Dit weekend een nieuw persoonlijk record gebroken, namelijk het record ‘met zoveel mogelijk een taxiritje ondernemen’.
Enkele maanden geleden deed ik mee aan een serieuze poging, maar deze werd ongeldig verklaard. We kropen met 11 in een taxietje, maar vertrekken lukte niet. Taxi zakte door zijn knieen. Mooie poging, maar jammergenoeg ongeldig verklaard wegens ‘geen sprake van een taxiRIT’
Vrijdag met enkele vrienden afgesproken bij een vriendin. Eerst sloot Jan zich aan. En zoals dat hier dan vaker gaat, volgde Alleman ook al snel. Resultaat, we waren met 13. Rond 23u gingen we naar de Semaforos om eventjes de beentjes los te schudden.
En toen gebeurde het....met 13 in de Kia Pride. Tel daar de chauffeur bij en we waren met 14. Hilarisch.
Om te ademen: happen als een vis. Bewegen moeilijk wegens bil tegen uw linkerwang, elleboog in uw knieholte….ai dios mio!
Maar iedereen content. Wij omdat we maar 10 ipv 20 cordobas moesten betalen. (toch nog altijd een dikke 33 eurocent) De chauffeur omdat hij in 1 rit 130 cordobas verdiende zonder dat zijn auto het begaf. (toch wel een dikke 4 euro)
El Sauce is een dorpje, gelegen in de bergen tussen Leon en Estelí. In de jaren 1700 is daar op de een of andere manier een zwarte Christus aangekomen uit Guatemala. Sinds die tijd is El Sauce een pelgrimsoord, zeg maar het Santiago de Compostela van Nicaragua. Elk jaar in januari trekken mensen er van heinde en verre al wandelend heen.
Vrijdagmiddag belde Veronica me op:
- Zeg, gaan we nie naar El Sauce?
* Euh, wat mij betreft ist goe. Heb je al schoenen?
- Euh, nee. Maar maak je geen zorgen, komt in orde.
Zo gezegd, zo gedaan. Om 18u begonnen we eraan. Al vlug kwamen we andere mensen tegen die ook op pad waren. We moesten Esteli verlaten via de wijk ‘Oscar Gamez’, onze lokale versie van de Bronx of zo. We bleven in groep en de bendeleden gaven ons vrije doorgang.
Ongelofelijk welke mensen we onderweg tegen kwamen. Mensen die reeds van Jinotega, Wiwili en San Rafael onderweg waren. Sommigen al 2 dagen op stap. Bij een man zagen we het bloed uit zijn schoen komen... Echter, naast de echte bedevaarders ook veel ‘feestvierders’. Blikje bier in de hand en maar stoeven in hoeveel uren ze het jaar ervoor aangekomen waren. Al bij al een leuk gezelschap, overal groepjes onderweg in het donker met de zaklamp. Dat alles onder een fantastische sterrenhemel.
Een van de mysteries bleef de afstand. Versies lopen uiteen van 36km tot 81km. Mensen vertellen trots dat ze het jaar ervoor de ‘65km’ wandelden in een dikke 6 uur. ‘’Serieus, heb je dan gewandeld aan een gemiddelde van 10km/u?’’ ‘’Jazeker jongeman, dat heb je goe berekend!’’ Tja.....
Opt gemak gingen we vooruit. Veronica met schoenen die ze geleend had van haar 10-jarig nichtje. Al snel bleken die eigenlijk te klein te zijn. Echter, de weg vol stenen en vervolgens een pad lieten niet toe te wisselen met de meegebrachte sleffers. Ook haar ‘koorden’ deden al vlug pijn. (pezen) Tot 23u, wanneer de weg veranderde in een stofweg zonder veel stenen. De weg werd vervolgd op sleffers...
Nog even ruziemaken. De mentaliteit van een Vlaming en een Nicaraguaanse is nu eenmaal zo tegengesteld als iets maar tegengesteld kan zijn. Daar waar wij zeggen: ‘blijven gaan’ zegt een Nica ‘opt gemakske, laat ons hier een beetje zitten’. En dat niet voor 5 minuten. Eerder een half uur en dan na driekwartier nog eens....
Uiteindelijk kwamen we behoorlijk strompelend om 5u30 smorgens aan. Heerlijk gevoel!
Miljaar, net op tijd voor de mis. Dat moest er nog bij van Veronica. Indrukwekkend te zien dat de meeste pelgrims bij het binnengaan van de kerk op de knieën naar voor gaan. Hoewel in slaap vallen tijdens missen niet zo opvallend is, slaagde ik er deze keer toch in dat een stuk of 5 keer te doen, telkens gevolgd door een vriendelijke elleboogstoot van Veronica.
Uiteindelijk belandden we om 7u ’s morgens terug op een bus richting Esteli. Missie volbracht, denk je dan, nu op het gemak naar huis. Niets van: 2 uur dooreen geschud worden terwijl je lichaam niets anders wil dan in slaap vallen is een tegenvaller. Om 9u kwamen we aan en moesten we nog 500m te voet tot in mijn huis. 2 strompelaars, je had de mensen ons moeten zien nakijken. Een zatlap loopt er hier in het weekend rechter bij.
En hoe ver was het nu? Geen flauw idee....... Waarom moeten wij westerlingen altijd weten hoe laat en hoe veel en .....Laat ons zeggen:was in elk geval een eindje gaan...Twas ver...
Ondertussen heb ik het goed en wel door: we zijn in 2010 geland.... Ik blijf het zeggen: de tijd vliegt.
Even in vogelvlucht verslagje van wat er de laatste maand gebeurde.
De laatste 10 dagen van 2009 kwamen mijn ouders langs. Ze kwamen met een dag vertraging aan: naar het schijnt is het winter in Belgie. Mijn ouders waren nog niet goed en wel ontdooid of we begonnen aan een drukgevulde tocht door Nicaragua. Koloniale steden Granada en Leon, Stille Oceaan in Las Piñitas, koffie-oogst en bergen in Yali en Miraflor, vulkanen van Masaya en Mombacho, kloof van Somoto en mijn territorium in en rond Esteli. Mijn ouders kwamen, zagen en af en toe viel hun mond open.
Wat hen opviel:
- busbegeleiders die aan 80km per uur uit de bus hangen om reclame te maken of bagage van het dak te halen
- overal luide muziek
- dat Victoria iets beter is dan Toña
- de vriendelijkheid van de Nicaraguanen
- de evangelische predikers die je soms tot in mijn huis hoort brullen
- hoe de Nicaraguanen al hun geld er doordraaien met de feestdagen (vuurwerk, rum, ....)
- de liften achter in de pickup of op het camionnetje boven de koeien
31 december vierden we mee trouwfeest van Evelien en Juan. Mezelf als fotograaf, mijn ma als keukenhulp en mijn pa om de Flor de Caña te proeven samen met een nonkel die bleek te werken voor een cooperatieve die met Oxfam werkt. 1 januari vertrokken we vervolgens om 4u30 om om 7u smorgens in de luchthaven te zijn. Van een vertrekuur gesproken....
Ik vind het super dat mijn ouders gekomen zijn. Bij deze kunnen ze ook beter begrijpen wat hun zoontje altijd weer naar het buitenland drijft...
Veel uitblazen was er niet want op 2 januari had ik afgesproken met Fritn en Dutn, 2 vrienden uit het pittoreske Geluwe. Zij kwamen reeds bij mij thuis langs half december en verkenden vervolgens het land terwijl ik met mijn ouders tourde. Nu hadden we tijd voor een stapke samen 'into the wild', naar de verre Caraibische kust.
Eerst stond hiervoor een ruteado (bussen die iedereen oppikken, kippen inbegrepen) van 7u tot Rama op het programma. Vandaaruit zijn er geen wegen meer in gans de regio. Al het vervoer over rivieren, lagunas en zee. Dus 1,5u per speedboot tot in Bluefields, ex-piratenstadje aan de kust.
Wat mij fascineert aan het Caraibische stuk van Nicaragua is de mengelmoes van culturen. Doordat het zo verafgelegen is zijn de Spaanse kolonisatoren nooit tot daar geraakt, de Engelsen steunden er piraten, Afrikaanse gestrande slaven konden er hun slavernij ontvluchten, de inheemse Miskito's overleefden er..... Je hoort er Spaans, Miskito, Engels (de Jamaica-versie), Creools, Garifuna,....om de kluts van kwijt te geraken.
Vanuit Bluefields trokken we nog 2 uur verder weg van de beschaving per speedboot. Een beetje op goed geluk gingen we naar Orinoco, een van de 3 Garifuna-gemeenschappen in Nicaragua. De garifuna’s zijn afstammelingen van West-Afrikaanse slaven. Deze belandden aan de Caraibische kusten van Centraal-Amerika doordat ze schipbreuk leden. Ongelooflijk hoe zo’n gebeurtenis van 400 jaar geleden nu nog zijn sporen laat zien.
Orinico vond ik de max. Het deed me meer aan Ghana dan aan Nicaragua denken. Dezelfde zwarte bevolking, schaterlachen, dansstijl....tot zelfs fufu! Fufu is de cassave die men met een stok tot een puree stampt, vervolgens opgediend in een lichtpikant soepje. (hier van kokos!)
Na 2 dagen Orinico trokken we naar El Bluff, de haven van Bluefields. Vandaaruit zouden we de ferry nemen naar Corn Islands, 2 prentkaarteilandjes. Echter de zee stond te wild en men liet de boot niet vertrekken. Maar liefst 20 uur later kon ons avontuur dan toch beginnen. 6 uur van links-naar voor- van rechts- naar achter op de behoorlijk wilde zee. Amai, mijne wrak. Nog nooit zoveel kotsende mensen gezien.
Beetje opgelucht aangekomen maar dan moesten we nog van Big Corn naar Little Corn Island. Terug de Oceaan op voor 14km in de speedboot. Crazy, met ons bootje op en over de metershoge golven.
Corn Island is een paradijsje. Palmbomen, wit zand, helderblauw water....
Een iguana.
Fritn ging er zowaar bij gaan dromen.....
En toen kwam nog het ezeltje met de lange snuit.....en de vakantie was uit...
Rest me nog aan iedereen het beste te wensen voor 2010. Merci voor de opgestuurde wensen!
Ondertussen zijn we al halfweg december. December is in Nicaragua de maand van de feesten. (zegt men, mij lijkt het dat de Nicaraguanen gans het jaar door feesten)
Een van de belangrijkste feesten is ‘la purisima’. Dat is een feest ter ere van de onbevlekte ontvangenis van Ons Lieve Vrouwke. 7 dember is er de grootste Purisima van het land. Dat in Leon, daar ‘la griteria’ genoemd (vrij vertaald: het roepfeest) Het centrale plein voor de kathedraal loopt dan vol. Om 18u ’s avonds wordt het feest geopend door de bischop. Dan roept hij:
‘’Que causa tanta alegria?’’ (wat veroorzaakt er zoveel vreugde?)
‘’La concepcion de Maria!’’ (de ontvangenis van Maria!)
Daarop begint het vuurwerk. Plots licht er uit het vuur ‘’Viva la virgen’’ op, check op de foto waar het eigenlijk echt om draait.
Ik moet ooit nog eens over de multinationals schrijven, hun macht en greep op de mensen lijkt me hier nog groter dan in Belgie. Hoewel, groter misschien niet....maar in elk geval gemakkelijker zichtbaar.
Wanneer de ‘toros encuetados’ er aan beginnen wordt het letterlijk te gek. Dat zijn mannen die een houten constructie op hun hoofd hebben vol vuur. Plots schieten dan de vuurpijlen in het rond. Ja, in het rond, niet in de lucht. Op ooghoogte suizen ze om uw oren.....totaal onverantwoord. Zelf zag ik 3 mensen (licht) verbrand. Mensen met kinderen lopen van links naar rechts met hun kroost, net zoals de toros encuetados....
Maar de Nicaraguanen vinden het tof. Brood en spelen! Er zijn misschien wel 50 mensen verbrand, maar de andere 3000 hebben zich toch maar goe geamuseerd....
Na dit inferno trekken de mensen rond in de stad. Overal zijn er huizen waar er een soort minitafereeltje met Maria is opgesteld. Daar roepen de mensen dan ‘que causa tanta alegria’, waarop het antwoord ‘la concepcion de Maria’ volgt met een koeke of een spekke als beloning. Een beetje zoals Sinte-Maarten bij ons. De mensen dragen hun rugzak op bun buik, kwestie van hem zo rap mogelijk te vullen en geen tijd te verliezen.
Tot een gat in de nacht gaat het zo door, mooi allemaal.
Een typisch straatbeeld hier zijn telefoon- en elektriciteitsdraden vol schoenen. Reeds aan velen gevraagd waar dit voor staat. Toch bizar, zeker in een land waar schoenen een zekere vorm van luxe zijn. Velen moeten het stellen met plastieken sleffers of gaan blootvoets door het leven.Enkele verklaringen:
Sommigen zeggen dat deze schoenen van zatlappen zijn. Deze liggen vooral in het weekend namelijk op elke hoek van de straat hun roes uit te slapen. Grapjassen nemen dan hun schoen en gooien ze over den draad. Haha, vind ik eigenlijk wel grappig. De gemiddelde zatlap wacht hier niet tot het intreden van de nacht. Smorgensvroeg om 7u zie je ze al hun flesjes merkloze rum kopen. Kost minder dan een euro per liter, naar het schijnt heel schadelijke alcohol.
Anderen zeggen dat dit betekent dat in de nabijheid drugs verkocht wordt. Lijkt me wat bizar want het maakt het de politie niet zo moeilijk. (wist je trouwens dat je hier een licentie moet hebben om bepaalde types lijm te kopen? Dit om het lijmsnuiven tegen te gaan)
Onder de vreemdelingen was het een tijdje gewoonte uw schoenen over den draad te gooien op uw laatste avond. Symbolisch of zo. Op een morgen zag ik eens iemand half op ons huis klimmen en de schoenen van onze buur werden van den draad gehaald. Zijn oude, kapotte schoenen liet hij achter en weg was hij.... Mooi beeld.
De onderdirectrice van Los Pipitos moest onlangs naar Duitsland. Aangezien zij geen noot duits fluit was het idee een presentatie van ons centrum te maken in een filmke. Ik werd tot cameraman – regisseur – arrangeur gepromoveerd. Dit resulteerde in stunt- en nachtwerk. Het was de vrijdag om 20u klaar, de zaterdag om 4u smorgens was het vertrek.
De vlaamse versie vind je hieronder:
Voor de polyglotten, op youtube in vind je de video ook in het Spaans en het Duits.
Een onderdeel van mijn werk is het uitwerken van een handleiding in basiskinesitherapie. Deze bevat richtlijnen en informatie voor ouders van een kind met een handicap. Heel basis maar wel zaken die heel belangrijk zijn voor de ontwikkeling van het kind.
Onder andere de vertegenwoordigers van het RBC werken nu met mij. Dat zijn personen die in de verafgelegen dorpjes in contact staan met de families van gehandicapte personen. Zij kregen vorige maand een eerste versie. Vanmorgen hadden we een ontmoeting waarbij ik uitgebreider inging op de thema’s die de handleiding bevat. Bedoeling is ook dat ideeen, vragen en wijzigingen aangebracht worden door de vertegenwoordigers. Participatie heet dat. (als je dat woord niet kent, krijg je geen werk in de cooperatie)
Wat volgt is een stukje ‘’werken en leven in Nicaragua: het leven zoals het is’’
Aanvang was gepland om 8u. In totaal zijn waren er 15 personen die zouden komen. Wie was er aanwezig om 8u? Niemand. Enkel God en de Heilige Geest. (als ik het huis van een vriend verlaat, worden zij altijd met me meegestuurd door zijn evangelische moeder) Aanwezigheid om 8u45: 3 personen. Uiteindelijk om 9u15 begonnen met 6 aanwezigen.
Het te laat komen in het Zuiden is natuurlijk geen nieuw thema. Ik heb er ook totaal geen probleem mee. Echter, hier in Nicaragua heb ik het soms iets moeilijker om me aan te passen dan in Afrika. Hier zijn er 2 verschillende wetten/systemen/normen.... De mensen weten wat op tijd komen is. Als je een bus neemt naar Managua, start die stipt op de minuut en niemand komt te laat. Als er echter gewerkt moet worden.... In Ghana daarentegen gebeurde alles overal en altijd met vertraging. Daar kon ik er me dus veel beter op afstellen. Zelfs het nieuws van 19u begon er pas om 20u20....
Het eerste stuk van mijn discours was een sensibilisatie. In de dorpen is er geen kine, dus de familie moet zelf voor een groot stuk instaan voor preventie van contracturen, stimuleren van ontwikkeling,... Om indruk te maken toonde ik enkele typische gringovideo’s met de boodschap: ‘’Yes, I can!’’ Zowel de vertegenwoordigers als de ouders moeten geloven in hun kunnen en in een toekomst...
Vb: http://www.youtube.com/watch?v=VJMbk9dtpdY
Vervolgens een veel minder spectaculair, maar belangrijker deel. Alles ivm kinesitherapie. Op het einde van de voormiddag vroeg ik naar vragen, voorstellen, commentaren ivm de handleiding en de presentatie. En wat kwam er over de bus? 2 vragen over kine en 7 over de video’s. Tja......
Zo gaat dat wel vaker. Een kritische geest is toch ook een product van onze cultuur en onderwijssysteem. Als ik hier een voorstel doe of iets presenteer is het antwoord dan ook altijd: Amai Hans, heel goed !! (tuanis, deacachimba,...)
Wat ik hier vaak moet uitleggen is dat niet elk kind met een handicap per definitie een rolstoel en een operatie nodig heeft. Veel kinderen die zich moeilijkheden hebben om te stappen krijgen bijvoorbeeld een rolstoel via een of andere donatie. Gevolg is dat het kind een jaar later totaal niet meer kan stappen. Nog een jaar later is de rolstoel kapot. Echter, rolstoelen doneren is een van de meest sexy manieren om te steunen... (op nr 2, verkoopt ook heel goed: projecten met comedores comunales (eetplaatsen) met gratis eten voor de kinderen in de dorpen. Waar ziten de 5 fouten?)
Volgens mij levert het RBC-project mooi werk. Echter, het kan altijd beter. Als cooperant moet je kritisch zijn en dat ben ik graag. Enkel opletten voor de adder in het gras: cynisme....
