren gewassen, deze week volgt nog een schilderbeurt en hopelijk kan ik Nadine overtuigen om er een zonsopgang in te schilderen. Op mijn zinken dak valt af en toe een mango, gevolgd door een semi-hartstilstand en dan schiet een mens al eens wakker.

Bij deze geef ik ons adres. Adressen, dat is hier een verhaal apart. Ze werken met referentiepunten. Vanaf daar tel je dan het aantal blokken richting noord, oost,... Wel vervelend om dan het exacte huis te vinden. Ook vervelend als je die referentiepunten niet kent en nog vervelender als die referentiepunten niet meer bestaan. Zo kan je ons adres ook zo schrijven: 'donde fue el cabano, media cuadra al norte' = vanaf waar de cubaan geweest, een halven blok naar het noorden.
Soms schrijft men nog iets bij om het exacte huis aan te duiden. In ons geval is dat: tegenover het huis met 2 verdiepingen. Jaja, hier is dit niet vanzelfsprekend....

Hans Maesen
White House Pizza
1 cuadra y media al sur
(frente de la casa con 2 pisos)
Esteli - Nicaragua

Vorige week ganse week in een cursus gezeten over SEMSE. Das een systeem voor opvolging en evaluatie van projecten, heel interessant. De cursus werd gegeven door Herman, die methodologisch cooperant is van Volens. Dit wil ongeveer zeggen dat hij de lokale partners ondersteunt in de organisatie van hun project. (knipoog naar Brussel: goed uitgelegd?) Ook heel interessant om collega's van over gans Centraal Amerika te ontmoeten.

Ik hoorde dat een collega, Heleen, nog in Burkina Faso gewerkt had. Ze kon haar ogen niet geloven toen ik vertelde dat ik hier een SoBeBra liggen had. Das een pint uit Burkina, was een afschiedscadeau geweest. (merci Betty) Savonds samen uitgedronken, was waarschijnlijk de eerste SoBeBra die gedronken is geweest in Nicaragua. Kwist niet dat een afrikaanse pint iemand zo gelukkig kon maken, haha.

Ondertussen al heel wat volk leren kennen. Esteli is een stad van 100 000 man, maar als je in de straten wandelt, kom je altijd wel iemand tegen. Ondertussen ben ik hier ook al op de radio vernoemt geweest. Een collega van Los Pipitos vond het een goed idee om de diefstal van mijn camera te laten omroepen. Blijkt dat echt bijna iedereen naar die 'anuncios' luistert. Dat is een soort nieuws om 7u, 12u en 18u of zo met lokaal nieuws. Toen ik smorgens aankwam op Los Pipitos hadden al mijn collega's het gehoord.

Ook al gehoord:
Hans? Den dezen waarvan ze zijn camera gepakt hebben?

Ondertussen begin ik ook mijn leven buiten het werk te ontdekken. Ik van plan ne gitaarleraar te zoeken, via een collega zal ik waarschijnlijk in een voetbalploeg spelen en in het weekend zou ik graag de bergen rond Esteli verkennen. Ik was ook van plan om wekelijks te gaan dansen met Edna, maar na de eerste sessie ben ik beginnen twijfelen. Miljaar, je had dat moeten zien.... Ondertussen al tweede keer belgisch bezoek gehad, dit weekend van Amelie, collega jong cooperante die slechts 2 uur verder in Honduras werkt. Klassieker voor de bezoekers wordt waarschijnlijk bezoek aan de waterval, das zowat het spectaculairste dat we hier te bieden hebben.

Misschien nog afronden met wetenschappelijk nieuws. Smorgens in mijn bed ontdekte ik een stoet mierachtige diertjes die van het ene punt naar het andere gingen en dat in 2 richtingen. Toen ik met mijn hand de doorgang blokkeerde, maakten de miertjes rechtsomkeer. Nu komt mijn revolutionaire ontdekking. Tot mijn verbazing zag ik dat de miertjes die op komst waren verwittigd werden door de anderen en allen keerden ze in stoet terug naar hun holletje. Fantastisch toch?

Geef toe, Darwin is hier niks bij vergeleken...

Vele groeten!

PS: mijn gsm-nr: (00505)83522386

PS: nieuwe rubriek, genaamd 'checkt die skivve', kwestie van een beetje cultuur te verspreiden

Vandaag: Patrick Watson - Big Bird In A Small Cage

Er was eens een stad Esteli in Nicaragua

2009-06-03T14:52:00.000-07:00

Hola chavallos,

hier zijn we dan weer. Fris gewassen en met verse kleertjes, klaar voor een jaartje blogplezier. (hmm) Voor de mensen die de laatste maanden niet goed opgelet hebben, mss eerst nog eens een opfrissingske vooraleer van start te gaan.

Eerst een stukje theorie:

Via de NGO Volens kan ik een jaar aan de slag bij Los Pipitos in Esteli. Volens is een onbekende NGO die zich specifiek richt op mensen die dreigen vergeten te worden. Concreet hebben we 2 grote werkvelden: solidaire economie en alternatieve vorming. Meer: http://www.volens.be/

Los Pipitos is een project dat bij de alternatieve vorming hoort. Kinderen en jongeren met een handicap worden er opgevangen en opgeleid in verschillende ateliers zoals keuken, kaarsen, hout, landbouw,.. Bedoeling is dat ze na een tijdje kunnen gaan werken om zich zo te integreren. Meer: www.lospipitosesteli.org.ni

Tot hier de theorie, nu de praktijk.

We schrijven 26 mei als ik de lucht in ga richting Nicaragua. Mevrouw KLM was nog zo vriendelijk om mijn naam eens af te roepen in Zaventem, ik was een beetje laat door omstandigheden, geheten Katrien Maesen. (haha beetje overdreven, toch bedankt voor het afleveren mams en zus)

Na stops in Amsterdam en Panama goed aangekomen in Managua, hoofdstad van Nicaragua, u allen wel bekend. Na een heerlijk nachtje slapen in de patio van Volenscollega Yves (aussi merci!) ging het de volgende dag richting mijn nieuwe thuis: Esteli.

Eerst mijn project bezocht waar ik vriendelijk rondgeleid werd door directeur Elias en pedagoge Tania. Khad direct een goe gevoel en was verrast door de mooie infrastructuur. Het moet niet onderdoen voor Belgische soortgenoten. Dan naar werd ik naar doña Edna gebracht, mijn thuis voor de eerste week. Edna is een dame van rond de 55 die kamers verhuurd aan buitenlanders, vooral vrijwilligers.

Mijn nieuwe thuis is echt leuk. Edna zorgt voor me en we hebben vele interessante gesprekken. Mijn andere huisgenoten zijn John (engelsman die les geeft in een schooltje maar kan geen engels, komt elke dag meer depri thuis want zijn kinderen spelen met zijn voeten en hij staat met zijn mond vol tanden), Jenny (Fra), Natasha (Panamese wereldburger) en de canadezen Beni, Jessica en Marissa.
Bedoeling was om in mijn eerste week dan een echt huis of kamer te zoeken, maar ik besliste al langer bij Edna te blijven. Zo kan ik mij eerst beetje opt werk concentreren en dan later opt gemak een huis zoeken.

Op het werk gaat alles goed. De sfeer is er 'muy alegre', heel gelukkig. Als het busje rond 8 uur aankomt stormen de kinderen naar binnen en begint het spektakel. Van Pitchotcha krijg ik een zoen, de dove Eliazar komt teken doen dat we in de middagpauze gaan voetballen, Rima Paola begint me uit te schelden of haar liefde te verklaren (wisselt dagelijks), Javid toont zijn radio, Mika Messi toont hoe hij gisteren een goal maakte met de hak,.... hartverwarmend allemaal.

Wat doe jij daar, da moet zowat de meest gehoorde vraag van de laatste maanden zijn. Voorlopig doorloop ik eerst alle ateliers. Zo leer ik de manier van werken, de kinderen en de begeleiders kennen. Dan zal ik binnen een tweetal weken samenzitten met Elias en Tania en kijken wat de noden en mogelijkheden zijn. Normaalgezien zal ik vooral bij het landbouwatelier werken en als kine. Nu is er iemand die 2 namiddagen per week komt, maar dat is heel beperkt. Manuel de kine is heel enthousiast dat we kunnen samenwerken.

In Esteli ontmoette ik al collega's Reninka en Herman (werkt hier al 26 jaar!), heel interessant. Vandaag komt Evelien aan, zij is ook jonge cooperante. Verder lijkt Esteli me wel de Nicaraguaanse vrijwilligershoofdstad te zijn. Aan blanken geen gebrek, velen lijken wel meer tijd te spenderen in Cafe Luz dan in hun project.

Mijn derde dag in Esteli had ik al bezoek. Hanne, die ik in januari was tegengekomen in Ecuador passeerde nu toevallig en sprong eens binnen. In het weekend samen een beetje Esteli verkend. Zaterdag vooral de inefficientie van de Nicaraguanen leren kennen. Een busticket kopen kostte ons 3 uur en hilarische gesprekken, we genoten ervan in plaats van ons te ergeren. Zondag naar de watervallen geweest. Was een gans avontuur toen we al liftend achterin een pickup vol zatte Nicaraguanen belandden.

Dat gaat daar allemaal een beetje goed, dacht padre Jezus en dus ging het gisteren een beetje mis. Khad voor de eerste keer mijn camera mee naar het werk, ik wilde enkele foto-s nemen voor de blog. Normaal hangt mijn camera altijd vast aan mijn riem, maar ik wilde niet te veel circus van bepaalde kinderen dus nam ik hem mee in een rugzak. Bij het afstappen van de stadsbus voelde ik wat gedrum. Eens van de bus checkte ik mijn rugzak en hup: zakje open, camera weg. Vlug een auto doen stoppen en de verbauwereerde man zette de achtervolging in. Twas echter te druk en we verloren onze bus, potverdju. Doei camera. Tis gelukkig niet mijn nieuwen duren, wel mijn oudere kleinen. Maar toch, ik zal het beestje missen.

Zo, ik denk dat ik zo zal afsluiten. Ik ben het eigenlijk zeker.

Mijn nr 00505 83522386.
Adres geef ik nog niet want dat verandert nog. Daarenboven is dat een ingewikkelde zaak, daar schrijf ik later nog over.

Entonces, ciao. Que le vailla bien!

Chele Hans.

Save tonight, tomorrow Hans will be gone.

2009-01-28T18:22:00.000-08:00

Jipse dipse,

nog ene keer: hier gaan we.

23 januari

Opt gemak opgestaan en gaan bloggen. Smiddags dan bus genomen richting Cuenca. In Cuenca zocht ik Sandra op. Dat is een vlaamse die haar thesis ging maken in Ecuador en er is blijven plakken. Mijn kozen had geregeld dat ik haar kon bezoeken. Kwerd er goe ontvangen, we gingen iets eten en ik leerde haar vriend Juan Carlos kennen.

24 januari

Smorgens pistolets met speculaaspasta en strontjes gegeten. 2 dingen die Sandra geimporteerd had, waw dat smaakte. Dan naar nationaal park Cajas geweest, op 30 km van Cuenca. Daar een wandeling gedaan, was ronduit prachtig. Het park ligt op 4000m hoogte en heeft een heel aparte vegetatie. Vooral de paramo, die je op de foto ziet is zeldzaam en speciaal. Vrouwen geven er soms een rare beschrijving aan... Op een bepaalde plek zitten 4 mensen en ik doe een babbelke. Blijken 2 ervan West-Vlamingen te zijn. Hanne is van Zwevegem en is jaartje ouder dan ik. Ze geeft er hier in Latijns-Amerika ne ferme lap op, 10 maanden. Ik heb het gevoel dat ik haar van ergens ken en wat blijkt: we ontdekken 2 links. Heb vorig jaar 1 keuzevak gevolgd bij de politiekers en zij deed ook dat vak. Ook werkt ze in de Casa Mundo in Menen, cafeetje waar ik soms wel eens ga sponseren. Ze reist nu eventjes samen met haar pa Jan. Hij is curieus hoe dat gaat om rond te trekken met de rugzak en is eventjes achtergekomen. Chapeau.

Het begint te regenen en we vinden nie echt direct nen bus. Dan maar gelift en vanachter in de pick-up belandt. Eens terug in Cuenca nog het oude stadscentrum verkend, vol koloniale gebouwen en kerken. Mooi gemaakt.Savonds gingen we stapke zetten met Sandra en Juan Carlos. Had geregeld dat ook Jan en Hanne konden aansluiten. Zat Juan Carlos daar plots tussen 4 belgen. Was tof avondje dat eindige met salsa, merengue en vlaamsen boerendans in de discotheek. Ook daar trouwens nog 2 waalske meiskes tegen het lijf gelopen.

25 januari

Afgesproken met Jan en Hanne en we gingen om 10u samen naar Banos. Ook Angelina, een colombiaanse die vree met haar gat kon schudden ging meegaan maar nie meer gezien. Afspraken maak je hier best voor 3u snachts denk ik.
Busrit was redelijk lang en jammergenoeg veel landschappen die afgesloten waren door wolkengordijn. Gelukkig wel de Chimborazo kunnen zien, de hoogste vulkaan van Ecuador. (6300m en een twadde denk ik)In Ambato moeten we van bus wisselen. Al zeverend met Jan kruip ik de bus op en plots reageert iemand. Blijken er nog 2 West-Vlamingen op de bus te zitten, Geert en Myriam uit Brugge. Savonds eten we samen en ik begint stillekes aan mijn West-Vlaams terug te vinden. Echt waar, na bijna 3 maand had ik in het begin echt moeite. Ik had constant de neiging Nederlands te klappen.

26 januari

Smorgens in ons hostel zijn we bij het ontbijt aan het overleggen of het tactisch wel verantwoord is een koffie te bestellen. Je loopt hier namelijk altijd een groot risico dat het gewoon zwart water is. ''Tis goein wi'', zegt plots iemand naast ons. Lap, weer ne West-Vlaming. Echt ongelooflijk, in meer dan 2 maand misschien 4 belgen tegengekomen, waarvan geen enkele westfluut. Nu kom ik er in 3 dagen 6 tegen. De laatste waren Alan en Eva, uit Brugge en Kuurne.

Na het ontbijt gaan wandelen in het groen rond Banos. Prachtige bloemen (bromelia's!) en orchideeen gezien en moeten kruipen tussen de weelderige jungle. Ik wilde naar een uitkijkpunt over de Volcan Tungurahao gaan. Dat is een actieve vulkaan. Als je geluk hebt, kan je hem snachts zelfs vuur zien spuwen. Jammergenoeg zat hij in de wolken. Bij een bepaald ventje werd ik binnengeroepen voor een theetje, deed me eventjes aan Marokko denken. Hij plukte gewoon wat takjes van een struik en een beetje later hadden we heerlijke thee, cebron of zo genoemd. Verder naar beneden ook nog zoet water leren drinken uit een bepaalde bloem van een klein ventje, 7 jaar oud.

Savonds met Jan en Hanne naar de thermische baden geweest. Dat zijn enkele zwembaden met zalig water. Natuurlijk verwarmd door de vulkaan. Erna gaan eten met Jan, Hanne, Alan en Eva.

27 januari

Mountainbike gehuurd om de 'ruta de las cascadas' (watervallenroute) te fietsen. Das 61 km richting Puyo. Vanuit de groene bergen vooral naar beneden richting het amazonebekken. Onderweg kom je tientallen watervallen tegen. De bekendste is de Pailon del Diablo. Superkrachtig, het water wordt als het ware naar beneden gebombardeerd.Smiddags bij een bepaalde waterval forel gegeten. Mocht hem zelf vangen en 15 minuten later lag hij op mijn bord.

Twas nen prachtigen tocht. Verschillende condors gezien die rakelings boven mijn hoofd vlogen. Ook de begroeing werd nog wilder en spectulairder naargelang ik afdaalde en op het einde had ik zicht over de Ecuadoriaanse Amazonevakte. In Puyo dan mijn fiets in de bus geduwd en zo teruggeweest naar Banos.Savonds gaan eten met Jan, Hanne, Geert en Myriam. Leve West-Vlaanderen, echt raar hier. Dan nog stapje gaan zetten.

28 januari

Luttele uurkes geslapen. Afscheid genomen van Jan en Hanne en dan mijn laatste bus genomen, richting Quito. Kwas er smiddags en twas er zalig weer. Vooraleer naar et veel te koude belgie terug te keren was ik daar niet kwaad voor. Mij in de hangmat geplaceerd. Even later had ik 2 rode kieketetjes....

Smiddags nog naar de 'Mitad del mundo' geweest. Dat is waar de evenaar ligt, op 20 km van Quito. Het monument op zich was nie veel speciaal. Het is er geplaatst nadat een Franse expditie de evenaar daar berekend had. Nu leven we echter in het tijdperk van de GPS en blijkt dat ze er eigenlijk 250m naast zaten. Ernaast ligt een vrij tof museum rond de plaats waar eigenlijk de echte evenaar doorloopt. Ge leerde er een beetje over de amazonecultuur en ze deden proefkes. De bekendste is degene met het leeglopende watervat. Op de evenaar loopt het water recht naar beneden. 2m verder, op het zuidelijk halfrond krijg je een draaikolkje in wijzerzin, dan terug 2m verder, op het noordelijke halfrond heb je een draaikolkje in de andere richting. Curieus toch. Ook kun je op de evenaar een ei recht op een nagel zetten en als je iemand opheft op de evenaar weegt hij lichter. (geloofde dat niet maar heb et zelf echt ondervonden)

Mijn laatste avond is er ene opt gemak. Wegens gebrek aan geld geen wild feestje. Wel gezelschap van 3 zatte Amerikaanse meisjes. ''Save tonight, tomorrow Hans will be gone'' zitten ze te zingen...

Morgen om 10u15 de lucht in. Dan eventjes goeiedag zeggen in Bonaire en ten slotten kom ik den 30ste om 5u smorgens aan op Schiphol. Dan ga ik ons landje nog moeten zoeken, maar kzie da wel zitten.

Tzit er weer op. Merci aan de kaatsers, de medereizigers en uzelf!

Ciao,
Hans.

En niet te vergeten: choose a challenge, choose life.

Kan iedereen eventjes rechts zitten en naar rechts leunen aub?

2009-01-23T07:47:00.000-08:00

Hola jovensitos,

heb er een ferme lap opgegeven. Gevolg: bijna 2 weken blog in te halen. Joepie.

10 januari

Na zware trip ben ik terug in Peru beland. Heb niet veel gedaan. Gechild, ge-internet en beetje rondgewandeld in Cuzco. Op de bus had ik Carol, een Franse en Daniel, een Colombiaan ontmoet en samen logeren we in Hostal Familiar. Vrij toevallig want we waren naar iets anders op zoek. We werden binnengeroepen en het dingske charmeerde ons. Heel klein, beetje chambre d'haute -achtig.

Peru, dat is toch anders dan Bolivië, soms in positieve zin, soms in negatieve zin. Wat duidelijk veel beter is in Peru, dat is het eten. Ongelooflijk hoe lekker je hier eet. Ik eet bijna altijd nen 'menu del dia'. Dat is een soep waarin je kunt verdrinken, gevolgd door ne lekkere hoofdpla en een soort sap om te drinken. Dat alles voor 3-4-5 soles, ongeveer nen euro. Ook de mensen zijn hier vriendelijker dan in Bolivië. Niet dat ze in Bolivië onvriendelijk zijn, maar ze zijn er wel veel meer gesloten tegenover gringo's.

Wat is er in Bolivië beter? Eerst en vooral de prijzen. Ook is Bolivië veel meer avontuur. Oude bussen, slechte wegen, ... voor velen een nachtmerrie, maar ik heb nie liever. Ook geen toeristentoers, geen gidsen met een vlaggetje met erachter een kudde witte kuiten in bermuda. Peru is op vele vlakken een jaar of 10 voor, toch raar als je weet dat beide landen vrij vergelijkbaar zijn.

11 januari

Met Carol de ruïnes van Pisac gaan bezoeken. Mooie terrassen, mooie ruïnes. Twas zondag en daardoor ook marktdag in Pisac. Gevolg: toerbussen, ai ai. We kwamen net op hetzelfde moment toe. Dan maar gechild en hopla, na een half uur waren de toerbussen door de ruïnes gerusht. Roepend, gillend, poserend...Daarna hadden we de plek bijna voor ons alleen.Te voet naar beneden gegaan naar het marktje. Dat was een beetje een ontgoocheling, weinig authentiek.

Op de terugweg richting Cuzco uitgestapt in Qen'qo. Inca-ruïnes maar we snapten er niet veel van. Dan te voet tot bij Shaqsawaman (mis geschreven, spreek uit: sexy woman), deze ruïnes waren wel de moeite. Typisch aan de inca-architectuur is dat ze geen voegen gebruikten. Alle stenen passen perfect op elkaar. Ongelooflijk, stenen van meer dan 100 ton en ge kunt er echt wel geen naald tussen krijgen. Voor ne keer ne geposeerde foto, omdat je dan de grote van de stenen kan vergelijken met ons.12 januari

Normaal zou ik met Daniel een trekking doen van 4 dagen naar Machu Picchu, maar dat is afgelast. Den Daniel was aan het wachten op geld van zijn broer, maar het kwam niet. Hij is dan maar vertrokken met de noorderzon, hij liet enkel een tekening en zijn email achter. Ik denk dat hij terug naar huis is, na 7 jaar mag dat wel. (wie hoor ik nog klagen als ik eens 3 maand weg ben?)

Alleen zag ik de trekking niet zitten. Het is regenseizoen en het weer in de bergen is vrij onstabiel. Dan maar andere optie genomen op goedkoop naar Machu Picchu te gaan. Machu Picchu en goedkoop, dat is een moeilijke combinatie. Je moet namelijk weten dat je er niet volledig kan geraken over de weg. De enige echte verbinding is de trein. Door hun monopolie is die treinverbinding echter super duur. Het moet ongeveer de duurste trein ter wereld zijn. Prijzen ben ik weer vergeten, maar een retourtje van enkele uren kost je toch minimum 60 euro denk ik. Dat is hier een fortuin. De Peruanen zelf zijn er ook kwaad om, ik hoorde verhalen van hoe ze de trein soms bestenigen.

Nog liever 1 of 2 dagen tsjolen dan zo'n afzetters te steunen. Om 8u smorgens vertrok onze collectivo richting Santa Maria. Al snel enkele anderen ontmoet die hetzelfde gingen proberen. De rit ging over een pas van 4700m, spectaculair. In Santa Maria hadden we veel geluk, we hadden direct een andere collectivo richting Santa Teresa en dan verder naar de 'hidro-electrico', het dichtste punt waar je via de wegen kan geraken. De rit was spectaculair op een aardeweg door de bergen. Op een bepaald moment hebben we een U-bocht, met de ravijn in ons midden. Het wegje is zodanig smal dat hij met zijn achterwiel van het wegje dreigt te gaan bij het uitgaan van de bocht. De chauffeur stopt. "¿Kan iedereen ne keer rechts op elkaar gaan zitten en naar rechts leunen?" Jezus Christus, Maria Jozef en Allah Akbar!! 2 seconden later, de spannendste van mijn leven, waren we door den bocht en we stonden nog altijd op de weg. Fioew.
Beetje verder moesten we nog met de helft uitstappen om over een brugje te kunnen. Dat deed ik met plezier. Ook nog 2 keer spiegeltje-tik gedaan bij het kruisen met andere collectivo's. Mensenlief, toch ongelooflijk dat je zo'n toeren moet uithalen om naar 1 van de beroemdste plekken ter wereld te gaan.

Uiteindelijk waren we rond16u bij de hidro-electrico. Vandaar moesten we nog 2 uur te voet over de treinsporen tot bij Aguas Calientes, het dorp aan de voet van Machu Picchu.We waren met een tof bendeke van op de collectivo. Chilenen, Spanjaarden, nen Ecuadoriaanse Hollander, nen Filipijnsen Brit en Manu, ne geflipte Portugese Fransman. Aguas Calientes is het meest toeristische dorp dat ik ooit gezien heb. Er is waarschijnlijk niet 1 iemand die zijn geld niet verdient in het toerisme.

13 januari

Met ons bendeke om 4u30 opgestaan om te voet naar boven te gaan. Manu en ik lieten de rest achter, twas belangrijk dat we om 6u boven waren om voor de bussen te zijn. Heel mooie wandeling door de weelderige jungle-vegetatie. We waren net iets te laat boven, twas al een drukte van jewelste. Mijn studentenkaart van vorig jaar doet hier wonderen in Peru. Binnengeraakt voor 15 euro ipv 30 euro.Eens binnen direct naar de typische foto-plek gegaan want de wolken waren aan het klimmen over de site. Dan naar Wayna Picchu gegaan. Das den berg die je achter Machu Picchu ziet liggen op de foto. Slechts de eerste 400 mogen erop. We waren op tijd. Na aanschuiven konden we den top beklimmen, 1 uur naar boven over een ferm steil paadje. Toen we boven waren zagen we niets buiten wolken. Potverdikke. Dan maar een tijdje goe gechild met Manu en na een uur trokken ze de gordijnen open. Woehoe!
Machu Picchu zou de vorm van een condor moeten hebben. Tja, dat zeggen ze hier bij elke toeristische plek. Na een tijdje op het gemak naar beneden gegaan en dan rondgetsjoold op de site. Gans den dag, op het gemak. Al bij al geluk gehad met het weer, want weinig regen en wolken. Ik heb verhalen gehoord van mensen die bijna niets konden zien op Machu Picchu, saaike. 14 januari

Om 6u opgestaan, dat was geen probleem want gisteren om 20u in slaap gevallen, Manu al om 18u30. In plaats van dezelfde we terug te keren naar Cuzco had ik een ander plan. We konden langs de andere kant van de treinsporen verder wandelen, dat wel voor 29km lang. Tot kilometerpunt 82, het eerste punt waar er weer wegen waren. Manu vond alles altijd goe, dus hij ging mee. Na 2km begon hij echter eens te denken en hij realiseerde zich dat 29km wel ver was. Vooral voor iemand van wie de lijfleuze 'tranquille, tranquille' is.

Hij kreeg van mij een verbod om te klagen en hij leefde dat goed na. Twerd een zalige trip. Eindeloze stukken spoor door groene natuur en af en toe een tunnel. Gene trein moeten groeten in de tunnel, joepie. We kwamen zelfs redelijk wat volk tegen in het begin. Namelijk dragers van de Inca Trail die met ongelooflijke lasten vliegen over de sporen. De Inca Trail is de bekendste tocht van 4 dagen naar Machu Picchu. Wel geen spek voor onze bek, ge betaalt er ongeveer 400 dollar voor. Voor die prijs dragen ze u bij wijze van spreken wel over de paden...

Ook enkele verlaten ruïnes tegengekomen. Deze streek ligt werkelijk bezaaid met Incasporen. Elke kilometer stond er een bordje. Psychologisch heel goed dat de bordjes aftelden. Na 7 uren kwamen we rond 14u aan bij kilometerpunt 82. Manu dood, ik zo fris als het klimaat in België. We namen een collectivo richting Ollantaytambo. Ook daar liggen bekende ruïnes. Manu zocht een bed op terwijl ik die bezocht. Ook de moeite, 1 groot complex op 1 bergflank en 3 kleinere op de tegenoverliggende bergflank. De avond viel en dat gaf mooie beelden. 15 januari

Op de terugweg naar Cuzco lagen nog 2 interessante plekken. Groot probleem echter. Der waren overl wegblokkades van de boeren tegen de privatisering van het water. We zouden er niet geraken. Manu vond het heerlijk, een dag 'tranquille, tranquille' en lachte mij uit terwijl ik zocht naar een oplossing. Toch vond ik iemand die het met zijn busje ging proberen.

Na 2 kleinere blokkades omzeild te hebben, zaten we vast bij de derde. We waren echter op 5km van ons doel, geen probleem dus. Te voet door de bergen kwamen we bij de Salinas van Maras. Dat is een plek waar een zoutrijke waterbron is die van de berg afstroomt. Via duizenden bekkens doet men er aan zoutwinning, werkelijk prachtig beeld. Van hieruit zouden we te voet naar Moray gaan. Het pad was echter onduidelijk en Manu's voeten waren kapot. Heel veel geluk gehad want we kregen een lift van 2 Argentijnen. Martin en Vivyana zaten ook vast door de blokkades en hadden daardoor hun plannen gewijzigd. Bleek dat ze net zoals ons naar Moray wilden en dan terug naar Cuzco. Ideaal!
Moray is een plek waar de inca's een soort landbouwlaboratorium hadden. Elk niveau van de constructie heeft een ander microklimaat en zo experimenteerden ze met planten.
Vanuit Moray terug naar Cuzco maar dat ging niet vlot door de blokkades. De blokkades zijn ook gevaarlijk want auto's worden er vaak bestenigd. Uiteindelijk konden we Peruvianen volgen die de streek kenden door vreselijk slechte, maar vreselijk mooie wegjes. De Sacred Valley is een van de mooiste streken die ik ooit zag. Massa's kleine veldjes met op de achtergrond de besneeuwde andestoppen. Eens terug in Cuzco een pintje gaan drinken, vooral den Martin was liefhebber. (en ik ook een beetje) Savonds trakteerden de Argentijnen nog terug met eten, super vriendelijke mensen. Zonder hen hadden we zeker vastgezeten, want in gans de streek was die dag geen openbaar vervoer geweest.

16 januari

Nog een dagje Cuzco gedaan met bezoek aan enkele kerken en museums. Cuzco is echt mooi, vooral de wijk San Blas, vol kleine straatjes die heel steil oplopen. Bezoek aan Qorikancha was heel leuk. Dat is een soort klooster gebouwd op incamuren. Er was net een vlaamse groep. Ik sloot me stilletjes aan, twas eens leuk een gids te hebben. Ene had me rap door, hij stelde mij voor. Had de indruk dat velen meer geintresseerd waren in mijn verhaal dan dat van hun gids. 'Tis bij ons precies een schoolreis', kwam er ene klagen.

Smiddags ging ik naar Tipon, ongeveer een half uur met de collectivo. Op die plek heb je ruïnes, maar het dorpje is vooral gekend omdat je er goedkoop 'cuj' kunt eten. Cuj, of anders gezegd: cavia! Dat moet je hier eens geprobeerd hebben, vond ik. Ik vroeg of ik een kwekerij kon zien. Geen probleem. Mijn hartje kromp wel een beetje. Cavia's, tzien er toch lieve diertjes uit, niet echt iets om op te eten.
VOOR
NA
Twas een tegenvaller. Smaak op zich was niet slecht maar aan gans mijne cavia was er mss 10 gram vlees te vinden. Eigenlijk wel logisch als je een cavia bekijkt. De rest was vooral vel en ingewanden, niet echt mijn favoriete onderdelen van een dier.

17 januari

Vandaag gaan raften. Was zalig. Eerst een uitleg gekregen over alle technieken en commando's. Er waren in totaal 7 boten. Ik had geluk met de mijne, we hadden een goed team.

Het begon rustig, da mag ier wa meer zijn, dacht ik. En dat kwam. Klasse II, III en IV versnellingen, extra wild doordat er meer water is in het regenseizoen. Niemand viel er uit. Op bepaalde plekken ging onze kapitein met opzet verkeerd in de versnelling. Via noodtechnieken die we geleerd hadden, konden we beletten dat ons bootje kantelde. Op het einde ook nog bodyrafting gedaan. Das simpel: in een versnelling zonder rotsen het water inspringen. Voeten vooruit, op de rug en water slikken...Na het raften nog veel te koude sauna en eten in het basiskamp en om 17u30 waren we terug in Cuzco. Geen second te laat want had om 19u30 mijn bus naar Ayacucho.

18 januari

In Ayacucho werkt Sara, een kinevriendin, een jaar als vrijwilligster. Ze is wel ver weggekropen. Maar liefst 23uur bussen. Daarvan waren 22,75 uur over onverharde wegen door de bergen. Was mij afgeraden in het regenseizoen, maar uiteindelijk is alles meegevallen. Godzijdank heeft het niet geregend.
Mijn grootste probleem was dat ik na Andahuaylas naast een evangelist zat. Dat is nu al de tweede keer dat ik dat tegenkom. Ze beginnen zo typisch met een onschuldige vraag over uw geloof. Als dat dan gene vetten blijkt te zijn, zijn ze vertrokken. Tzijn echte cultuurterroristen. Mijnen eersten, was er ene die de weinige, afgescheiden culturen die er nog bestaan in de Amazone wilde evangeliseren. Hij zei ook dat Afrikanen beesten waren, ge moet juist zoiets tegen mij zeggen. Degene waar ik nu naast zat, was evenmin voor rede vatbaar. "Neen, niet alle godsdiensten zijn gelijkaardig, Allah is toch niet aan het kruis gestorven?" Tja, als je het zo bekijkt... Ik zit nog liever in een bus vol Jehova's dan naast enen evangelist. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een mp3-speler om u af te schermen. Let op, twas gene kwalijke vent, hij beloofde op het einde zelfs nog voor mij te bidden.

Ik kwam savonds aan in Ayacucho. Bizar Sara hier nu aan te treffen, aan de andere kant van de wereld.

19 januari

Sara had net vandaag haar verhuis richting San Miguel gepland. Dat is een dorpje 3 uur verder waar zij een project zal opstarten. Geen probleem, leek me zeer interessant en ik kon wat helpen bij de verhuis. Onze collectivo had net geen laadrek op zijn dak, dus Sara moest 3 zetels afhuren voor haar gerief, zo gaat een verhuis hier.

San Miguel bleek een prachtig dorpje te zijn in de bergen. Heel rustig en proper. Sara was er al verschillende keren geweest om alles te plannen. Ze moet alles zelf regelen. Kamer voor haarzelf, therapielokaal, reclame maken bij de mensen,... leuke uitdaging. Op de dorpsradio verschijnt op het einde van de week de aankondiging dat ze volgende week maandag start in een spotje, zo gaat dat hier. Bedoeling is dat gehandicapte kinderen uit San Miguel en de dorpjes errond bij Sara terecht kunnen voor revalidatie.
We spendeerden de namiddag met allerlei klusjes. Gerief dat nog gekocht moest worden, kamer kuisen, watergevecht nadat ik aangevallen werd door lokale meisjes. We wilden het bed afhalen bij de timmerman, maar dat was nog niet klaar. Aan de telefoon had hij smorgens nochtans gezegd dat het klaar was, zo gaat dat hier.
Savonds nog Sara's nieuwe stulpje ingezegend, compleet met offer aan Pacha Mama zoals dat hier gaat. (altijd eerste enkele druppels op de grond strooien)20 januari

O wee o wee, onze Jugo de Tumbes (milkshake van Tumbes, een soort passievrucht) mislukt. Melk in brik is hier niet te vinden en ne vent beloofde een liter verse melk apart te houden. Toen Sara er om ging, bleek dit niet gebeurd te zijn. Super toch, je kan hier vanalles beloven zonder je erna iets van te moeten aan trekken...

We wandelden naar een waterval. Prachtige natuur hier en de waterval bleek nog een ferm ding te zijn. Eronder staan was pijnlijk door de kracht en de koude van het water.
Ondertussen is het nieuws van Sara's definitieve komst al rondgegaan. Ze wordt door vele mensen aangesproken, ze is al een bekende dorpsfiguur. Een vrouwtje kwam uit een dorpje op een half uur met haar zoontje, waarschijnlijk speciaal voor Sara. Prachtig dat zij hoop en toekomst kan geven aan de mensen. Om 16u neem ik terug collectivo richting Ayacucho. Had graag langer gebleven, maar tijd is in mijn laatste 10 dagen een vrij hardnekkige vijand.

21 januari

Alweer een marathonrit vandaag (en morgen). Smorgens neem ik om 8u30 bus van Ayacucho naar Lima. Prachtige rit. We vertrekken tussen de andestoppen, dalen af door de higlands richting vruchtbare vlakten en vervolgens de woestijn. Zoveel verschillende landschappen in 10 uur tijd.Om 18u30 komen we aan. Ik moet naar het noorden van Peru, Tumbes. Vandaaruit wil ik dan Ecuador binnen. Ik hoor dat er iets verder een maatschappij is met een bus om 18u30. Ik leg een spurtje, erop rekenend dat de bus wel met vertraging zal vertrekken. En ja, ik zie hem maar hij vertrekt. Ik loop er langs, al mijn bagage op rug en buik en maar kloppen. Potver, de *** wil nie opendoen. Dan sta ik daar midden de straat, vol zweet. Haha, had me goe belachelijk gemaakt.

Geen bussen meer naar Tumbes die nacht. Dan maar om 20u bus naar Piura genomen en vandaaruit loopt een weg naar een andere grensovergang. Al bij al goeie meevaller, want een veel veiligere grensovergang.

22 januari

Na ritje van 15 uur sta ik in Piura om 11u30. Om 13u is er een bus naar Loja in Ecuador. Heb niet genoeg soles meer, gelukkig kan ik met de kassierster gelukkig maken met enkele dollars. Daardoor had ik nog juist genoeg geld om te gaan eten. Ne vriendelijke vent wilde mij iets laten proeven, een soort sap. Toen ik wilde betalen, bleek dat hij ook mijn eten betaald had.

Joehoe, had daardoor nog geld voor nen Jet. Een dag in Peru zonder nen Jet, das nen dag nie goe geleefd. Nen Jet is ne simpele frisco, maar met een of ander revolutionair recept. Help, enkele Lamborghini cremekarrekes. Da zijn de rode, de vijand van de gele. Op het nipperke komt dan toch nen D'Anafria crememan. "Jet , slimme zet !'', roep hij en ik geef hem gelijk.Onderweg mindere landschappen deze keer, dus mij maar bezig gehouden met ezels bekijken. Eerst ene gezien in een mototaxi. Hilarisch hoe ze het arme beest vervoerden. Verderop hoorde ik plots DONK en dan EEEIIIY onze bus remde. Bleek dat Fernand en Rosanne, 2 ezels het spelleke gespeeld hadden van 'zo lang mogelijk voor het busje blijven staan'. Fernand had gewonnen, hij had er wel een pijnlijke trochanter major aan overgehouden en onze bus had een licht minder. Een ezel stoot zich geen 2 keer aan dezelfde bus en Fernand mankte dus verder.

Vlotjes terug Ecuador binnengeraakt en we kwamen om 21u aan in Loja. In totaal 34 uur gebust, maar alles vlot voorbij gevlogen.
Ik heb nu nog een weekje Ecuador. Had eigenlijk meer gewild, maar beetje lang blijven plakken in Bolivie. Zonde. Om mij te haasten in mijn laatste week heb ik ook geen zin, dus veel zal ik niet zien van Ecuador. De 29ste ga ik omhoog in Quito, de 30ste land ik in Amsterdam.

Tot binnenkort!

Grz Hans

Sobreviviendo Bolivia: potverdriedubbeltjes! Toppie joppie!

2009-01-10T14:31:00.001-08:00

Hola amigos, bamos!

2 januari

Vroeg opgestaan voor bezoek aan de ruines van Tihuanacu. Geluk gehad en op een bus kunnen springen die al aan het rijden was. De Tihuanacu-cultuur is eigenlijk een veel grotere cultuur geweest dan bv de inca's, maar ze zijn wel minder bekend. Bekendst zijn ze voor hun grote monolieten. Ze hebben beelden van 8m hoog uit 1 stuk. Zo'n steentje weegt 40 ton. Ongelooflijk hoe ze dat hier kregen als je weet dat de dichtsbije bron van die soort steen op 30km ligt.

De ruines waren wel mooi, maar nu ook niet spectaculair. Vooral leuk dat ik bijna gans de site voor mij alleen had. (mijn hollandse reisgezellen hadden ook voorkeur gegeven aan dagje shoppen. Zij waren blij dat ze van de ruines gespaard bleven, ik blij dat ik van het shoppen gespaard ben gebleven)

Savonds heel gezellig. Mijn hostal zit vol Fransen en savonds was het Frans troef op het dakterras. Eentje had gitaar. Zalig om weg te dromen met onder de lichtjes van La Paz met Brel en Mano Solo op den achtergrond.

3 januari

Vandaag afdaling van 'de gevaarlijkste weg ter wereld' gedaan. De weg is 3-4m breed, onverhard en ernaast constant een kaarsrechte ravijn. De weg is in de jaren '80 verkozen tot gevaarlijkste weg ter wereld door een Amerikaanse verzekeringsmaatschappij of zo. Om even te schetsen: in een bepaald jaar gingen 26 voertuigen de ravijn in, bij 1 ongeluk alleen al vielen 100 doden. Ondertussen is er een nieuwe vervangingsweg. Er is nog steeds verkeer op de weg, maar veel minder. Backpackers op mountainbikes vervangen nu de overladen bussen.

Onze trip startte in op La Cumbre, op 4700m. Voor maar liefst 64km konden we naar beneden bollen, richting Coroico op 1100m. Een hoogteverschil van 3600m, van tussen de besneeuwde andestoppen naar de Yungas, groene jungle die de overgang vormt naar de Amazone. Op La Cumbre zaten we in de wolken. De eerste 20km waren op asfalt op een brede weg. Redelijk chill dus, enkel vrachtwagens inhalen was spectaculair. Maar dan begon het. Rechtsaf op een wegske de jungle in. Twas barslecht weer. Je zag bijna niets, nog steeds in de wolken. Die afdaling is de grootste kick die ik gedaan heb in mijn leven. Aan 50-60-70 per uur afdalen, onder jou een wegske van aarde en stenen, naast je op 2m een gapende ravijn en kruisjes, boven jou overhangende jungle en watervalletjes en op jou snot, modder en regen. Geen ravijn van 20m, wel eentje van 1km. Als ge derin vliegt nog tijd voor 2 weesgegroetjes en een onzevader. Enerzijds zonde dat we weinig van het landschap zagen, anderzijds kon je zo meer je ogen op de weg houden en waren de weersomstandigheden op en top 'flandrien'.

Eens beneden werden we opgepikt door ons busje. Die volgt normaal maar kon vandaag niet passeren door een landverschuiving, waar wij gelukkig wel te voet over konden. Ook teruggeraken in La Paz was niet evident. Eerst bolivianen moeten helpen die vastzaten in een modderstroom, dan andere weg moeten nemen door de bergen. Ook door was het plots file bij een riviertje die massas stenen had meegesleurd. De kraan was al aan het ruimen en even later ploeterden we met het busje door het water. De terugweg klaarde het weer op en zagen we nog enkele landschappen die we smorgens jammergenoeg hadden moeten missen.

4 januari

Vandaag trok ik met Marly en Sanne richting de Amazone, naar Rurrenabaque. We hadden de bus om 11u die met een uurtje vertraging vertrok. We zaten achteraan, boven de achterbanden dus waar alle schokken dubbel tellen. 18 uur door berg en bos, waarvan 15 uur onverhard, alvast spektakel verzekerd.

Op een weg als deze gelden ook speciale regels. Net als de 'death road' van gistern daal je af uit de Andes richting de jungle van de Yungas. De weg is meestal te smal om te kruisen. Kruisen is vaak een gans gedoe, maar het gebeurt voorzichting en hoffelijk, 2 zaken die hier elders niet bestaan in het verkeer. Vaak moet de ene achteruit, de copiloot moet uitstappen en bekijkt het zaakje om vervolgens te kruisen. De ene op 5 cm van de rotswand, de andere op 6 cm van het ravijn. Degene die klimt neemt altijd de ravijnkant, want die heeft een beter zicht op de weg. Rechts of links rijden telt hier dus niet.

Iedereen die je tegenkomt die het al gedaan heeft, kan er niet over zwijgen. Zeker nu, in het regenseizoen, hoorde ik van vertragingen tot 30 uur. 2 Australiers zeiden dat ze gratis van 'boompje kap' en 'modderstroompje schep' hadden mogen spelen. Onze busrit beviel me wonderwel. Snachts redelijk kunnen slapen, kmocht zelfs een stukje van het dekentje van mijn buurvrouw hebben, ooh... Af en toe vleig je een meter de lucht in van uw zetel. In paniek schiet je wakker, je ziet niets en je denkt da je de ravijn in vliegt. Het duurt zo 1 seconde voor je beseft dat alles ok is, eigenlijk wel grappig.

Minder ok was de dag ervoor geweest. (remember het slechte weer op onze mountainbike gisteren) In het slechte weer waren 2 bussen gesneuveld. Eentje weggeglibberd op een recht, plat stuk en gekanteld. Een andere de ravijn in en gelukkig 20m lager opgevangen door de bomen, slechts 5 doden. Godzijdank was onze rit volledig droog en kwamen we om kwart voor zeven aan in Rurre, na 19 uurtjes.

5 januari

Niet lang stil gezeten toen we uit de bus stapten en meteen een 'pampas tour' geboekt. We waren vulling van de jeep, das altijd een sterke positie om af te dingen. De 2 Ieren die ook op de bus zaten betaalden 650 bolivianos voor 3 dagen, wij uiteindelijk 400. (40 euro)

De pampas, dat is grasland dat als overstromingsgebied dienst doet voor de vele rivieren. Minder spectaculair landschap dan het regenwoud, maar veel beter om wildlife te spotten. We vlogen om 9 uur de jeep in voor 3 uur. Ons groepke bestond uit ons drieen, 2 Ieren, 2 Australiers en 1 Amerikaanse. Twas een tof bendeke. Rond de middag dan het bootje in richting ons basiskamp. Het boottochtje was alsdoor een zoo. Krokodillen, kaaimannen, schildpadden, apen en vogels stonden mooi te paraderen langs het riviertje. Ook de grootste ratachtige ter wereld gezien, raar en zeld zaam ding. En tenslotte ontdekt dat er zoiets als roze rivierdolfijnen bestaan, ook zeldzaam.

Savonds deden we met ons bootje uitstap naar de 'sunset bar' Alle andere agentschappen hebben hun kampen in de buurt en komen er ook. Gezellig internationaal pintje drinken bij zonsondergang.

6 januari

Tweede dag van de driedaagse. Rond 6 uur werden we gewekt door een bende brulapen. Onvoorstelbaar wat een leven die kunnen maken. Smorgens tsjoolden we met onze botten door de pampa's. Wel vervelend dat botten eerder in een waterreservoir veranderen als het water kniehoog komt. We zochten de anaconda's die je in dit gebied kunt zien. Das de grootste slang ter wereld, ze kunnen krokodillen opeten. (check youtube) Die dingen kunnen tot 8m worden. Onze gids vertelde dat in een dorpje eens een vrouwtje werd opgegeten door deze lieve slang. Of het waar is, geen idee. We zagen wel een cobra, de gids probeerde hem te pakken en raakte in een kort maar krachtig gevecht verwikkeld. Spectaculair maar na enkele seconden verdween de slang pijlvlug in het water, waarbij ze mijne rechter op 10 cm passeerde. Potverdriedubbeltjes, zegt de opa van Marly dan.

Smiddags terug bootje in en rivierdolfijnen spotten. In het filmke mis ik ze 2 keer, maar de derde keer zie je hoe ze walvisachtig ademen. Vervolgens ook gezwommen. 'Je zwemt met de dolfijnen' zegt de gids dan. Ja oke, in de buurt van mss, maar met. Ook grappig hoe een ander bootje 50m verder op piranha's aan het vissen was, maar tkon echt geen kwaad zei meneer gids...

En savonds: sunset bar! Toppie joppie, zeggen de hollandse meiden dan.

7 januari

Smorgensvroeg om 5u30 om zonsopgang te spotten vanop de river. Kon beter, we hadden teveel wolken, meer mug dan zon gezien. Wel heerlijk om zonder de motor rond te drijven. De vogels zongen een liedje en ook de apen waren weer van de partij.

Vervolgens smorgens ook nog op piranhas gevist. Geen enkele gevangen, wel eentje gezien van onze collega's. Vervolgens chillen in de hangmatten, ideaal einde voor de driedaagse. Was mooi en leuk maar wel hoog 'toerist-zit-in-het-bootje'-gehalte. Kga liever zelf op ontdekking, maar dit is hier jammer genoeg niet mogelijk.

Smiddags terug naar de weg, op 2 uur varen. Op de terugreis met de jeep stopten we in een dorpje, Reyes. Daar waren er toevallig jaarlijkse dorpsfeesten. Ze hadden tribunes getimmerd en er waren stierengevechten. Zot om te zien. Een stuk of 5 mannen, allemaal strontzat, probeerden een soort trofee van tussen zijn horens te pakken. Heb er daar eentje de lucht in zien vliegen, amai kvond het al straf dat hij nog rechtkroop. Kdurfde bijna nie kijkn maar de menigte ging uit de bol. Brood en spelen! Uiteindelijk won de degene die mij nog het meest zat leek, het leverde hem 100 dollar en eeuwige roem op. Ook stierenrijden deden ze, hier in het echt en niet op een plastieken ding zoals bij ons.

Savonds in Rurrenabaque nog gewandeld en naar een uitkijkpunt voor de sunset over de amazone. Prachtig. Pintje gedronken met 2 Australiers en ik vertelde hen van de stierengevechten. Ze waren er de dag ervoor ook gepassseerd en hadden meegedaan. Ze gaven toe dat ze ook eentje op hadden, zotjes.

8 januari

Zonde dat ik al vandaag vertrok uit Rurre. Echt leuke, relaxte plek bij 35 graden. Heerlijk om enkele dagen te hangmatten maar ik moet voortmaken. Tijd en geld, 2 grootste vijanden van elke reiziger. Smorgens vlug nog eens gewandeld in de jungle rond Rurre, kort maar krachtig.

Om 11u opnieuw de legendarische busrit aangevat. Afscheid genomen van Sanne en Marly na 2 bijna 2 weken samen. Jammer, maar zij hadden meer tijd. Ik schakel eventjes een ferme versnelling omhoog richting Cuzco, Peru.

Deze keer klaarden we de klus richting La Paz veel sneller en opnieuw geluk gehad met het weer. Om 5u30 smorgens stond ik er de volgende dag, na 17 uur hobbelen.

9 januari

In La Paz 3 uur moeten wachten en hopla, opnieuw de bus op voor 12 uur. Vlotjes de grens overgegeraakt en savonds aangekomen in Cuzco. Moe maar voldaan.

Wordt vervolgd.

Grz Hans

Prospero año!

2009-01-01T15:47:00.000-08:00

Ola

25 december

Na slapend mijn kerst gevierd te hebben, vroeg uit mijn bedje. Zoveel mogelijk gewicht achtergelaten in hotel om enkele dagen te gaan trekken in de Cordillera de los Frailes, een hoopje bergen hier nabij Sucre. Daar leven de Jalqa, indigina's die hun cultuur heel sterk bewaard hebben.

Het openbaar vervoer was in de camion. Ongeveer een uur moeten wachten tot de camion vol was, zelfs varkens hebben bij ons meer rechten en comfort qua transport. Wachten was heel boeiend, ik speelde 'indiginatje bekijken'. Vooral het toiletgebeuren rond de camion was hilarisch. Rok beetje wijd, hurken en hoplaba. Piesen gebeurt op 10m van de camion, voor een negerke deden ze toch nog de moeite om 30 weg te lopen. Papier? Nie gezien... Nu ja, gelukkig waren er ook nog andere dingen te zien.

De camion brulde zich uiteindelijk in gang. 70 indiaantjes en 1 witten cowboy. Na een half uurke begon het te regenen. Joepie. Na een kwartier stopt de camion en haalt de chauffeur een zeil uit, als iedereen al nat is... Ik zit vooraan op een balk en kon het zeil beetje opheffen om te kijken. Wat ik te zien kreeg was een beetje angstaanjagend. De weg is onverhard, aarde dus. Gezien de chemische formule aarde + water ook hier modder oplevert, ploeterden we door een modderpoel met daarlangs de afgrond. Vond ik wel avontuurlijk, maar misschien iets te. Af en toe stoppen om stenen die op de weg gespoeld waren te ruimen en dan verder ploeteren, haarspeldbocht in en uit.

Na een tijdje vraagt mijn buurman: 'Moest jij niet naar Chataquila?' "Inderdaad, lieve man", zeg ik. 'Ewel, tis om te zeggen dat we daar net gepasseerd zijn.' Godverderoddegodver!!! Dan maar volgende dorp afgestapt, Chaunacas. Vandaaruit de wandeling gedaan die ik wilde doen, maar in omgekeerde richting naar Chataquila. Moest dan wel gans den trot terugkeren. Nu ja, das dubbel zoveel wandelplezier voor tzelfde geld e. Gelukkig waren de wolken aan de andere kant van de bergen blijven steken, hier geen regen.

Het pad was 'pre-hispaniaans' of te simpeler gezegd een pad dat er nog lag van de inca's, 500 jaar oud. Na 4 uur was ik terug in Chaunacas, waar een kerstvoetbaltornooike was. Ik gaf enkele hints om mee te kunnen doen, zonder succes. Hostelleke of zo was er niet, slapen kon in het informatiecentrum. Daar lag ik dan in een dorpke van 250 man, op een matras in een huisje waarvan de deur dicht moest door een krant tussen de deur te steken.

26 december

Crimineel vroeg opgestaan, om 5u30. Jaja, reizen tis geen lachtertje. Ik wou veel tijd hebben in de klaren, voor moest het 'een beetje' fout lopen. Moest een riviertje over richting Maragua. In het regenseizoen kan je er niet over, maar ik wilde niet luisteren. Het water kwam op navelniveau bij hen. Net iets boven mijn knieën dus, dacht ik. Ik daalde af naar het riviertje en ik werd stil. Da ding zag er van in de verte ok uit, maar bleek redelijk kolkend dingetje te zijn. Kwas rap veranderd van gedacht.Dan maar teruggekeerd naar het dorp en naar alternatief geinformeerd. Ik kon Maragua bereiken via een ommetoer. In Socapampa was er een brugje. Geen andere keus dus. Het bleek een prachtig wegje te zijn. 4 uur wandelen in een gebied, onbereikbaar voor auto en eletriek. Kzou een beetje lyrisch kunnen doen maar kzal het proberen te beperken tot 1 zin. De aarde kleurde achtereenvolgens groen, rood, oranje, geel, paars, prachtig. Langs watervallen en door moerasjes, dat alles in een concert van vogelgezang en eucalyptusgeur. Dju, 2 zinnen. Maragua is een dorp dat in een immense krater ligt. Ooit moet daar een ferme steen gevallen zijn of iets anders. Hele rare 'wanden', als bloemblaadjes omcirkelden ze de kratervallei. In Maragua op het dorpspleintje gevraagd of ik iets te eten kon kopen. Winkeltjes waren er niet, laat staan een restaurant of Mc Donalds. Ik mocht mee naar mevrouwtjes huisje en voor 50 cent kreeg ik een gigantisch bord soep waarin vanalles ronddreef. In Maragua hebben ze ook een typische maissoep, waarin ze hete stenen gooien en die geven dan een soort smaak. Deze soep had mevrouwtje echter niet.

Ging normaal in een dorpje op 1 km van Maragua slapen, maar omdat ik nog een ganse middag had besloten mijn tocht van morgen al te doen, das een dag gewonnen. Die ging naar Potolo, met een zij-uitstapje naar Ninu Mayu, waar er dinosaurusvoetstappen liggen. In de mij aangewezen richting beginnen stappen, uit de krater klimmend. Duidelijke paden waren er niet en de weg vragen was soms moeilijk, omdat velen enkel Quechua spreken. Gevolg: verloren gelopen. Ik probeerde richting te houden zonder paden. Probleem, kloof hier en aardverschuiving daar: altijd terugkeren en anders proberen. Kaart en kompas waren handig geweest. Na een 1,5 uur kon een herdersmeisje mij toch de rotsen aanwijzen in het dal waar de dinosaurussporen waren. Had echter teveel tijd verloren en wilde in de klaren in Potolo geraken. Ninu Mayu links laten liggen, was blij dat ik eindelijk wist waar het pad lag. Daarenboven nog een fossiel gekregen van de meiske.Om 17u30 aangekomen in Potolo, 1 uur voor het donker. Joepie. Ik zie op het dorpspleintje 2 witte meiskes. Tzijn belgische en ik heb het gevoel dat ik ene nog gezien heb. Na wat zoeken blijkt dat we samen BTC-cursus hebben gevolgd in september. Ze had me toen verteld dat ze in Bolivie ging werken en nu loop ik haar hier tegen het lijf, in het hol van pluto dan nog. 1 familie heeft een kamer boven hun huisje met 2 bedden. De meisjes in het ene, ik in het andere en we spraken of het zo te houden. Voor de tweede nacht op rij slaping voor 1 euro.

27 december

Teruggekeerd naar Sucre met camion om 9u. Alle transport in de Jalqa regio is rond deze periode. We kruisen dus verschillende andere camions. 3 keer wordt er bij het kruisen gegooid met ik weet niet wat naar elkaar. Mijn buurman vangde iets eten-achtig op met zijn gezicht. Lieve mensen, die Bolivianen.Rond de middag terug in Sucre. Eten in de centrale markthal, de topattractie volgens mij in Sucre. Middag internettend doorgebracht en om 19u bus genomen naar Cochabamba, een uur of 10 verder.

28 december

Na een vlotte rit kom ik om 5u40 aan in Cochabamba. Verderop in de stad vertrokken er om 6u bussen naar Toro Toro. Ideaal dus, was net op tijd. Toro Toro is 138km verder, goed voor 7u bus. Mooie gemiddelde snelheid van 20km per uur dus, kwist op voorhand dat het dus wel een spektakelweg zou worden.

Mijn vermoeden bleek te kloppen. Hobbel de bobbel door een canon en af en toe door zijriviertje dat de canon binnenloopt. Ongelooflijk waar die bussen hier overal over moeten.

Rond Toro Toro ligt het nationaal park van Toro Toro, vooral bekend omdat het er vol dinosaurussporen ligt. Smiddags om 15u vertrokken voor bezoek aan grotten met 2 Hollandse meiden die ik tegen het lijf gelopen was, Marly en Sanne. Eigenlijk te laat om te vertrekken, maar we hoorden dat de dag erop 400 scouts van over gans de wereld de grotten gingen bezoeken en zoveel gezelschap zagen we niet zitten.

Bezoek aan de grot was spectaculair. Geen grot met verlichting en paadjes en zo. Afdalen met touw en van de ene naar de andere zaal kruipen door gaatjes en gangetjes waar de iets bredere medemens simpelweg niet door zou kunnen. De stalagmieten en tieten waren prachtig. Na een uur hadden mijn batterijen er genoeg van. Natuurlijk niks van reserve voorzien door onze 16-jarige gids Eber, maar voor 2,5 euro kun je nu ook niet zoveel professionalisme verwachten. Resultaat: 2 mooie builen en veel vliegende vogeltjes gezien rond mijn hoofd. Na een uur of 2 terug uit de grot geraakt en dan nog 8km door het donker terug naar Toro Toro.

29 december

Vandaag opnieuw op pad met den Eber, nu voor een tocht naar El Vergel. Veel dinosaurussporen tegengekomen. Dat houdt dus in dat er versteende voetstappen te zien zijn, crazy als je bedenkt dat die soms van 100 miljoen jaar geleden zijn. Hele mooie wandeling met een natuurlijke stenen brug, watervallen, uitzicht over de canon en veel gezever met Sanne en Marly. Ze kunnen er een twa van. Onder andere nieuwe toeristische attractie bedacht: El Buro Boraccio. Ik bespaar u de inhoud.

30 december

Om 6u bus terug naar Cochabamba. Het had gans de nacht geregend. De weg was al goed opgedroogd, gelukkig geen nieuwe moddertocht. Wel waren de riviertjes waar we door moesten ferm gezwollen. Eentje een beetje heel veel. De chauffeur stopte en bestudeerde het zaakje. Als hij er al niet gerust op was, moet je niet vragen hoe gerust ik er op was. Maar ze gingen het proberen. Met de bus door een riviertje met sterke stroom, waarom niet. De middengang, die vol mensen stond moest uitstappen en via de stenen over de rivier. Sanne, Marly en ik stapten ook uit, we zaten liever niet in die bus. Spannend toen de bs vertrok. Eventjes een hapering om over een steen te geraken maar de bus spoelde niet weg. Jeeha! Probleemke, de rivier stond te hoog en we konden er niet over via de stenen. Ondertussen stond de bus wel al aan de overkant vaneigens. Gelukkig kwam er net een camion aan. Wij presten ons met een man of 30 erbij, in een camion die al propvol zat. Man man, je had die toestanden moeten zien. De bus had het gekund en een camion is nog sterker, dus was er wel gerust op.

Nog 2 keer mogen uitstappen voor een doortocht van een riviertje, maar niet zo extreem. Wel 10 keer gevreesd dat de bus zou kantelen, maar alles ok. Minder ok was het oude ventje dat bij ons op de middengang zat. En maar kotsen en roggelen, ai ai. Nog een lekke band gehad maar al bij al toch in Cochabamba geraakt na een onvergetelijke rit.

In Cochabamba visum voor Bolivie verlengd en dan naar Jezus geweest. Op een heuvel staat hij hier uit te kijken over de stad, beetje zoals den Cristo in Rio de Janeiro. Die is 33m hoog omdat Jezus 33 jaar heeft geleefd. Hier is hij iets hoger dan 33m. Hij heeft 33 jaar en een paar dagen geleefd, leggen ze het uit. Tja...

In Cochabamba deed ik een telefoontje in een call centre voor 1,6 bolivianos. Ik betaalde met een briefje van 10. Den uitbater had vaneigens geen wisselgeld (hij had dus geen 84 eurocent!), dat is hier een dagelijks probleem. Daar waar de winkelier dan normaalgezien eventjes op zoek gaat naar geld bij zijn buur of zo, weigerde deze en werd kwaad. Hij pakte mijn 10 bolivianos en weigerde wisselgeld te geven. Het zaakje liep mooi uit de hand. Kwerd ook kwaad en probeerde mijn geld terug te pakken. Stond hij daar plots voor mij met een deegrol in de lucht. Beetje zoals in de strips, hilarisch. Dan maar politiepatrouille tegengehouden en meneer werkte plots meer mee.

31 december

Na een nachtje in 1 van de goorste alojamientos die ik ooit gezien heb bus genomen naar La Paz voor nieuwjaar. Prachtige busrit door de bergen en de altiplano. Leuk was dat mevrouw indiaan in sliep viel en dat haar kippen ontsnapten. Liepen er plots 2 kippen rond in de bus. Mooi is ook de handel die altijd rond de bus gedreven wordt als die stilstaat. Nieuwe bussen zijn echter hoger en dus gaat het handeltje soms moeilijk. Het eten wordt dan letterlijk binnengegooid, geld vliegt naar beneden en wisselgeld vliegt terug in de bus in een plastiek zakje.

Blij dat ik in La Paz geraakt ben voor om oudejaar te vieren. Voor de derde keer arriveer ik in Hostal Cactus, met de zalige Blanca die er werkt. Tis hier een beetje mijn thuis.

Met Sanne en Marly gaan eten, mijn oudejaarsmaal was lasagna van lama. Dan naar Loki Hostel geweest, een groot backpackerskot met cafe en al. Zalig om er 2 Australische en 2 Britten tegen het lijf te lopen. Had die mannen al een maand nie meer gezien. Feestje begon beetje saai, beetje Amerikaans-achtig, maar heb me later wel ferm geamuseerd. Na 12 uur met Sanne, Marly en een Argentijnse companie naar de Mongo's club geweest tot de vroege uurtjes. Twas een goe begin van het nieuwe jaar.

Nog enkele leuke gewoontes hier met nieuwjaar. De mensen vieren ook in familie. Ze eten gans de avond niet tot 12 uur, dan is het varken. Om 12 uur doen ze ook verschillende dingen voor een jaar vol geluk. Als je geen probleem wil hebben tijdens het reizen, loop je een toerke van den blok met een valies. Wil je veel geld, dan doen ze iets met fake papieren papier. Zo zijn er nog enkele dingen, maar kan er niet opkomen.

1 januari

Pas smiddags wakker geworden. Dagje rondgewandeld in La Paz en naar El Alto geweest. Das een voorstad van La Paz vanwaaruit je een prachtig zicht hebt over de stad in de diepte. La Paz is echt tof, ik kan er nie genoeg van krijgen. Twas wel kalm vandaag. Leuk is dat de schoenpoetsers er hier uitzien als terroristen met een muts waar enkel hun ogen zichtbaar zijn en een pet er ver over getrokken. Dat omdat ze niet herkend willen worden terwijl ze hun minderwaardige job doen. Ook leuk zijn de hoedjes van de vrouwen hier. Magritte-achtige potten die wonderwel blijven staan op hun hoofd.

Voila, we zijn er weer. Rest mij nog een gelukkig nieuwjaar te wensen. Prospero año!

Jugo de tumbes,mmm

2008-12-24T17:00:00.000-08:00

Hola

19 december

Rond de middag kwamen we aan in Uyuni, na onze jeepvierdaagske. Nora en Sara verlieten de mannen, zij vieren kerst in Argentinie. Samen met Toon en Olle wilde ik naar Potosi gaan. Potverdikke, alle bussen naar Potosi vertrokken pas om 18u30 savonds.

Dan maar een wandelingetje gedaan naar een ‘treinkerkhof’ net buiten Uyuni. Bleek verdorie nog de moeite te zijn. Heel rare sfeer en ongelooflijk hoeveel treinen er stonden te roesten.

Uiteindelijk dan savonds de bus op naar Potosi. Slecht 208km ver, maar wel 6 uur bobbelen over onverharde wegen door de bergen. Reken de gemiddelde snelheid maar eens uit. (voor de luieriken: 35km/u) Snachts rond 12u30 aangekomen in Potosi, er zijn leukere uren om aan te komen.

20 december

Potosi is een stad met een rijke geschiedenis, door de aanwezigheid van Cerro Rico. Dat is een berg die vol zilver en andere mineralen zit.

Smiddags de mijnen bezocht. Die worden nog gerund zoals in de koloniale tijd, honderden jaren geleden. Dat wil zeggen: erbarmelijke omstandigheden. Als je in de mijn gaat werken, heb je normaalgezien nog 10 á 15 jaar te leven vooraleer je longetjes het begeven onder de giftige dampen of onder een instortende mijngang.
Het bezoek startte beneden de berg met een verkleedpartij en een bezoek aan een mijnwinkeltje. Daar colabladeren en limonade gekocht, als offer voor meneer de mijnwerker. Ook niets minder dan dynamiet gekocht. Dit is hier de enige plaats ter wereld waar je gewoon legaal langs de straat een staaf kan kopen. Demonstraties zijn verboden voor toeristen, maar op simpel verzoek dan weer niet meer verboden, haha.

(tussendoor: de mijnwerkers draaien op colabladeren. Toen de katholieke Spanjaarden hier 500 jaar geleden toekwamen werd hen dit verboden want Jezus had dit niet graag. Toen bleek dat de mijnwerkers echter geen meter meer vooruit geraakten in de mijn, mochten we toch opnieuw, mits betalen van taks aan de paus...)

Het begon te regenen en donderen, grijs en vuil weer dus. Dat pastte bij de omgeving en de sfeer. We gingen de mijn in en kwamen al vlug bij Jezus. Daar werden colabladeren geofferd. De gids, een ex-mijnwerker vroeg om veiligheid, veel mineralen en hoge mineraalprijzen op de markt in Londen. Vervolgens 1 verdiep afgedaald in de mijn en toen kwamen we bij de duivel terecht. Het is zo dat de mijnwerkers geloven dat in de grond den duivel heerst. Hier werden opnieuw colabladeren geofferd maar daarmee alleen is den duivel niet content. Hij kent het goe leven. Hij kreeg een sigaret in de mond en een drankje van 96 procent alcohol, alstublieft. Enkele druppels op de grond, eventjes nippen en dan uw borst ineen voelen schrompelen. Miauwkes.

Vervolgens verder afgedaald tot -7. De gids legde het systeem uit. Ze werken hier nog zoals in de middeleeuwen. Door stukjes gekropen waar ik als halve claustrofoob geen fan van was, maar alles ok.

Het was zaterdag en daarom weinig mijnwerkers aan het werk. We kwamen geen tegen, jammer want zo is het toch moeilijker om een realistisch beeld van het werk te krijgen, maar toch maakte het bezoek sowieso al indruk. Wel 2 keer dynamietexplosie gehoord verderop in den berg, dus enkelen waren elders bezig. Eens terug buiten demonstratie gekregen van dynamietexplosie, amai mijne wrak. Gans Potosi kon meegenieten.

21 december

Smorgens vertrok Toon terug richting Belgie en de Zweed naar Santa Cruz. Terug 'soltero' dus. Ochtendwandeling door het mooie koloniale Potosi en nationaal munthuis bezocht. Heel interessant om te zien hoe ze uit het zilver munten maakten. Enige overblijvende machine ter wereld uit die tijd om zilver te persen, 2 verdiepen groot, op onderste verdiep aangedreven door muilezels. Ze hadden ook mooie schilderijen, waaronder enkele vlaamse. Hierna nog museumke van een zilversmid bezocht. Op de foto zijn ze koeiekoppen aan het kappen, gewoon op den betonnen vloer. Mjammie hammie.

Smiddags busje naar Betanzos genomen. Een boerengat, ik wist niet eens of er een hotel zou zijn. Het was er echter marktdag en wilde wel een authentiek marktje van 'campesinos' op het platteland zien. Was een meevaller, was enige gringo tussen al die mensen in hun traditionele, kleurrijke kleren. Ik heb er een camion afkomstig uit Meulebeke gezien. (waar de helft van mijn stamboom ligt) De prijzen waren zalig. Om een idee te geven. Ik sliep in een bed (hum hum) voor 1,5 euro en had zwaar avondmaal voor 0,5 euro.

In de buurt waren er rotsschilderingen. Beetje rondgevraagd hoe ik dat kon vinden en Amelia wilde mij gidsen. Een meisje die chicha verkocht, een soort lokaal maisbier dat vreselijk smaakt. Bleek dat ze boter bij de vis wilde. Geen probleem, ik bood haar voor een halve dag evenveel als ze die dag had verdiend. (2 euro) Was niet genoeg voor haar en dan maar 'gracias vo de moeite' gezegd.

22 december

Smorgens vroeg vertrokken voor een wandeling naar de rotsschilderijen. Wist dat ze ongeveer 4 km veraf waren en telkens richting gevraagd aan de mensen die ik tegenkwam. Beetje zitten sukkelen in de velden, sommigen spraken enkel Quechua en mijn Quechua is niet zo fameus. Na een uur of twee wandelen en 'triatlonees klimmen' (geleerd in Marokko: nie peisen, recht naar boven) de rotswand gevonden. Er bleken meer hartjes en '...was here' dingen op die wand te staan dan prehistorische toestanden. Toch enkele kronkelingskes en krabbels gevonden die wel prehistorisch zouden kunnen zijn. Echter, de wandeling op zich was zeker de moeite. We klaagden dus niet.Smiddags dan willen vertrekken naar Sucre, 100 km verder. Aan de grote weg wachten op bussen die vanuit Potosi die passeerden. Probleemke: in 1,5 uur passeerden slechts 3 bussen die alledrie al stampvol zaten. Dan maar beginnen liften. Samen met Javier en Nelson werd ik opgepikt door een lege camion. We mochten gratis mee als we hielpen laden, iets verderop. No problemo. Na 20 km stopten we langs de weg om te laden. Nee, geen patatten of zo, wel een jeep. Had geen idee hoe we dat konden laden maar dat kwam wel in orde zeiden ze mij. We moesten de jeep duwen, maar dat ging nie goe. Dan hielp de eigenaar maar, zijn zoontje van 12 moest sturen. We duwden hem tot hij vanzelf de berg kon afrollen naar een simpel laadsysteem. De camion staat gewoon voor een soort oprit, 1m lager waardoor we de jeep er gewoon in konden duwen.

Vervolgens nog 80km gehobbeld door de bergen. Die jeep wikkelde als ne zot, maar de banden bleven waar ze stonden. Maar goed, want geplet worden vind ik niet leuk.

23 december

Dagje opt gemak. Smorgens genoten van mijn ontbijt in de markt. Beneden heb je alle groenten, vleeswaren en zoveel meer. Zalig zijn de heerlijke sappen en milkshakes die ze voor je persen. 2 glazen voor 30 eurocent. Ook standjes met mousses en gelatines van vanalles voor 10 cent. Voor de liefhebbers: al eens gelatine van koeienpoot geprobeerd? Ik nie, maar het bestaat hier wel. Boven kun je vanalles warm eten, met uitzicht op de markt beneden. Ook de duiven zitten boven op de balken, boven het stuk van de beenhouwers. Hygienisch? Mja, aan de witte strepen op de balken te zien nie echt...

Gans mijne morgen al etende doorgebracht. Gazetje lezen en ook hier kan ook niet ontsnappen aan Yves en zijn avonturen. Eerste punt bij buitenlands nieuws. Smiddags rondgewandeld in Sucre-city. Mooi, allemaal witte gebouwen. Wist je trouwens dat Sucre de hoofdstad is van Bolivie en niet La Paz zoals wij denken. La Paz is enkel waar de regering zit.Sucre is al iets anders dan de andere steden. Minder indigina's, dus meer mooie meiskes. Meevaller. Ook zijn ze hier al minder fan van Evo Morales, eerste indigina-president. Indigina's zijn altijd al onderdrukt geweest, dus dat is wel een prestatie van den Evo. In de bergen is hij overal populair, hier echter al minder. Enkele rijkere regio's willen onafhankelijkheid, tiens waar hebben we dat nog gehoord.

In de namiddag ook beginnen zoeken naar een organisatie om vrijwilliger te spelen met kerstavond. Iemand had me voorgesteld dat te doen in een organisatie in Cochabamba, maar ben daar niet geraakt. In Sucre zullen er ook wel straatkinderen en wezen zijn, dacht ik, en internet bevestigde dat. Na een uur of 2 zoeken dat tehuis gevonden en mevrouw de non vond het prima dat ik morgen een handje ging toesteken voor kerst.

Savonds nog nen Paceña gaan drinken. Niet veel speciaal maar wel leuk om te zien wat de barman deed. Hij pakte een dreupelglas, goot een teugske uit aan de voordeur en vervolgens in zijn kassa. Een offer aan Pacha Mama, das moeder aarde van bij het incageloof. Heb gezegd dat hij de volgende keer een geutje in mijn mond mocht doen ook. In het terugwandelen kruiste ik het centrale plein. Ongelooflijk hoeveel indiginavrouwtjes daar de nacht doorbrengen met hun kindjes.

24 december

Smorgens een uur te laat toegekomen bij hogar 'Tata San Juan De Dios' want juist microbus genomen, maar verkeerde richting. Ik had al wat activiteiten in mijn gedachten om te doen met die bengels. Wat bleek tot mijn grote verbazing: twas een babycreche! Potverdikke, tegenvaller. Ik zat op de plaats voor achtergelaten babytjes tot 2 jaar. Die organisatie had ook bengels, maar die zaten elders. Heb me toch geamuseerd. Tatata spelen, koelie koelie doen en zo. Ook eten geven en zelfs ne pamper ververst. Na de voormiddag had ik het toch wel gezien. Heb er nen draai aangegeven en weg was ik.

Mijn middag dan doorgebracht zoals gisteren. Vooral eten en uitproberen op de markt dus.De fruitmilkshakes vergeet ik nooit. Mijne favoriet: jugo de tumbes. Gemaakt van onrijpe, vreemd uitziende passievruchten. Ook de fuitsalades met yoghurt en creme fraiche moet je hier meegemaakt hebben. Ook nog wandelingske gedaan naar uitzichtpunt en kerkhof. Bijna iedereen ligt hier in een muur. Als je er op let valt het ook op hoe kort de mensen hier leven.

Met kerst loopt de stad hier vol campesinos. Dat zijn de indiginas van op het platteland. Ze komen hier omdat er met kerst verschillende acties zijn voor arme mensen. Een beetje à la Sint Maarten, ge zou ze moeten zien rondcrossen en frettenMijne kerst wordt nen eenzamen. Snif snif. Nog vergeten dat ik hier eigenlijk iemand kende. Den Jamie van bij Lake Titicaca, maar is nu te laat om hem te bereiken. Zal straks in bedje kruipen en in dromenland kerst vieren. Morgen om 6u eruit. Met de camion ga ik de bergen in voor een dag of 3, mijn bagage mag ik achterlaten in het hostel. Hopelijk gebeuren er deze keer geen rare dingen mee. (ik denk namelijk dat ik zo mijn 40 euro ben gewisseld in 40 papieren euro's, zie vroeger)

Ale, aan iedereen een feliz navidad!

Hans

Wurklich? Genau! (Salar de Uyuni)

2008-12-22T18:38:00.000-08:00

Hola,

We starten met de jeepvierdaagse met chauffeur Abel, kokin Nilda, belgen Toon en mezelf, zweed Olle en de zwitserse meiden Nora en Sara. In deze blog veel foto's, gewoon omdat die toch zoveel meer waard zijn dan mijne zever in een gebied als deze.

Dag 1 – 16 december

Meteen hele mooie landschappen. Eerst de Wild West landschappen rond Tupiza, dan de bergen in en uit .

Ondertussen palmen min mp3 en Olle’s ipod de boxen in, zalig om zo door de landschappen te glijden. (hoogtepunt: Jan Hammer – Crockett’s Theme terwijl je door de altiplano zweeft)

We doen een stop in de hoofdstad (San Pablo de Lipez) van de provincie. Je moet weten dat die provincie bijna zo groot is als Belgie en er wonen ....5000 mensen. Ook de hoofdstad was niet echt een metropool te noemen. Ik schat een hut of 40.

In een ander dorpke leuk museumpje bezocht ter grootte van 1 kamer met dinosaurusachtige beenderen.

Als ik het mij goed herinner arriveren we savonds in een klein dorpke van een huis of 30. We zien nog net hoe de geslachte en gevilde lama’s (gelukkig eerst geslacht, dan pas gevild) weggebracht worden en we spelen nog een beetje met de koppen die buiten liggen. Foto’s verkrijgbaar op verzoek. Daarna nog voetballen met 3 lokale kindertjens. Zoals ik eerder al ervaren heb, is voetballen op 4000m meer naar lucht happen dan op een bal schoppen. Ook voor den eerste keer cocabladeren geprobeerd. Dat gaat zo: ge moet bladeren in uw mond stoppen en laten vollopen met uw speeksel zonder al te hard te kauwen. Dat tot je een pingpongbal hebt. Dan een alkaloide of zo toevoegen in uw mond, dat zorgt dat de werkende stof vrijkomt. Een vree gedoe allemaal. Normaal moet uw mond wat verdoofd voelen, maar heb eigenlijk weinig gevoeld buiten de slechte spinazie-achtige smaak.

Dag 2 – 17 december

Op een crimineel vroeg uur eruit, ik denk dat het 5u was. We passeren onze eerste meren met flamingo’s. Eigenlijk zijn dat maar domme vogels maar ge kunt nie geloven hoe prachtig het is als ze over het water vliegen met een groepje. Jammergenoeg mankeer ik zoom voor deftige foto’s hiervan. (grrr Mille...) We zitten veel in de jeep, maar de landschappen blijven verbluffend dus het verveelt geen seconde. Ook de companie is aangenaam en zevert er op los. Toon en ik hebben discussies of wij nu Vlaams of Nederlands praten. Andere wederkerende gespreksonderwerpen zijn de stoelgang van Nora, de neutraliteit van Zweden en Zwitserland tijdens de oorlogen (jaja!), mijn kapsel...en nog zoveel meer interessants. Af en toe ook goeiendag zeggen tegen enkele vicuna’s of lama’s.

Smiddags stoppen we op een plaats om te eten. Terwijl onze lieve Nilda kookt zitten wij buiten in een warmwaterbron. Zalig. Warm badje met op de achtergrond een meer met flamingo’s.

Het is al tegen de avond als we 2 hoogtepunten op ons program hebben. Eerste is Laguna Verde. Een prachtig groen meer met Volcan Licancabur op den achtergrond. Raar beeld. De groene kleur komt door bepaalde mineralen.

Iets verderop passeren we geisers. We doen een ongezond wandelingetje in de zwaveldampen. Die geisers zijn putten waar je de lava in ziet blubberen, vrij cool zicht. Toon test de chemische reactie pipi-kokende lava. We hadden het iets spectaculairder verwacht.

Dag 3 – 18 december

Smorgens is de eerste stop weer een laguna, Laguna Colorada meer bepaald. Deze keer is de kleur rood. Ongelofelijke natuur hier, precies andere wetten. Meren in groen, wit, geel, rood, geen probleem Alles is hier net ietske extremer. Ietske meer wind, ietske hogere bergen, ietske grotere vakten, veel wilder...Vervolgens rit verder gezet en plots duiken rare steenformaties op vanuit het niets. Surrealistische vormen, beetje achtergedaan van Salvador Dali. De bekendsten is de ‘arbol de piedra’
Opnieuw mooie dag met de een eerste, kleinere zoutvlakte op het einde. Voorsmaakje voor het orgelpunt van morgen: de Salar de Uyuni, swerelds grootste zoutvlakte.
Ondertussen krijgt de groep bij de foto's meer en meer rockallures...Savonds slapen we in een zouthotel. Volledig opgebouwd uit zout, anders zou het geen zouthotel zijn natuurlijk.

Dag 4 – 19 december

Om 4u30 opgestaan. Licht was er niet en op de scharrel vlug vertrokken om de zonsondergang te kunnen zien vanop de salar. De Salar de Uyuni is iets speciaal. Alleen hiervoor wilde ik al lang naar Bolivie komen.

Het is simpel: onder je zout en boven je de hemel. Ergens daartussen sta jij en rond je zie je niets anders. Meer heb je nagenoeg niet in de Salar de Uyuni, en toch zo immens mooi. Als het regent weerspiegelt de hemel nog eens en naar het schijnt lijk je dan te zweven tussen de wolken.

Na de mooie zonsopgang doorgereden naar Isla Incahuasi. Dat is eigenlijk een soort koraalmassief, dat ooit lag in de zee. (de salar is eigenlijk een uitgedroogde zee) Het eiland staat vol immense cactussen. Die groeien 1 cm per jaar volgens onze gids. Als je weet dat daar tientallen cactussen van 7-8-9m en hoger staan, reken dan maar hoe oud die zijn. Of het sommetje van de gids klopt, ik weet het niet, maar oud zullen ze wel zijn.

We ontbeten langs het eiland en begonnen de fotosessies. Aangezien er bijna niets te zien is aan de horizon, zijn er geen referenties op de foto. Leuk voor wat spelletjes, sommige redelijk pijnlijk.

De laatste stop was tegen de rand van de salar, waar er aan zoutwinning gedaan wordt. Mooi voor de foto.
Tot hier de Salar en surroundings. Que bonito, echt waar.

Eres malo, ladron, vendejo, cabron, hijo de la...!

2008-12-15T13:15:00.000-08:00

Hallo

4 december

Smorgens afscheid genomen van de familia Fuentes. Moeder Fuentes stond me met de tranen in de ogen uit te wuiven toen mijn bus richting Puno vertrok. Puno ligt aan het Titicacameer, met zijn 3800m het hoogst gelegen meer volgens velen. Volgens anderen dan weer niet.

Smiddags Puno beetje verkend en mijn eilandbezoeken voor de volgende dagen geregeld.

5 december

Smorgens den boot op naar Islas Buros. Dat zijn drijvende eilandjes, gemaakt van tortora, een soort riet. Een bepaald volk is honderden jaren geleden zo beginnen leven om te ontsnappen aan den vervelende vijand. Vrij curieus om op zo’n eiland rond te lopen, voelde niet 100 procent stabiel aan. Om de zoveel maanden moeten de bewoners een nieuwe laag aanmaken, want de tortora rot weg.

Van de drijvende eilanden vervolgens terug de boot op naar Isla Amantani. Das een eiland met een aparte cultuur, goed bewaard doordat het zo geisoleerd ligt. Auto’s en zo zijn er nog niet en de paadjes en terrassen stammen nog van voor de inca’s. Ik logeerde er bij een lokale familie, een vorm van toerisme die de lokale bevolking ten goede komt. Moest van gastvrouw Martina meteen rusten terwijl zij eten voor me maakte. Haar keukentje was superprimitief maar prachtig om zien. Dan moest zoontje Jorge Luis van 7 mij gidsen naar de ruines van Pachamama (Moeder Aarde bij de Inca’s) De ruines stelden nie veel meer voor maar de wandeling naar de top van het eiland leverde mooie beelden op.

Het avondeten vond plaats in het keukentje met 1 onnozel kaarsje als verlichting. Elektriciteit is er nog niet. Ik ontdekte in totaal 7 kinderen, een stokoud omaatje en pa en ma Pedro en Martina.

6 december

Smorgens heerlijk ontbijt. Soort pannekoekachtige dingen. Heerlijk om de kleine bezig te zien, elk met een prachtige muts. Beetje 'wippe wippe' beginnen spelen. Leuk maar toch gene aanrader, ze werden net iets te enthousiast en er vielen net geen slachtoffers.

Normaalgezien moest ik om 8u een bootje op richting mijn laatste eiland, Isla Taquile. Vanuit het haventje kwam er echter iemand aangelopen om te zeggen da ik vroeger moest zijn. Op de kleine paadjes met madre Martina naar beneden, die dan vaneigens nog ne zware zak op haar rug had. (die indianevrouwtjes komen nooit buiten zonder ne zak op hun rug) Hobbel de bobbel....klets boem vaneigens. Martinaatje toch...

Ik bleek bij ne toegevoegd te zijn bij nen toer van toeristen. Vandaar da ik een vroeger bootje had. Het was slechts een uur varen, maar wat voor een uur. Het water stond wild en wij vaarden evenwijdig aan de golven. Kbegrijp nog altijd niet dat we niet verzopen zijn. Eens op het eiland sprak ik met meneer kapitein af da ik de groep ging verlaten, ik moest om 14u30 in een ander haventje zijn.

Isla Taquile was gelijkaardig aan Amantani, echter weer met eigen klederdracht. Het eiland verkend en vooral genoten van de rust. Op den top van een bergje was het zalig om de locals te bestuderen die in hun kleurrijke kleren door de veldjes waggelen. Eigenaardig is dat geen seconde verloren blijkt te gaan bij de vrouwen. Elke wandelende vrouw heeft een tolletje in haar hand waarmee ze draad aan het spinnen is.

Iets voor 14u had ik het haventje gevonden en had als snel door dat iets niet klopte, ik vond ons bootje niet. Na een beetje rondvragen bleek dat die al vertrokken was. Communicatiefoutje. Ik had 14u30 verstaan (dos y media) in plaats van 12u30 (doce y media) Gelukkig was er om 14u nog het laatste bootje van de locals naar Puno. Ideaal. Op het bootje zag ik dat 4 oude ventjes onderling cocabladeren aan het uitwisselen waren. Ze legden me uit dat zij geen goeiendag zeggen tegen elkaar maar bladeren uitwisselen als teken van respect. Nog altijd stond het Titicacameer wild, maar nu voeren we mee met de golven, dus da viel mee. We werden constant opgeheven door de golven en vervolgens vooruit gegooid. Plots sloeg de motor echter af. Stuurloos ronddobberen als een speelbal van de golven, leuk is anders. De brandstofslang was door de golving losgekomen. Na 10 minuutjes was het probleem opgelost en kon ik mijn zwemplannen voor de tweede keer die dag opbergen.

Savonds nog van de haven teruggekeerd naar centrum-Puno in een taxibakfiets. Had gezegd dat ik enkel meeging als ik zelf mocht rijden en even later was ik het middelpunt van de belangstelling in de chaotische drukte van het centrum. Uiteindelijk nie mogen betalen, want ik had tenslotte het werk gedaan.

7 december

Smorgens de bus genomen richting Copacobana, Bolivie. Vlotte grensovergang, zat in een speciale gringobus die je afzet aan geldwisseling en de migratiediensten en die je vervolgens terug opwacht over de grens. Luxe, geen gedoe met krapuul van grenstaxichauffeurs. Enkel een tijdje moeten wachten op 2 amerikaanse toeristen. Die zijn hier nie graag gezien. (moeten bijvoorbeeld een visum van meer dan 100 dollar betalen terwijl de rest van de wereld gratis binnen mag)

Copacobana is een dorpke die ook aan het Titicacameer ligt. Gezellig met een mooie kathedraal waar ze auto’s aan het dopen waren. Smiddags op het gemak in het zonneke een beetje mijn boliviegids verkend. Hierbij ook mijn eerste Boliviaans pintje verkend. Savonds een topje beklommen om er de zonsondergang over het meer te bekijken.

8 december

Smorgens weeral een bootje in, was al blij dat het voor de laatste keer was. Isla del Sol scheen heel interessant te zijn, dus dat er nog bij gepakt. Samen met 4 gasten van mijn hostel: Jamie (uk), Melanie (dui), Isabel (mex) en Fernando (col). We werden aan de noordkant van het eiland afgezet en kregen wat uitleg over ruines en geschiedenis daar. Dan kozen we om te voet naar het zuiden te gaan, waar we opgepikt zouden worden om 16u.

Onderweg werd de duitse echter misselijk en we gingen nie vooruit. Samen met Jamie dan vooruit gelopen om de bootman te vragen te wachten. Die wilde maar 5 minuten wachten. Daarenboven was er nog een local die zei dat er nog een anderen boot was iets later. Ik wist echter dat da nie waar was, twas ene die zelf zijne priveboot wilde verkopen en daarom den andere bootman aanspoorde om te vertrekken.

Uiteindelijk vertrok onze boot en een kwartier later kwam de rest aan met de duitse. We konden dus niets anders doen dan zelf ne boot te regelen en juist ja, wie bleek er een boot te verhuren, die kerel van daarnet. Ik was echt razend en heb al wa ik kon in het Spaans naar zijne kop geslingerd. (samenvatting zie je in de titel) Ik wilde van geen kanten met die mens varen maar Isabel regelde het toch. We betaalden met zijn vijven 250 bolivianos, terwijl we voor de andere boot elk 10 hadden betaald. (maar da was niet prive) Bij het uitstappen in Copacobana duwde ik die vent bijna in het water. Zo’n misbruik maken van iemand die ziek is, tkon er nie in bij mij.

9 december

Smorgens bus genomen naar La Paz, de hoofdstad van Bolivie. La Paz is de hoogste hoofdstad ter wereld, 3600m denk ik. We kwamen er van boven in gereden, prachtig. La Paz is echt een coole stad, geen echte grote invalswegen, ge rijd gewoon straatje in, straatje uit richting het centrum. Geen enkele straat loopt hier plat.

In het hostel in La Paz deed ik rare ontdekking. Diep in mijn backpack heb ik een portefeuille met redelijk veel geld en mijn bankkaarten. In mijn zakken heb ik nooit veel zitten. In die portefeuille zat ook 40 euro, reserve om eventueel in nood te wisselen. Nu bleek dat iemand die echter voor mij al gewisseld heeft in 2 papieren biljetjes van 20 euro. Ze zien er heel goed, met de vermelding ‘Banco De La Fortuna? (bank van het geluk) Wie da gedaan heeft, wanneer, het is mij een raadsel. Het had veel erger kunnen zijn, want aan mijn dollars en bankkaarten is niet gekomen.

Heb het nie aan mijn hart laten komen en genoten van een namiddagje toeterende auto’s en uitproberen van spotgoedkope streetfood. De heksenmarkt bezocht, da zijn kraamkes waar rare dingen worden verkocht. Leukst zijn de gedroogde lama-embryo’s, die zorgen ervoor dat er niemand sterft in uw huis. Ook opgeblazen kikkers kun je kopen, die helpen je bij het onderhandelen. Interessant was ook het museum van de coca. Cocabladeren spelen in Bolivie een belangrijke rol in het traditionele leven. Er wordt hier dan ook deftig gekauwd. Het westen probeert echter de cocaproductie aan banden te leggen. In plaats van de cocaineproblemen bij ons aan te pakken, verbieden we van den eerste keer de productie. Dat coca op vele goeie manieren kan gebruikt worden, dat coca een eeuwenoude geschiedenis heeft, dat duizenden mensen hier van de productie leven....tja.....

Savonds om 17u nog een driedaagse beklimming geboekt van de Huayna Potosi, 6088m. Doordat ik zo laat ben en doordat het agentschap sowieso al een Engelsman had, een goe prijsje kunnen bedingen.

10 december

Om 8u moest ik in het bureau zijn. Mijn compagnon Stewart bleek ook 23 te zijn, meevaller. De gids was Nelson, 24. Wel raar dat ze me zeiden dat hij al 15 jaar ervaring had, maar toen bleek dat hij op de berg woonde, werd alles duidelijk

Busje bracht ons naar basiskamp op 4700m. Twas slecht weer en de Andesreuzen kwamen slechts af en toe te voorschijn als monsters tussen de wolken. Ik kon me nie inbeelden da ik daar op moest kruipen. We wandelden de eerste dag een half uur naar de gletsjer om te oefen met ons materiaal. Ik leerde hoe je met crampons een helling op- en afloopt, afhankelijk van de hellingsgraad. Zot hoe steil we konden gaan, ik schat hellingen van 60 procent. Ook een verticale ijswans beklommen met piolet en crampons.

11 december

Op gemak opgestaan, we hadden slechts een kleine 3 uur te klimmen. Het belang van de eerste 2 dagen zat hem vooral in het acclimatiseren aan de hoogte. De Jappen die ook in het basiskamp zaten, sneuvelden smorgens al wegens hoogteziekte.

We klommen tot het tweede kamp op 5150m hoogte. Alles ging vlot en de zee van tijd in het kamp verdeden we al kaartend en babbelend met de andere 4 klimmers. Bij zonsondergang iets vrij raar gezien. Rotsen die oranje verkleuren onder invloed van de zonnestralen, bizar.

Savonds steeg de spanning. We moesten om 12u30 snachts opstaan voor de beklimming. Alles klaargezet en rond 19u gaan slapen.

12 december

Nauwelijks een oog dichtgedaan, maar voelde me toch in form. Wel lichte pijn in het voorhoofd, maar de adrenaline pompte in mijn bloed. No problemo dus.

Om 12u30 eruit, iets eten en ons klaarmaken. 3 broeks, 4 vesten, 2 paar handschoenen, crampons, piolet, chocola en om 1u30 vertrokken. Twas volle maan, prachtig heldere nacht om te klimmen. Ik genoot en we gingen goe vooruit. Vele tientallen meters diepe spleten van gletsjers, soms tricky om erover te springen. We waren met drieën vastgebonden aan een koord en had veel vertrouwen in de gids. Alles ging dus goe tot hier.

Terwijl het licht van de zon rond 6u aan ging, ging mijn licht stilletjes aan uit. Ik had me opgeofferd om de rugzak te dragen, niet zwaar maar toch een kilo of 6. Ik voelde me leeg lopen. Elke stap was een opdracht en ik hapte als ne vis naar lucht. Rond de 5800m hadden we nog 2 uur te gaan. Heb nog nooit zo afgezien in mijn leven. De Huayna Potosi is een van de makkelijkste 6000m-bergen ter wereld en had het echt onderschat. Nie veel geslapen, weinig zuurstof in de lucht, constant geconcentreerd zijn,....Daarenboven is in deze periode van het jaar de sneeuw zacht, extra lastig om te klimmen. Ik moest en zou echter op da ding staan. Vamos vamos, venga venga! (1 stap vooruit) Vamos vamos, venga venga! (volgende stap vooruit)....

Na enkele moeilijke, technische stukken rond 7u30 (denk ik) de top bereikt. De voorbije 2 dagen aan dit moment zitten denken: grote euforie en zo.... In realiteit ben ik bovengekomen, neergevallen en de eerste 5 minuten halfdood liggen puffen. Daarna rechtgekomen, maar echte euforie of zo, nee. Daarvoor was ik te leeg en zat ik al meer te denken hoe ik in godsnaam beneden zou raken. Enkel voor de foto met mijn compagnons Stewart en Nelson gedaan alsof ik Ok ben, haha.

Uiteindelijk zijn we met 3 van de 8 klimmers boven geraakt. De rest sneuvelde in de strijd. Sommige op 200m van de top. (even op de tanden bijten zou je dan denken, maar da werkt nie meer op een berg/hoogte die u uitknijpt)

Veel tijd hadden we niet, want we waren al laat voor de afdaling. De zon zorgt er namelijk voor dat de sneeuw smelt en zich vermengd tot ijs. Dat is een probleem omdat dat in uw crampon blijft plakken en ijs op ijs, da geeft een afdaling in 20 seconden... We moesten dus nagenoeg bij elke stap onze crampons ijsvrij slaan. De afdaling was een hel, totaal leeg zijn en toch nog supergeconcentreerd moeten zijn. Na ongeveer 3 uur bereikten we het eerste kamp. Alledrie hadden we ondertussen ferm pijn in onze kop. Ge kunt het vergelijken met ne ferme kater, bij iedere stap ne klop in uw voorhoofd. (heb ik van horen zeggen)

Na een uur rusten verder afgedaald naar het laagste kamp, door de hoogtedaling was de pijn toen al weg. Rond 15u smiddags stonden we terug in La Paz, moe maar terug mens. De Huayna Potosi, tis tegelijkertijd een van de mooiste en verschrikkelijkste ervaringen uit mijn leven geweest.

In het hostel wachtte Toon mij op. Toon is ne maat uit Antwerpen die toevallig die via mijn facebook ontdekte dat ik Ecuador-Peru en Bolivie aan het afreizen was. Net op hetzelfde moment is hij met hetzelfde bezig. Toeval... Hij had ook 2 Zwitserse meegebracht, Nora en Sara.

13 december

Deftig uitgeslapen, den eerste keer in 4 weken. Echt waar.

Smiddags ‘de vallei van de maan’ gaan bezoeken. Stukske natuur naast La Paz.

Daarachter nog een beetje rondgedoold langs de Prado, de grootste straat in La Paz. La Paz heeft het echt voor mij. Morgen vertrek ik er maar ik kom terug vooraleer naar Peru te gaan.

14 december

Weer op het gemak opgestaan en met Toon, Sara en Nora ga ik de Salar De Uyuni doen, wilde natuur en zoutvlaktes in het zuidwesten. Zeker en vast een hoogtepunt. Om 12u bus genomen naar Oruro. Vanuit Oruro savonds om 19u nachttrein naar Tupiza genomen. We hadden de allerlaatste tickets, chance. In 4de klasse....clase popular. Zalige ervaring. Zonder nul komma nul komma comfort 14 uur geboemeld aan 40 per uur. Ik lag op de grond te slapen, toen een geitje mij kwam knuffelen... (het geitje zie je toen het nog op de schoot zat mevrouw indigina, nog niet bij mij)Toen het smorgens licht werd kregen we prachtige beelden te zijn a la Westerns met Lucky Luke. Hier in Tupiza een 4-daagse jeeptocht geboekt. Ons vieren met daarbij Olle, de Zweed. Zo een interessante prijs kunnen verkrijgen.

Wordt vervolgd.
Grz Hans

Ahorrita bienne...

2008-12-04T16:49:00.000-08:00

Hallo hijos y hijas de nuestra flandria,

We zijn een eindje achtergeraakt en we gaan er eens dag per dag aan beginnnen sie.

Woensdag 26 november

We waren in de oase van Huacachina geland. Op het gemak opgestaan, nog een wandelingske in stadje Ica gedaan en dan de bus op naar Nazca. In Nazca liggen de 'lijnen van Nazca', da zijn ferm grote tekeningen die te midden de woestijn liggen. Wie die gemaakt heeft en waarom weten ze nog altijd nie echt, een archeologisch raadsel. De tekeningen zijn zodanig groot daje ze van de grond nie echt kan zien. Tis dus met een vliegtuigske te doen. Naar de luchthaven geweest om zo'n vliegerke te regelen. Da was druk afdingen en van de ene naar de andere maatschappij tsjolen. Uiteindelijk wilde niemand onder de 50 dollar gaan, ze hadden duidelijk onderling afgesproken. Beetje duur, maar voor ne keer moet da kunnen.

Donderdag 27 november

Smorgens vroeg de lucht ingegaan met een klein vliegerke voor 4 man. Ik zat naast de piloot achter de wijzerkes en de tellerkes. De lucht ingaan met zo'n dingske doet maar raar. Had er lik geen vertrouwen in maar meneer piloot zag er rustig uit, dus da wiebelen en kantelen blijkt normaal te zijn. De tekeningen zijn proper gemaakt, ge zou denken dat ze er pas gelegd zijn voor de toeristen. Maar aangezien ze al een kleine 100 jaar geleden ontdekt zijn en er toen nog nie veel toeristen waren zal het dus toch echt zijn. Echt een vreemd fenomeen.

Smiddags een rotsige berg beklommen, nietszeggende ruines gezien, mooie begraafplaats, mensen die carnavalachtige karren aan het maken zijn en een beetje bij de locals gezeten. Allemaal chill. Savonds nachtbus genomen richting Arequipa. Die van 22u was 3 uur in retard, joepie. Gelukkig den dezen van 19u ook, dus toch ongeveer om 22u vertrokken.

Vrijdag 28 november

Ondanks ferm moe te zijn geen oog dicht gedaan. Zat vanachter in de bus en das niet de beste plaats bij een rit door de bergen. Veel zwier zwier in plaats van do do.

Eens in Arequipa zou ik bij de zus slapen van de familie waar ik in Pisco bij sliep. Die stond me op te wachten in een andere busterminal. Eventjes later was ze er dan toch, van gringo tot gringo (vreemdeling) lopend om mij te zoeken. Maribel trok erg op Marisol, alleen was ze nog meer bezorgd en heeft ze me nog meer verwend.

Smiddags Arequipa verkend. De mooie Plaza De Armas, een groot klooster en een interessant museum. Dat museum gaat over archeologie op grote hoogte. Pronkstuk is Juanita, een mummy die enkele jaren terug is gevonden vanboven op een vulkaan. De inca’s offerden namelijk om de zoveel tijd een schoon meiske, kwestie van Meneer Berg te vriend te houden. Foto’s mocht ik niet nemen van Juanita, de foto is een reconstructie.

Savonds dan kennisgemaakt met de rest van de familie. Vader Luis, zonen Luis (18) en Alex (16) en dochterke Marifa (11). (Maria de Fatima, alstublieft, neven en nichten, een ideetje voor de komende spruiten...) Twas daar een toffe bedoening. Nog op pad geweest naar de kerk want er moest om een of andere reden gebeden worden voor de oudste zoon. Bleek dat de kerk gesloten was. Dan nog naar de supermarkt geweest. Alex en Luis trots wan het was een grote westersen. Das iets wat ik in den afriek ook al veel heb tegengekomen. Als ze je iets willen tonen, dan zijn het wel hun westerse dingen, terwijl da mij nu net niet intresseert.

Zaterdag 29 november

Dagske opt gemak. Was en plas gedaan. Tsjolingske gedaan met de zoons. Gespeeld met Marifa. Haar nederlands geleerd: ze telt vlot tot 10, kent alle kleuren en nog enkele dingen int West-Vlaams. “Yo, skwon ventje, oe est?” Toen den Alex erbij kwam ging het van kwaad naar erger. Ik zal hier enkel “skwoen woeveke” vermelden... Savonds ging ik normaalgezien naar de disco met Luis maar omdat ik den dag erop om 5u al op moest, vond moeder Maribel da geen goed idee. Dan maar niet.

Zondag 30 november

Met bus van 6u vertrokken voor enkele dagen in de Canon de Colca, met zijn 3191 meter de tweede diepste ter wereld. Ter vergelijking: das 2 keer zoveel als de Grand Canyon. Khad vrijdag verschillende toeristenagentschappen afgelopen die een 3 daagse in de Colca deden. Overal het programma uitgevraagd om zo een beetje te weten wat en waar. Tenslotte had ik genoeg info om het op mijn eigen te doen in plaats van met 20 gringo’s in een busje te kruipen en de toerist uit te hangen.

Veel gewicht achtergelaten bij de familie in Arezupa. De bus richting Chivay klom eerst tot rond de 4500m. Voelde me beetje raar tot ik door had dat ik best een beetje meer ademde. Raar om half te zitten hijgen terwijl je niets aan het doen bent. Dan door de altiplano, de hoogvlakte. Prachtig schone leegte met in de verte de besneeuwde andestoppen van boven de 6000m.

Ik zag lama's en alpaca's met een herderke erbij. Ook enkele vicuña's gezien, dat is hun wilde neef.

Dan kwam de vallei van de Colca in zicht en het dorp Chivay. Vandaaruit te voet naar Coporaque. Dan de vallei afdalen tot het riviertje en er terug uit klimmen richting Yanque. De landschappen waren prachtig. Vol terrassen en paadjes die nog van/voor den tijd van de inca’s stammen. Meer dan 500 jaar oud dus. Daartussen werken en waggelen de locals in hun traditionele kledij, heel mooi.

Toen ik over de vallei uitkeek stonden in de diepte mensen te zwaaien.(rechtsonder op foto) Toen ik even later afdaalde kwam een klein meiske op me afgelopen. “Gij zijt verzekers moe, kom maar ene drinken bij ons.” Ik kreeg een ferm glas ‘chicha’ aangeboden, das een soort bier da ze van mais maken. Het meiske, Carolina, was 5 jaar oud en kletste honderduit terwijl haar familie iets verder aan het werk was. Ze besliste zelf om me nog een glaasje Pisco aan te bieden. Das meer dan 30 procent en ik bedankte vriendelijk. Later nog ondervonden dat de boerkes hier ferm drinken als ze aan het werken zijn. “Das om de pijn in onze rug niet te voelen”, zei een oud ventje me.

In Yanque museumke over de streek bezocht en dan begon het te regenen. Dan maar gelift, mee met ne camion. Den Pedro was 2 koeien gaan kopen. De camion bulderde en het leek of de motor ieder moment uit de ‘kapo’ ging vliegen. Veel rapper dan wandelen ging het niet, echt waar, maar ik zat droog. Het dorpke Maca was het einde van de lift en van daaruit kon ik de bus nemen naar Cabanaconde, waar ik wilde geraken. Twas 16u en iedereen zei me: “ahoritta bienne” (den bus komt direct) Om 19 zeiden ze me nog altijd: “ahoritta bienne”... Tja...

Twas donker en ik wilde de reis door de canon zien. Dan maar geslapen in een herbergske da ik voor mij alleen had op een betonnnen bed.

Maandag 1 december

Ik wilde om 4u opstaan en om 4u30 beginnen wandelen, dan is het min of meer klaar. Zo zou ik op tijd bij 'Cruce del Condor', een punt waar de condors tussen 8 en 10u eens goeien dag komen zeggen. Mij echter overslapen en pas om 6u vertrokken. 1,5 uur gewandeld langs de canon die dieper en ruwer werd. 2 hele mooie uitkijkpunten gezien.

Op 1 van die punten stond Loreena, een meiske waar ik mee had zitten zeveren toen ik gisteren op de bus wachtte. Gisteren nog in gewone kledij, nu in traditionele. Een verkleedpartij voor de toeristen dus...

Ik dreigde te laat te komen voor de condors. Daarom beginnen liften en een bus stopte. Die zat vol Peruaanse meiskes van 16 op schooluitstap. Man man, ik werd verplicht door de lerares mijn rugzak van voor achter te laten zodat ik de bus in kon voor de meiskes. Nog nooit zoveel op de foto gestaan. Jongens jongens... Van eentje kreeg ik een soort pluim aan een touwke. Alle slechte geesten kruipen daarin, zeggen ze. Kzal er dus maar voor zorgen. Gelukkig kwam er na een half uurke een einde aan de rit en waren we bij Cruz Del Condor. Net op tijd voor de afspraak, samen met alle toerbusjes. De andescondor is de grootste vliegende vogel die bestaat, heb ik mij laten vertellen, met een spanwijdte tot meer dan 3m. Smorgens komt hij vanuit de vallei naar boven, zwevend op de opstijgende warme lucht.

In inderdaad, den condor had zich nie overslapen. Ze waren met 3. Eerst klein in de diepte, dan vlak boven ons hoofd. Getraind voor de toeristen, zou je denken.

Op Cruz del Condor een klapke begonnen met een meiske. Eerst ontdekt dat we beiden belgisch waren, dan dat we beiden kine hadden gestudeerd, dan dat we alletwee nog op bezoek gingen naar een medestudent, en dan dat die dan nog ook voor de zelfde organisatie aan het werk is in Ayacucho... (Sara, der is er nog ene op komst voor uw collega.)

Dan gewone bus kunnen nemen naar Cabanaconde. Eens uit de bus direct omcirkeld door mannen die reclame maakten voor hun hostel. Eentje bleek een belgische te zijn. Al reizend hier terecht gekomen, hartje gebroken en simpelweg terugvlucht gecanceld. Yupla, meer moet da nie zijn. Naar het hostel van haar vriend geweest, toffe doening. Ze legden ons een tocht uit en even later vertrokken we al. Mezelven, canadezen Orin en Jenn en Amerikaan Jason. Zij waren volledig uitgedost: tenten, waterfilter, kookgerief... Ik had enkel ne slaapzak maar ik mocht mee.

Twas een prachtigen tocht in en rond de canon naar een simpel dorpke. Enkele locals tegengekomen met hun ezeltje op weg om suiker en patatten en zo te kopen. Een dag heen, de volgende dag terug. Crazy. Savonds geslapen nabij het dorpke Llahuar. Da dorpke bestond uit welgeteld 2 huizekes.
Dinsdag 2 december

Smorgens om 7u begonnen aan het vervolg want we moesten om 10u in Zoro zijn. Vandaaruit vertrekt 3 maal per week een camion richting Cabanaconde. De meeste bergbewoners gebruiken die ongeveer 1 maal per maand om 'commesen' te doen. Ik zat bovenop de stuurcabine, goed zicht. Vanachter werd beetje bij beetje de bak gevuld. Overal stonden Colcavrouwtjes in hun kostuumke te wachten, meestal met een berg koeie-eten op hun rug. Het resultaat was na een tijdje hilarisch, al beesten werden ze erbij geduwd.

Om 16u nog een matchke geshot met de locals. Op 3300m is da geen lachertje. Elk duel en elk spurtje levert een nahijgingske op van 20 seconden.

Woensdag 3 december

Smorgens een ferm tochtje gedaan naar beneden in de canon naar een plek die 'de oase' word genoemd. Een hoogteverschil van 1200. In 1,5 uur was ik beneden. 15 minuutjes int water gezeten en vervolgens terug want ik moest de bus van 14u hebben. In iets minder dan 2 uur stond ik boven. Heb mezelf eens willen testen. De laatste 20 minuten stikkapot. Een stap vooruit ging nog, een stap naarboven was echter elke keer weer een overwinnning.

Om 14u bus terug naar Arequipa, terug richting familie Perez-Fuentes. Op de foto zie je de vulkaan El Misti die over Arequipa uitkijkt.

Ale, kzal het hierbij laten.

Wordt vervolgd...

No te preculpe - No problem

2008-11-24T18:29:00.000-08:00

Hallo maricons,

zaterdagavond de 15de dus van hotel veranderd. De obers van hostel del prado die me ondertussen wel al een beetje kenden, vroegen wat ik van plan was en dus moest ik uitleggen dat ik hen te duur vond. Beetje raar, maar geen probleem, ze tipten me zelfs het goedkoopste hotel.

Ik dus daar naartoe en direct gaan tukken want was bekaf. Tot bleek dat ik boven een disco lag, vandaar dat het zo goedkoop was. Toch nog goe geslapen.

De zondag dan op pad gegaan met een treintje door de bergen. Ge kon vanboven op het dak zitten, zalig gevoel om tussen de bergen en langs ravijnen te waggelen. Ondertussen slaagde ik er ook weer in om mij in 2 weken voor de 5de keer te verbranden. Kwas blij dat de brugskes ons gehouden hebben en dat de tunnels hoog genoeg waren. Op het einde liep het spoor dood en moest het treintje met mankracht gedraaid worden, beetje bizar. (zie foto) Toen ontdekte ik ook da het treintje gesponserd was door de belgische ontwikkelingssamenwerking, de BTC, waar ik zelf nog cursus bij gevolgd heb in september.

Smiddags dan naar La Esperanza, een dorpke van de indiginas op 8 km van Ibarra geweest. De bus alleen al was prachtig, vol kleurrijke, kleine indiaantjes. Eventjes tussendoor: de indiginas zijn de oorspronkelijke bevolking, zeg maar indiaantjes. Daarnaast heb je in Ecuador mestizos (mengeling spaans en indiginas, de meerderheid van de bevolking), de witteren (afkomstig van de spaanse kolonisateurs) en de zwarteren (afkomstig van de slavenhandel)
Daar een beetje rondgewandeld en gezeverd met de indiaantjes. Eigenlijk wel curieus hoe die mensen zo traditioneel blijven leven, op slechts 8km van de grote stad.

Maandag een dagje langer gebleven op uitnodiging van Susan. Susan is een Ecuadoriaanse die al 13 jaar in Italië woont. Had haar leren kennen op het dak van het treintje en ze nodigde me uit om een kratermeer en een waterval te gaan checken. Met de jeep pikte ze me op, wat een luxe.
Kratermeer was de moeite met in het meer 2 kleine babyvulkaantjes die eruit staken. Mooi gemaakt. Rond het meer schitterende planten en orchideeën gezien. Kmoest terugdenken aan min vakantiejob in de Floralux. (meer info over deze planten op de afdeling kamerplanten, vraag naar Romain)
Ook de waterval was mooi gemaakt. Ze had een speciale betekenis voor de indigenas die er bepaalde krachten uit haalden.

Bij de waterval:
-Hans, waaw, ik voel de energie, jij ook?
-Euh, jaja....

Iets verder was een soort zonnewijzer van de Inca's. Susan ging er midden in liggen:
-Hans, hoor jij ook die echo's?
-Euh, jazeker....

Savonds gingen we nog x gaan drinken maar tot de concusie gekomen dat Ibarra op maandag dood is. Dan maar pintjes gekocht, naar een uitkijkpunt over de stad gereden en daar eentje gedronken. Que bien...

De maandag dan vertrokken uit Ibarra. Nu pas het echte begin van mijn trip eigenlijk. Ondertussen heb ik al een beetje mijn tactiek gepland. Eerst zo rap mogelijk naar Lima, vandaaruit naar het zuiden naar Bolvie en dan op het gemak terugkeren naar Ecuador voor mijn terugvlucht, normaalgezien de 29ste januari.

Beginnen dus met bus van 3 uur naar Quito, de hoofdstad. Moest 5 uur wachten op de volgende en dus centrum Quito eens bezocht. Mooi gemaakt. Veel koloniale gebouwen en kerken. Eentje volledig in goud vanbinnen. Quito staat ook gekend voor zijn onveiligheid en heb da eventjes ondervonden. Namelijk de volgende truc: ze spuiten uw rugzak onder de ketchup zonder dat je het merkt. Vervolgens is er een meneer zo vriendelijk u dat te melden en hij stelt voor het te kuisen.... en even later heb je geen rugzak meer. Die vent dus vlug afgewimpeld en elders mijn rugzak beetje opgelapt. Ik moet zeggen, hij heeft nog slechter geroken.

Dan vanuit Quito nachtbus van 14 uur door de bergen richting Peruaanse grens. Grenzen zijn nooit mijn favoriete reisbestemming geweest en deze stond in de Lonely Planet aangekondigd als slechtste van Zuid-Amerika. Toch nagenoeg geen miserie gehad. Waarschijnlijk door de begeleiding van Carlos van den bus en door het vroege uur. Het gespuis en krapuul ontweken.

In Tumbes ne halve dag moeten wachten voor de bus naar Lima. Maar liefst 18 uur bus, muchacha zeg ik hier dan. Om 16u vertrokken en iets later reden we dus de nacht in. Ik kan redelijk tukken en wordt rond 5u30 wakker. Ik merk dat de bus stil staat, we staan in panne. Er komt ne mecanicien uit een andere bus gekropen en een half uurke later zijn we weer op pad. ''Gelukkig dat et nie lang duurde'', probeer ik te boffen tegen mijn buurvrouw. ''Euh manneke, we stonden hier wel al sinds 2u e!'' Oesje...

Voordeel van onze vertraging is dat ik meer heb gezien in plaats van te slapen. De rit ging door de woestijn, prachtig.
Uiteindelijk daagt vanuit het niets plots Lima op. Lima is de 2de grootste woestijnstad ter wereld en heeft ongeveer evenveel inwoners als belgie. Vrijdag dus om 16u aangekomen na 24 uurkes reizen. In Lima sliep ik in een prachtig hostel vol grote beelden en schilderijen, precies een museum. Lima zelf stond dat weekend op zijn kop. Er was ne groten top (Apec) van alle landen die rond de pacifische oceaan liggen. De president van China, Japan, Amerika,... en nog ne helen hoop andere bendechos. De stad was belegerd door politie, leger, geheime agenten en zo. Centrum van Lima was mooi. Koloniale gebouwen, chaos, drukte meer moe da nie zijn. Savonds binnen geraakt op het centrale plein en de ontvangst van de gasten gezien. Een gemiddelde president had 10 politie-auto's rond zich, een eigen ziekenwagen, moto's, kleerkasten in kostuum die rond zijn auto sprongen als hij moest uitstappen... nie te doen. De ontvangst van de president van Japan was een ganse ceremonie met honderden Peruanen in carnavalkostuum van landmacht, luchtmacht, zeemacht en wat weet ik veel.

De zondag wilde ik Incaruines bezoeken: gesloten want een president wou dat ook doen. Dan maar het nationaal museum: gesloten want een president wou da ook doen. Dan maar gaan wandelen in Miraflores, de wijk bij de zee. Nie zoveel speciaal tot ik plots bij het hotel van den Bush stond. Weer indrukwekkend om de beveiliging te zien en een klapke gedaan met de journalisten.
Smiddags vertrokken richting Pisco. Hier komt den nationale drank van Peru, den Pisco Sour vandaan. (tip: in Gent hebben ze goeien in cafe El Negocito) In de gids stond er mooi koloniaal doeningske hier en daar, wel daar was niets meer van te zien. Pisco was vorig jaar het episch centrum van een zware aardbeving. Afhankelijk van met wie ik sprak 800 tot 1600 doden. De stad heeft een vreemd gevoel. Slechts heel weinig is heropgebouwd en het dagelijkse leven gaat precies door tussen de brokstukken, net alsof er niets aan de hand is.

In Pisco sliep ik bij Marisol en haar familie. Marisol is een vrouwtje van rond de 40 die me op de bus uitnodigde om bij hen te logeren. Ze is superbezorgd voor mij, echt grappig. Haar huis staat een beetje aan de rand, nagenoeg het enige huis in gans die wijk dat nog recht staat. Haar zoon is een profvoetballer van 18 en speelt in Lima. Hij speelde nog met Chavez van Club Brugge.

Zondag Islas Ballistas gaan bezoeken met een toeristenbootje. Die eilanden worden ook wel het Galapagos van de armen genoemd. Als je de Galapagos wil bezoeken ben je al vlug 500 dollar (de meesten echter 2000 dollar) kwijt, deze kan je voor 10 dollar bezoeken. Op de heenweg passeerden we een eiland met een gigantische tekening in de duinen, de kandelaar. Vanwaar da ding afkomstig is weten ze niet, maar tis honderden jaren oud.

De Islas Ballistas waren prachtig: zeeleeuwen, enkele kleine pinguins, pelikanen, dolfijnen en duizenden vogels gezien. Den gids was ook weer de moeite: "Hier zie je de vogels die aan het ontbijten zijn." "Papa zeeleeuw is niet thuis, hij is verzekers iets gaan eten." Nu ja, voor da geld... De duizenden vogels doen elke dag hun kakske, guapo noemt da hier. Da is zo'n goeie meststof dat Peru er nog oorlog voor gevoerd heeft met Chili. Nu wordt er nog om de 5 jaar geoogst.

Smiddags dan gaan wandelen in het nationaal park van Paracas, iets verderop. Gekozen om nie meer met een toeristentoerke mee te gaan. Tbootje was al meer dan genoeg. Na een half uurke werd ik al opgepikt door ne parkwachter met zijn moto, ik mocht in da stuk nie wandelen. Zotte motolift van hem gekregen naar de officiële ingang en daar toegang moeten betalen. Dan liftend verder het park ingegaan, vanachter tussen de mountainbikes. Twas prachtig wandelen. Langs de ene kant eindeloze duinen en woestijn, langs de andere kant wilde kust vol vogels, skeletten en veel water in de zee. In een klein dorpke mijn eerste ceviche gegeten. Das hier heel bekend: rauwe vis en een sopke van lemoen en zo. Super lekker. Plots kwam er een toeristenbuske toe en een Nederlands meiske van op het bootje kwam bij me eten. Ik zeg tegen haar: 'eet maar den menu van den dag, tis 12 sol maar goedkoper vind je ier nie' Da meiske vraagt den menu van den dag en krijgt dezelfde kaart als mij maar met 15 sol erop. Hilarisch. Die truc ken ik al van in Marokko. Voor tsjoolaars hebben ze een goedkopere kaart, voor toeristen een duurdere.

Dan na het eten mee kunnen liften met het toeristenbusje tot een plek waar je volgens de gids flamingo's kunt zien. Ze waren niet thuis, voor de vogels was het tenslotte ook zondag e. Wel prachtig om wandelen en in de verte zag ik een bootje nie ver van de kust. Ne goeiendag gaan zeggen en die mens nodigde mij uit in zijn sloepje van 2 op 4. Ik kon mijn ogen nie geloven. Richard was ne Peruaan die gewoon op da bootje leefde. Er lag een matras in en hij toonde mijn zijn vuurtje en een plastiekzak eten. 30 dagen aan een stuk leefde hij op da bootje. Er stond ook een grote tank op. Via een simpel buisje van 6m lang kon hij zo op de zeebodem lopen om krab en andere dingen te vangen. Slechts 1 keer per dag kwam hij aan land, voor een kakske en iemand die zijn vangst kwam halen. Na 30 dagen ging hij dan 2 dagen de stad in en vervolgens opnieuw 30 dagen eenzaam op zee, indrukwekkend.

Savonds met Marisol, dochter Maria en nichtjes Claudia, Wendy en Jessica naar een feest geweest. Gewoon iemand die zong met een drummer op een open plekske tussen de sloppen. Kmoest leren dansen maar twas nog simpel. Beetje weg en weer stappen en met mijn gat schudden. Nonkel en ik konden veel drinken en twas zalig feesten met de locals. Daarna nog met Jessica naar een optreden geweest verderop van Grupo America. Da was ne man of 10 in kostuum die zo gans de tijd mooi dezelfde pasjes hadden. Deed me denken aan de jaren stillekes bij ons, maar hier heel populair en bekend.

Maandagmorgen nog een beetje meegeleefd met mijn Peruaanse familie. Naar markt geweest en gekeken hoe Marisol een raar papke aan het koken was. Smiddags zalig aan tafel. In de soep lagen brokken kip en ik zag da bij oma een ganse poot in haar bord lag. Ze zagen mijn verbazing en een halve minuut later lag die poot in mijn bord. Das het beste zeiden ze. Met een klein hartje ervan beginnen eten, kmoe zeggen: tviel nog mee.

Na het eten afscheid genomen van "mijn thuis in Peru" (zi zeiden ze het zelf) en vertrokken richting Huacachina. Das een oase in de tussen immens hoge duinen. Echt prachtig en savonds naar de zonsondergang gaan kijken in de duinen.

Nu dinsdagmorgen ben ik gaan sandboarden. Snowboarden maar dan op zand. Valt warmer en zachter maar ge kunt toch nog altijd uw botten breken. Jammergenoeg ben ik geen snowboarder dus ik bakt er nie veel van. 20 minuten duin opklimmen, immens lastig. Elke stap naar boven is ne halven naar beneden en elke stap naar voor is ne halven naar achter. Dan glijden-vallen-glijden-vallen....

Nu vanmiddag chillen bij de oase, om 17u voetballen met de locals en hopelijk vanavond feestje in het hotel naast het mijne. Living la vida loca...

Vele Grz!

Feliz navidad, prospero ano...

2008-11-15T12:05:00.000-08:00

Ola chamacos,

de meesten zullen het ondertussen wel al weten maar voor degene die het nog niet weten: tkan soms rap gaan in het leven. Dus eerst een korte inleiding.

Een 3,53 tal weken geleden krijg ik een berichtje van de Freddy D (wereldberoemde kine in Nieuwkerke) dat er op het kineforum een vacature staat om mee te gaan met de belgische nationale kaatsploeg naar het WK in Ecuador. Zo'n avonturen moet je mij geen 2 keer aanbieden en 2 weken later was ik vertrokken. Met de kaatsbond kwam ik overeen dat ik mijn terugvlucht mocht verlaten en zo kan ik nu Sara gaan bezoeken in Peru. (kinesitherapeutische vriendin die een jaar vrijwilligerswerk doet in Peru, http://www.tumbador.be/) En aangezien ook Bolivie ginds in de buurt ligt, ga ik ook daar eens ne goeiendag gaan zeggen.

10 dagen geleden vertrokken we dus richting Ecuador. Ondertussen de kaatssport al zo goed mogelijk bestudeerd en in Geluwe al honderden keren moeten uitleggen wat dat is. Toch krijg ik nog mailtjes van mensen die denken dat ik hier op het wk schaatsen zit...
Na een dagje Quito trokken we richting Ibarra. Ibarra is een redelijk grote stad op 2200 m hoogte tussen de bergen, met de Volcan Imbaburra als chef. (4600m) We logeren in Hosteria De Prado. Jawadde dadde, een sjiek spel voor mijn normen. Zwembad, jacuzzi, sauna, turks stoombad en Daisy aan de balie...de moeite.

Vervolgens hier int cursief een verslag van de wedstrijden van een ganse week in vogelvlucht.

Veel tijd om te acclimatiseren was er niet. 1 dagje trainen en dan begon de eerste discipline. Deze was een Ecuadoriaanse variant van het kaatsen. Beetje bizar om een WK te hebben van een discipline die nagenoeg enkele in Ecuador wordt gespeeld maar de basisprincipes waren wel heel gelijkaardig aan het 'gewone' kaatsen. 1 probleemke is de regel dat je minimun 4m hoog moet slaan met het balletje, aan de arbiter om te beslissen op het zicht... Hoewel we niet diep wouden gaan in deze onbelangrijke discipline kwalificeerden we ons toch voor de final four de dag erop. De belgische ploeg had een enorme winnaarsmentaliteit, dus rustig meedoen lukte niet goed. We verloren in de finale 6-0 van Ecuador (nogal logisch) ondanks een sterke wedstrijd. Vervolgens versloegen we de hollanders en moesten we tegen Spanje spelen voor zilver. We wonnen 6-5 na een hevige strijd met Wouter als ster van de wedstrijd.

De tweede dag was er savonds ook de ploegenvoorstelling. Was leuk, achter onze vlag en ons mascottemeiske rondlopen in een stadion, beetje zoals op de olympische spelen.

De eerste 2 wedstrijddagen waren dus goed voor het vertrouwen, maar sommigen waren toch al redelijk diep geweest. De derde dag begon het internationale spel. Opnieuw kwalificeerden we ons voor de finale na overwinningen tegen Holland en Peru. De vierde dag was er de derde discipline, het llarguess waarin de belgen topfavoriet waren. We kwalificeerden ons gemakkelijk na overwinningen tegen Colombia, Italie en Bolivie. De eerste match van de final four internationaal spel wonnen we tegen Ecuador. Voor alles nog altijd op schema.

De vijfde wedstrijddag was een zware dobber met 3 finalematchen van het llarguess en vervolgens nog 2 finalewedstrijden in het internationale spel.
We begonnen smorgens vroeg tegen het sterke spanje in het llarguess. Probleem was dat bijna alle ballen overgeserveerd konden worden. Dit waarschijnlijk doordat het balletje minder wrijving ondervind door de hoogte. Wat volgde was een llarguess finale onwaardig. Je kan het vergelijken met een tennismatch waar 80 procent van de ballen aces zijn. We verloren nipt 6-5, een ferme ontgoocheling. Vervolgens wonnen we van Ecuador en won Nederland van Spanje. Dat was fantastisch nieuws, als wij wonnen van Nederland waren we wereldkampioen.
Ondertussen was er tegenwind opgekomen en dus werden niet alle ballen meer overgeleverd. We begonnen sterk aan de wedstrijd en kwamen 4-1 voor. We waren dus nog 2 punten verwijderd van de wereldtitel. Moeilijk te verklaren, maar het halfdode Nederland stond op en kwam terug. Bij 5-5 werd gespeeld voor de wereldtitel. Superspannend maar het liep slecht af, we verloren 6-5 en weg wereldtitel. Wel brons, maar ja...

Het leven kan hard zijn, want na deze dreun mochten we een uur later spelen tegen Italië in het internationale spel. Het was een keiharde wedstrijd waarin de belgen toonden waarom ze de dappersten van alle Galliërs zijn. We wonnen nipt 6-5. De groep had alles gegeven. Fysiek, maar vooral mentaal hadden de wedstrijden en de druk hun tol geëist. Gelukkig was het al te laat voor de laatste match tegen Spanje en die werd naar de volgende dag verplaatst.

De zesde wedstrijddag moesten we dus smorgens vroeg weeral aan de bak. Een avond en een nacht waren genoeg geweest om de batterijen nog 1 keer op te laden. Tegen de spanjaarden volstonden 3 punten in theorie, maar winnen was toch het simpelste om wereldkampioen te worden. De ploeg was sterk en we wonnen van Spanje met 6-1. België wereldkampioen in het internationale spel!!! De druk van een ganse week werd van de hutsepot gehaald, het was genieten...

Iets later moesten enkele spelers al aan de bak in de laatse discipline, het muurkaatsen. Dat wordt met 2 gespeeld en lijkt eigenlijk ferm op squashen, maar dan met de blote hand. Spectaculair. We wonnen van Bolivia en Frankrijk maar konden ons niet kwalificeren door het verlies tegen de sterke mexicanen in de poule. Deze werden later wereldkampioen.

Ondertussen werden de Ecuadoriaanse Pilseners al lustig geproefd. Bij aankomst in het hotel kon het feest pas echt beginnen. Eerst feestje in de eetzaal waarbij iedereen die in de buurt kwam betrokken werd. Nen Ecuadoriaan die het Waalse 'Roooose Maryyyy' zong was hilarisch. Vervolgens met kleren en al int zwembad en champagne in de jacuzzi. Daarna de nacht ingefeest met de hollanders, de ecuadorianen en karaoke... Smorgens wakker geworden met naast mij een oranje helm, truitje van Heerenveen en nen plastron van het hotel...

Allemaal goed en wel, wereldkampioen worden. Voor 99 procent ligt dat natuurlijk aan de trainer en de spelers. Die mannen hebben maanden samen getraind en naar het wk toegeleefd. Het was een groep met een schitterende mentaliteit. Niemand die moeilijk deed. Veel leute maar eens op het veld 100 procent inzet om te winnen. Voor mezelf was deze groep een zegen. Als snotneus werd ik meteen aanvaard.
Heb wel kunnen bijdragen want ik kan wel zeggen dat ik veel werk had. Meestal was ik vanaf 6u30 al bezig met enkele spelers voor de wedstrijd. Vervolgens de wedstrijden waar ik keek voor den drank, discussies met scheidsrechters en enkele praktische zaken (ik sprak als enige spaans van onze groep) Savonds opnieuw 5,6,7,8 spelers. Meestal was ik net voor 20u klaar. Dan avondeten en als een baksteen in slaap vallen. Slechts1 keer in de sauna gezeten....

De sfeer in het tornooi was tof. Veel spelers leren kennen. Niet veel ploegen hadden een kine mee en na een tijdje hadden enkelen mij gevonden. Naast het veld dus ook raad en daad moeten geven aan spelers en toeschouwers... 1 keer was ik bezig met een oud ecuadoriaans ventje en ik ontdekte ne roestige revolver in zijn binnenzak. Die vent maar uitleggen tegen mij dat ze hem gingen vermoorden...

Heel bizar om hier soms als een 'ster' behandeld te worden. Onze mooie belgische outfits werkten als een magneet. Handtekeningen, op de foto staan, giechelende meiskes... Omdat ik als enige spaans sprak van de belgen kwam ook al de pers bij mij terecht. Radio-interviews in mijn behaard spaans en interviews voor Ecuadoriaanse en Spaanse tv. Voor de Spaanse tv moest ik ook altijd de vragen vertalen voor de spelers. Gelukkig begrepen ze niet dat ik de helft van de vragen zelf uitvond omdat ik de journaliste niet begreep...

Gisterenavond was het de afsluitende receptie met medaille-uitreiking.
Ondertussen zijn de belgen nu terug naar huis en zit ik hier alleen. Vanochtend toch ne keer tijd gehad voor stoombad, sauna en jacuzzi. Nu bloggen en straks verhuizen naar een goedkoper hotelleke. Ik blijf nog enkele dagen in Ibarra en probeer een beetje mijn trip richting Peru te plannen.

Ook nog vermelden dat ik geniet van Ecuador. Heerlijk om weer in een apeland te zijn. Prachtige landschappen, vriendelijke mensen, chaotische verkeer,....die dingen komen later zeker nog aan bod.

Aan de spelers, trainer, kaatsbond, merci voor dit avontuur!! Tot later, ergens in Kerkse, Maubeuge, Friesland of waar dan ook.

Aan degene die tot hier gelezen hebben: proficiat.

Vele grz!!

Ps: de verklaring van mijn titel: op de radio zijn ze hier al bezig over de kerst en in de winkels staan de kerstbooms hier al...