Vorige week vrijdag stond gans Nicaragua in het teken van den Teleton. Dat is een nationale inzamelactie voor Los Pipitos. Qua bekendheid en impact doet het me een beetje denken aan ‘Kom op tegen Kanker’ bij ons. Iedereen spreekt erover, er is een show live op nationale en regionale tv…
Duizenden schoolkinderen lopen de straten af met een collectebus en in elke stad is er de ganse dag een ‘show’. Daar zijn er optredens van kinderen en muzikanten. Heel interessant om een stukje Nicaraguaanse cultuur te proeven.
Uiteindelijk werd over gans Nicaragua 13 518 000 cordoba’s opgehaald, das een kleine 500 000 euro. Daarmee worden verschillende medische centra onderhouden of gebouwd.
Vorige week vrijdag stond gans Nicaragua in het teken van den Teleton. Dat is een nationale inzamelactie voor Los Pipitos. Qua bekendheid en impact doet het me een beetje denken aan ‘Kom op tegen Kanker’ bij ons. Iedereen spreekt erover, er is een show live op nationale en regionale tv…
Duizenden schoolkinderen lopen de straten af met een collectebus en in elke stad is er de ganse dag een ‘show’. Daar zijn er optredens van kinderen en muzikanten. Heel interessant om een stukje Nicaraguaanse cultuur te proeven.
Uiteindelijk werd over gans Nicaragua 13 518 000 cordoba’s opgehaald, das een kleine 500 000 euro. Daarmee worden verschillende medische centra onderhouden of gebouwd.
Ik denk dat velen dit ondertussen weten, maar toch voor de duidelijkheid: ik werk hier bij Los Pipitos, een vereniging van ouders van kinderen met een handicap.
Een deel van mijn werk hier was het uitwerken en opvolgen van een handleiding kinesitherapie. Daarin leg ik zo eenvoudig mogelijk belangrijke zaken uit voor ouders van een kind met een motorische handicap tussen 0 en 6 jaar. Belangrijkste thema’s zijn daarbij de motorische mijlpalen (controle hoofd – rollen – zitten – staan – lopen) en vermijden van contracturen.
In ons centrum in Esteli werk ik wekelijks met de ouders die met hun kinderen komen. Ik toon hen hoe ze bepaalde oefeningen kunnen doen en leg hen uit wat belangrijk is. Naar een kine gaan is hier niet evident. Vaak wegens geen geld, maar buiten Esteli is er meestal gewoonweg geen kine. Daarom moeten de ouders zelf weten hoe ze hun kind kunnen begeleiden/stimuleren.
Nu mijn tijd hier stilletjes aan op zijn einde loopt, deed ik een tour langs verschillende andere afdelingen van Los Pipitos in het noorden van Nicaragua. Daar werden de ouders van kinderen met een motorische handicap tussen 0 en 6 jaar samengeroepen. Van heinde en verre kwamen er mama's met hun kind. Sommige moesten 2 uur wandelen en erna nog een uur op de bus, dit in de loden hitte met een kind op de arm. Stel u het even bij ons voor....
Ik voelde me een beetje als een missionaris. Van de ene naar de andere plaats trekkend, telkens mijn boodschap verkondigend. Alleen al spreken over het belang van kine is hier heel belangrijk. Mensen weten niet dat je vergroeiingen kan voorkomen, dat hun kind misschien zal kunnen wandelen mits oefeningen. Kinderen worden soms geopereerd, maar geen enkele chirurg die het nodig vind ouders te informeren over revalidatie. Resultaat is dat de operatie vaak na een tijdje nutteloos blijkt geweest te zijn.
Hartverwarmend is de dankbaarheid van de mensen in de landelijke gebieden. Vaak wordt ik er aangespraken als 'meneer doktoor' of 'meneer de medicus'...Een beschaamde vrouw gaf me zwijgend, half gebogen, bijna zonder me in mijn gezicht aan te kijken 4 mango's...
vorige week had ik mijn laatste bezoek. Niemand minder dan den Thijs kwam even ontdooien.
(jaja, den dezen van 'de Nieuwste Ontwikkeling' http://www.denieuwsteontwikkeling.be/)
In vogelvlucht mocht ook Thijs de schoonheid, de openheid, de warmte....van Nicaragua en zijn mensen ervaren. Nicaragua, waar vulkanen en meren achter elke bocht opduiken. Ik ben er na al deze tijd eigenlijk een beetje trots op. Alsof het allemaal een beetje van mij was....
Geniet mee met enkele foto's....
Kheb mijn hoofdje volgeladen....
Uitzicht over het koloniale Granada
Nicaragua op zijn mooist: Isla Ometepe
Volcan Concepción
Local bus op Isla Ometepe: Thijs gaat aan de haal met de kip van het meisje
Volcan Concepción, gezien vanop het dak van de bus
Volcan Concepción, 's avonds gezien vanuit ons hotel
Beklimming Cerro Negro, een van de jongste vulkanen ter wereld
Zicht op de andere vulkanen: Santa Clara, Telica en de rokende San Cristobal
Thijs kon zijn enthousiasme moeilijk verbergen
Beklimming: iets meer dan een uur
Afdaling: 1 minuut
Volcan Momotombo met rijstveld op de voorgrond
Thijs met mijn landbouwmannen in het nieuwe kiekenkot
Salto de Estanzuela bij Estelí
PS: Ideeën voor volgende reisbestemming nodig?....
Vanmorgen heb ik het afwerken van mijn 'systematizacion de experiencia' gepland. Wat dat juist is, dat bespaar ik u, laat ons zeggen: het is computerwerk. Het kantoortje was echter gesloten, de collega die de sleutel heeft schijnt ziek te zijn of zo. Echter, via het winkeltje geraak ik binnen want er is een klein verbindingsdeurtje.
Nu blijkt dat mijn collega van het winkeltje gaan vliegen is en nu is ook het verbingingsdeurtje genadeloos op slot. Ontsnappen is nu onmogelijk. Voor de ramen is er tralies, een raam in Nicaragua is namelijk geen raam als er geen tralies voor is.
Op zich geen probleem, ik werk nu rustig geconcentreerd verder.
Zelfs de babbeltjes moet ik niet missen, de raampjes staan open. Zojuist kwam een van onze jongeren langs met zijn dagelijkse vraag, normaal aan mijn collega gericht:
* Zeg, ben ik echt nen bandiet?
- Nee jongen, dat ben je niet.
* Ook geen klein beetje?
- Welja, een klein beetje soms wel....
Vrijdagavond na het werk de bus opgestapt richting Ocotal. Ik was van plan een stukje Nicaraguaans platteland te gaan bewandelen. Een Volensvrijwilligster werkte er verschillende brochures uit met wandelingen, dit om het ruraal toerisme te bevorderen. Toerisme waar uw verteerde centjes bij de lokale bewoners terechtkomt. Niet bij de Amerikaanse miljonair die er zijn hotel geplant heeft.
Zoals wel vaker, waren de mensen rondom mij behoorlijk geinteresseerd. De ene vraag na de andere vraag wordt dan op je af gevuurd, altijd dezelfde terugkerende thema’s....
Vanwaar ben je? Belgie? Ligt da in de Verenigde Staten? Nee? Ligt da in Spanje misschien? Ah, in Europa.... En waar is da? Hoe is de economie daar?
En de vrouwen? Wa vind je ervan? Heb je er in uw land ook eentje zitten? Trouw? Ale, jong, nie onnozel doen.... Echt waar? Serieus? Hmmmm....
Soit, uiteindelijk bleek er ook iemand Volenscollega Heleen te kennen, mijn bestemming. Savonds flesje rode wijn gedronken die mijn ouders mij gebracht hadden. De eerste in 8 maanden, dat deed deugd....
Zaterdagmorgen vroeg om 6u15 de boemelbus op naar het dorpje San Pedro. Vandaaruit begon de wandeling, uitgelegd met eenvoudige pijlen en beschrijving in de brochure. Al vlug kwam ik tussen de suikerrietvelden aan de praat met een vrouwtje. Ze wist me te vertellen dat ze met een chela (= blanke) een cooperatieve aan het vormen waren.
Bleek colega Heleen te zijn... De belgen zijn hier echt gekend. Dat werd nog meer bewezen toen even later een motorijder in the middle of nowhere naast me stapte en me vroeg: ‘hoe ist Hans?’ ‘Euh goed, maar vanwaar ken je mij?’ Bleek dat het iemand was die de dag ervoor deel was van mijn omstaanders op de bus.
Het was een heerlijke wandeling door een heel afgelegen gebied. Van het ene praatje naar het andere. Alle mensen geinteresseerd en vooral verwonderd.
Vaak gaat dat zo: je passeert langs een groepje huisjes, meestal van adobe gemaakt. (= in de zon gebakken klei) Enkele kinderen komen aarzelend naar buiten, rustig gapend. Dan volgen even later de schuchteren die zich gedekt opstellen. Zo stroomt een tiental kinderen naar buiten, God weet hoe ze allemaal in het huisje pasten. Tot slot komt moeder hen ook van in de verte kijken. Met de dapperen sla ik een babbeltje. Ik vraag of ik een foto mag nemen en toon die hen. Dan barst het feest los. Schuchterheid maakt plaats voor verwondering en blijdschap....
Na het oversteken van de Rio Coco kwam ik uiteindelijk na 4u op en neer wandelen aan in Ciudad Antigua, de eindbestemming. Daar staat een stevige kerk, de deuren uit de 17de eeuw nog present.
In een pulperiaatje (= kruidenierswinkeltje) vroeg ik waar ik kon eten. 5 minuten later stond mijn bord rode bonen, rijst en cuajadakaas voor mijn neus. Fantastisch.
Na nog wat wederzijds (zowel de bewoners als ik) rondgapen in het dorpje terug richting Ocotal en Esteli met de bus.
Dit weekend een nieuw persoonlijk record gebroken, namelijk het record ‘met zoveel mogelijk een taxiritje ondernemen’.
Enkele maanden geleden deed ik mee aan een serieuze poging, maar deze werd ongeldig verklaard. We kropen met 11 in een taxietje, maar vertrekken lukte niet. Taxi zakte door zijn knieen. Mooie poging, maar jammergenoeg ongeldig verklaard wegens ‘geen sprake van een taxiRIT’
Vrijdag met enkele vrienden afgesproken bij een vriendin. Eerst sloot Jan zich aan. En zoals dat hier dan vaker gaat, volgde Alleman ook al snel. Resultaat, we waren met 13. Rond 23u gingen we naar de Semaforos om eventjes de beentjes los te schudden.
En toen gebeurde het....met 13 in de Kia Pride. Tel daar de chauffeur bij en we waren met 14. Hilarisch.
Om te ademen: happen als een vis. Bewegen moeilijk wegens bil tegen uw linkerwang, elleboog in uw knieholte….ai dios mio!
Maar iedereen content. Wij omdat we maar 10 ipv 20 cordobas moesten betalen. (toch nog altijd een dikke 33 eurocent) De chauffeur omdat hij in 1 rit 130 cordobas verdiende zonder dat zijn auto het begaf. (toch wel een dikke 4 euro)
